Stories of a Beerman

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ...

2009-09-08T14:07:00.000-07:00

Mια τούφα τρίχες του σκυλιού παλεύουν να σηκωθούν απ’το πάτωμα,στο νιπτήρα η τελευταία σταγόνα της βρύσης απόμεινε μόνη,οι δείκτες του ρολογιού πεθάναν κι ο χρόνος ξαποσταίνει,ο αχός της διαστολής σκαρφαλώνει στο φωταγωγό,η σκόνη αναπαράγεται και διαιωνίζεται,το οξυγόνο καταπιέζει το άζωτο,μέρα και νύχτα παλεύουν:αιώνια ισοπαλία,
το ρεύμα περιμένει στον ηλεκτρονόμο,τα μάτια ψάχνουν στο μπαλκόνι αλλά εισ’απούσα,
οσμή σκουριάς απ’τα βρεγμένα κάγκελα,ξεχασμένες αναμνήσεις βγαίνουν επιφυλακτικά
απ’την κρυψώνα τους,οι αχτίδες κρυφοκοιτάζουν απ’το τζάμι:απών κι εγώ!

Δημοψήφισμα

2008-11-10T12:17:00.000-08:00

Σκαλίζεις τις παλιές σημειώσεις σου κι ανάμεσα στις δισέλιδες αφηγήσεις σου ανακαλύπτεις μια μικρή φράση που σε βαζει σε σκέψεις.Δίπλα έχεις σημειωσει με κόκκινο στιλό ότι προκειται για αυθόρμητα λόγια μιας γριούλας 80 περίπου ετών.

''...εγώ πέρασα δυο φορές όσα πέρασε ο Χριστός...''

Ξέρεις βεβαίως οτι πρόκειται για μια υπερήλικη που ποτέ δεν πήγε σχολείο,ποτέ δεν διαβασε εφημερίδα ή κάποιο βιβλίο,δεν ξέρει να διαβάζει γενικα και παντα

''είχε το Χριστό σαν θεό...''.

Δυο φράσεις.Τα λόγια μιας γριούλας και τα λόγια ενός παρατηρητή.Ενός παρατηρητή που ξερει να γράφει,ξέρει να διαβάζει,διαβάζει εφημερίδα καθημερινά,διαβάζει γενικά.

Μοιάζουν με ύβρεις και οι δυο φράσεις αλλά καλύτερα να το σκεφτείς πριν βγάλεις βιαστικά συμπεράσματα...Ποιον θ'αθωώσεις τελικά;Το Βαραβά ή το Χριστό;Τη Γριούλα ή τον Παρατηρητή;Για σκέψου...

Μνη-μη!

