Name:
Location: Athens, Greece

οταν δεν πίνω μπύρες εκπαιδεύω σκυλιά...

Tuesday, September 04, 2007

Kουκίδες...

Τους έξι καβους λύνανε ναυτάκια στην προβλήτα

οι άντρες στο κατάστρωμα ανασταίναζαν βαριά

δυο του εργάτη αρμενιστές στεκότανε στη μπίντα

μην τύχει πάρουν διαταγή να ρίξουν άγκυρα


οι μηχανές ημιταχώς τη θάλασσα αναδεύαν

και το πολεμικό σκαρί χανόταν στα βαθιά

‘’αποστολή’’ τους είπανε,δεν ξέραν πού οδέυαν

κι ούτε σε πόσα μερόνυχτα θα ξαναδούν στεριά


τη μέρα τη χωρίσανε σε τέσσερα κομμάτια

όλος ο κόσμος πήγαινε αμέσως για δουλειά

οι αρμενιστές κρεμόντανε δεμένοι στα κατάρτια

λαδάδες και μηχανικοί χωμένοι στα βαθειά.


Η λαμαρίνα σκούριασε απ’την πολύ αρμύρα

κι οι σαλαμάστρες έσταζαν υπέρθερμο ατμό

κανείς δε φανταζότανε τί επιφυλάσσει η μοίρα

μα ο ‘δέυτερος’ δε νοιάζονταν,είχε μεγάλο καημό,


οι δίσκοι εκσφενδονίζονταν απ’το πολύ το κύμα

τα μαγειρία μένανε ερμητικά κλειστά

οι κατσαρίδες τρέχανε στους νεροχύτες χύμα

ανάμεσα στα λάχανα και τα ζυμαρικά


κούναγε η παλιοθάλασσα και τρέμαν τα πανιόλα

όλο το πλήρωμα έτρωγε γαλέτα,παξιμάδι

ο καπετάν ολημερίς καθόταν στη βαρδιόλα

κι έτρεμε μην τυχόν στα δυό τσακίσει το ρημάδι.


Έδωσε ο ‘πρώτος’ διαταγή να κλείσουν τα νερά

πασχίζουν οι μηχανικοί να φτιάξουν τους βραστήρες

έντεκα μέρες πάνω μας λαδίλα και βρωμιά

και σα να μη μας έφτανε γεμίσαμε και ψείρες


ζήταγε το κορμί νερό και το μυαλό γυναίκα

στις σκάντζες τσακωνόμαστε για μερικά λεπτά

τις νύχτες εκσπερματώναμε οι εννιά από τους δέκα

κι αρχίσαν να μας πιάνουνε τα ψυχολογικά.


ο υπόλογος με έβαλε να μπω μες στη μπουγιέλα

γιατ’είχε βλάβη ο λέβητας σαν κάναμε στρατσώνα

ήταν στενά αποπνικτικά και μ’είχε πιάσει τρέλα

τόσο που’θελα αεροπορικώς να φύγω απ’την Ανκόνα


το ιππάριο είχε διαρροή πήγα να βάλω φλάντζα

με πήρε ξώφαλτσα ο ατμός και μ’άφησε σημάδι

στείλαν από τη στεριά ήρθε με πήρε λάντζα

στο χόσπιταλ με πήγανε ήταν κοντά το Μπάρι


Κάπως έτσι κυλάει η ζωή αυτών που ταξιδεύουν,

κρύο,ζέστη,βροχή,συχνά με έντεκα μποφόρ

κι όσοι πατούν γερά στεριά λαθεύουν και ζηλέυουν,

αυτούς που έχουν τ’απέραντο γαλάζιο για ντεκόρ


Σκέψεις και θύμησες παλιές σαν δεις στο χάρτη τις κουκίδες

Τεργέστη,Νάπολι,Αλεξάνδρεια,Μπαχρέιν κι Οδησσό

μα ξέρεις πιο καλά εσύ πως τίποτα δεν είδες

αφού σπάνια στα λιμάνια να βγεις ήτανε εφικτό...

(Beerman)

5 Comments:

Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Ρε συ μεγάλε...καταπληκτικό είναι!

9/06/2007 06:24:00 AM  
Blogger anima rana said...

Πολύ αληθινό. Ξετυλίχτηκε σαν ταινία μπροστά στα μάτια μου.

9/09/2007 09:52:00 AM  
Blogger kat. said...

ότι έχει να κάνει με θάλασσα και αλμύρα, είναι απλώς μαγικό!
δεν είναι;
είναι σου λέω..

9/13/2007 09:45:00 AM  
Blogger nicola beerman said...

...kat, απ'εξω φανταζουν μαγικα αλλα οπως περιγραφω και στο ποιημα εκτος απ'τις δυκολιες που βιωνεις στα εν πλω, στο τελος,οταν κανεις απολογισμο νοιωθεις τελικα οτι ''τιποτα δεν ειδες'' παρ'οτι εχεις γυρισει ολο τον κοσμο.Αυτο συμβαινει γιατι οι 'ναυτικοι' γνωριζουν τελειως επιδερμικα ολα τα λιμανια που βρεθηκαν...παντως οπως και να'χει αυτο που τελικα ειμαστε(και προσωπικα εγω)το οφειλουμε κατα ενα μεγαλο μερος στη δουλεια μας και αληθεια ειναι οτι δεν μετανοιωνω που οι επιλογες μου με οδηγησαν να ταξιδευω.Το σημαντικοτερο που κερδιασα απ'τις ατελειωτες ωρες εν πλω ηταν οι ωρες μοναξιας και περισυλλογης που μου'διναν τη δυνατοτητα να σκεφτομαι.Ημουν τυχερος γιατι πολλοι ανθρωποι τρεχουν απ'το πρωι ως το βραδυ και δυστυχως δεν εχουν αυτη τη δυνατοτητα...a

9/13/2007 01:40:00 PM  
Blogger Katerina ante portas said...

Ω ρ α ί ο, απλά πολύ ωραίο!

9/30/2007 03:40:00 PM  

Post a Comment

<< Home

<>