2008-10-23T06:36:00.000-07:00

Θα ξαναπαίξω την ίδια σκηνή
Σκηνοθέτης της δυστυχίας,σκηνοθέτης της μνήμης.
Τρέλα,αηδία,ντροπή.
Τι περίεργο πράγμα…
Το χέρι τρέφεται και μηχανικά οδηγείται απ’την ανάμνηση.
Δάκρυα πάνω στο χαρτί.
Ο προιστάμενος,στάση ψυχρή,έκρινε σκόπιμο να το ανακοινώσει ευθέως.
Άραγε είχε κάνει πρόβες πριν;
Μας πήραν τηλέφωνο,ο αδερφός σου σκοτώθηκε σε τροχαίο.
Ασυνείδητα ΄,εντελώς στιγμιαία,χρησιμοποιώντας μια φράση βγαλμένη απ’τον κόσμο της έβδομης τεχνης παρά απ’το στόμα αδερφού…
Εχετε διασταυρώσει την πληροφορία;
Βεβαίως.
Με περίσσια ψυχραιμία έστρεψα δεξιά και πήγα να πάρω τηλεφωνο.
Τρία…τέσσερα…ίσως πέντε βήματα…κι ένα βρώμικο παιχνίδι
του μυαλού.
Ποιος απ’τους δυο αδερφός μου;
Αυτός; Ή ο άλλος…;
‘Όχι αυτός!
Καλύτερα ο άλλος!!
Ανάξιος αδερφός;Εγώ;
Όχι!!!
Απλά δέσμιος της σκέψης…Όπως όλοι.
Ανίκανος να συγκρατήσω τα δάκρυα,και τότε και τώρα.
Κατήγορος του ίδιου μου του εαυτού.
Κατηγορούμενος της φαντασίας.
Συνάμα δικαστής.
Ταχεία απόφαση: Ένοχος…
Ένοχος για τι ακριβώς;
Μονάχα εσύ ξέρεις
Ένοχο μυστικό,κλειδωμένο και το κλειδί πεταμένο στο σύμπαν…
Απόψε τύψεις.
Φωνές υπόκωφες απ’το υπερπέραν.
Ένοχος…δικάζεσαι να κουβαλάς για πάντα αυτή την οδυνηρή ανάμνηση.
…κρατιέμαι απ’την κουπαστή της σκάλας,
τα ποδια τρέμουν,δεν τα ορίζω…,
Γιατί τα ξαναγράφω όλα αυτά;
Θέλω να σκίσω τα χαρτιά.
Δεν έχει νόημα.
Μνήμη αδίστακτη!
Βαρύ φορτίο αέναων συναισθημάτων
Όσες φορές κι αν προσπαθώ να τα αποτυπώσω στο χαρτί πάντα θ’απέχουν…
Αφήνω την κουπαστή και πιάνω το τηλεφωνο.
Τα ψηφία θολά,δυσδιάκριτα…
Με κόπο…δύο…έξι…πέντε…ένα…διακοπή κλήσης!
Θέλει να τα’χεις πολλά κιλά για να πάρεις τη μάνα σου και τον πατέρα σου.
Να ρωτήσεις τι;
Ποιος απ’τους δυο σκοτώθηκε;
Κι αν καταλάβουν;κι αν σε κατηγορήσουν, τι θα πεις;
Μπορεις να σταθείς ψύχραιμος και να μην καταρρέυσεις;
Ας πάρεις καλύτερα ένα ξάδερφο…
Μόλις άκουσε τη φωνή σου άρχισε το παραλληρημα.
‘’…τον σκότωσε…ο αλήτης…ο φονιάς…κτλ.’’
Πού να θυμάσαι τι ακριβώς είπε…τι περιείχε αυτό το κτλ;
Μήπως θυμάσαι επιλεκτικά;
Μπα!απλώς δεν θυμάσαι…
Μπά!!ΌΛΑ τα θυμάσαι…
Μήπως γράφεις επιλεκτικά;
Αυτό το ξέρεις μονάχα εσύ!!!
‘’Τον σκότωσε…ο αλήτης…ο φονιάς…’’
Κι εσύ ψιθυριστά: …ποιον…;
Δεν μπορείς ούτε τα ονόματα να σκεφτείς…
‘’Το Χρήστο…’’
Ούτε να το γράψεις δεν μπορείς…κι ας περάσαν σχεδόν δέκα χρόνια!!
Κι η μανα…
Πηγαινοερχόταν μέσα-έξω,μια στο νεκροκρέβατο,μια να πάρει αέρα…
Κι ηγιαγια της φώναζε:έλα μέσα να κάτσεις δίπλα στο παιδί…
Δεν μπορώ να τον βλέπω…δεν είναι αυτός ο χρηστάκης μου…
Ξανά η σκληρή γιαγιά που’χε περάσει τόσα και ΄τοσα,που’χε δει ένα σωρο αδικοσκοτωμένους:’’Τι λες μωρή;Έλα μέσα…’’
Ένοχη…
…ένοχη γιατι δεν μπορούσε να δει το παραλλαγμένο πρόσωπο του γιού της…
…ένα μάτσο κοκκαλα ,σπασμενη γνάθος,σπασμένο κρανίο,γαζες παντου να κρύψουν τα άπειρα ραμματα.,μώλωπες ακόμη και στο λιγοστό γυμνό από τις γάζες πρόσωπο,αγνώριστος…
κι ο πατερας …
ένοχος κι αυτός γιατί σου’λεγε ψευτικα λόγια για να σ’εμψυχώσει,
Όλοι ένοχοι…
Ένοχοι για τις τυπικές χαιρετούρες,ένοχοι γιατι νοιάζονταν για το πρωτόκολλο…
Ολοι ένοχοι ανεξαιρέτως.
Ένοχος κι ο ίδιος ο θεός...άθεε!!!

skeleton key

2008-10-14T14:07:00.000-07:00

Το ασημένιο μέταλλο μήνες πρόσμενε υπομονετικά.Η αρμάθα με τα κλειδιά έσπασε τη σιωπή της νύχτας.Τα δάχτυλα ψαχούλεψαν,εντόπισαν την οπή,το σωστό κλειδί ταίριαξε στην κλειδαρότρυπα κι ακούστηκε ενας ανεπαίσθητος ήχος σαν ξεφούσκωμα αναμονής. Έσπρωξε προσεχτικά την πόρτα σιγουρος πώς θα τρίξει και νυχοπατώντας σαν κλέφτης πέρασε στο εσωτερικό.Στάθηκε προς στιγμή για να συνηθίσει το μάτι στο σκοτάδι , δεν πρόλαβε να κάνει βήμα και πάγωσε όταν μια σιλουέτα φάνηκε στο βάθος που έσπευσε να ελέγξει με περίσσιο θάρρος τον απρόσμενο επισκέπτη.Ξαφνιασμένη κι αναμαλλιασμένη η μικρόσωμη γυναίκα έτρεξε βαριά προς το μέρος του αδιαφορώντας για την εμφανιση της και τη γύμνια που δεν ήταν δυνατό να καλυφθεί απ’το λευκό νυχτικό.Τον σφιχταγκάλιασε κι αγουροξυπνημένη τον ρώτησε για το ταξίδι και την υγεία του .Έπειτα ξεστόμισε μερικές ακόμη τυπικές κουβέντες καλοσωρίσματος.Ήταν χαρούμενος παρά το γεγονός ότι η συζήτηση αυτή είχε ξαναγίνει στην προηγούμενη επίσκεψη, ίδια λέξη προς λέξη λες κι ήταν ατάκες θεατρικής σκηνής.Κανείς απ’τους δυό δεν σκέφτηκε ν’ανάψει το φως κι η μεσήλικη γυναίκα εξερευνούσε δια της αφής όλο του το κορμί λες και προσπαθούσε να βεβαιωθεί αν ήταν αυτός ή μην ταχα ήταν κανένας σωσίας του!Πόσα θα μπορούσες να πεις γι αυτή τη γυναίκα!Θα μπορούσες να μιλάς με τις ώρες ,να διηγείσαι αστείες ή καθημερινές αδιαφορες ιστορίες ,προσπαθώντας να ξετυλίξεις το χαρακτήρα της.Δε χρειάζεται όμως.Αρκεί να γράψεις στο χαρτί δυό μονάχα λέξεις,ένα αρθρο κι ένα ουσιαστικό χωρίς καν να τις τονίσεις,χωρίς να τις πλαγιογράψεις ή οτιδήποτε άλλο.Μονάχα δυο απλές λεξεις: η μανα…

Σημερα,κοντα μας,διπλα,μεσα μας

2008-10-10T08:17:00.000-07:00

Ευτυχισμένοι δυστυχείς άνθρωποι ,σε ουτοπικούς κόσμους, αρνούνται να δουν την πραγματικότητα της δυστυχισμένης ευτυχίας τους...

Σχέσεις ή σκέψεις?

2008-10-07T09:33:00.000-07:00

...πανομοιότυπες σχέσεις που βουλιάζουν σε γκρίζους ωκεανούς, ανύμπορες ν'αντισταθούν στις αδάμαστες σκέψεις του μυαλού για εξειδινακευμένους ανεκπλήρωτους παραμυθένιους έρωτες που τρεφονται από εγωιστικές αυτοκριτικές...

Σ'ένα παγκάκι

2008-07-01T08:42:00.000-07:00

Στα πόδια σου αποτσίγαρα,άγανα και τσόφλια πασατέμπου και δίπλα οι κάδοι απορριμάτων άδειοι!Περίεργο,διανύουμε δέκατη μέρα απεργίας…Ψιλό χαλίκι ,χωμάτινη όχθη κι εσωτερικά ένας πεζόδρομος με λαξευμένη γκρι πέτρα.Μήπως δεν την πελέκησε το χέρι του τεχνίτη;Μήπως προκειται για τοιποποιημενη παρτιδα βιομηχανικής προέλευσης;όπως και να’χει ενας παππούς βαδίζει πάνω της και σέρνει ένα καρότσι παιδικό.Για την ακρίβεια,ο εγγονός του τους σέρνει και τους δυο.

Το παγκάκι σου ξεθωριασμένο πράσινο κι έχεις χαράξει πάνω του τα αρχικά σου.Πόσοι αραγε διαβήκαν αυτό το δρόμο;Πόσοι ξεκουραστήκαν σ’αυτό το σημείο;Λογής λογής ανθρωποι που έσταξε ο ιδρώτας τους στο κόκκινο χώμα,παιδια,έφηβοι,άντρες ,γυναίκες ,γέροι,όλοι αγνάντεψαν απέναντι στη δεξιά μεριά του δρόμου το κιγκλίδωμα που φυλακίζει πίσω του τα γκρεμισμένα απομεινάρια αρχαίας τοιχοποιίας.Στο βάθος δεσπόζει μια τεράστια εκκλησία.Παρατηρείς προσεκτικά αλλά δε βλέπεις κάτι να υποδηλώνει πού ανήκει.Ακόμη και να’χει σκέφτεσαι πως έχεις παντελή άγνοια και θα΄ταν δυσκολο να το αντιληφθείς.Μήπως ορθόδοξη;Δε σε νοιάζει.Ποτέ δεν ήσουν φιλόθρησκος…Λες ψεμματα,σε νεαρότερη ηλικία θα υπερασπιζόσουν με σθένος απόψεις που διαμορφώθηκαν όταν ήσουν μπλεγμένος στον ιστό μιας όχι συνηθισμένης οικογένειας αφού ο πατέρας σου τύγχανε να’ναι ιερέας.Ας μη μιλάμε για τα παλιά.Σημασία έχει πως τώρα δε νοιάζεσαι που ανήκει αυτός ο ναος,δε σου καίγεται καρφί ακόμη κι αν αύριο το πρωί περάσει μια μπουλντόζα και τον κατεδαφίσει.Αραγε είναι αλήθεια αυτό ή πρόκειται για μια επιπόλαια σκέψη της στιγμής;Δεν είναι ώρα να βασανίζεσαι.

Κοιτάζεις το προάυλιο με τα καταπράσινα πεύκα και τα πανύψηλα κυπαρίσσια.Είναι τόσο ψηλά λες κι από κει θα κατέβει ξανά ο θεός στη γη!Να που τελικα έχεις κατάλοιπα της πλύσης εγκεφάλου που δέχτηκες μικρός…Ανάμεσα στα καταπρασινα πευκα ένας παρείσακτος φοίνικας.Τί δουλειά έχει ο φοίνικας σ’αυτό το τοπίο;Αυτό πάει πολύ.Αυτό σ’ενοχλεί.Τσαντίζεσαι και κάνεις γκριμάτσες.Οι περαστικοί που περνάνε θα σε νομίζουν για τρελό.Ας πανε να χεστούν οι περαστικοί!Εσύ σκέφτεσαι τον εισβολέα .Ένα αεράκι σου αποσπά την προσοχή.Σηκώθηκε σκόνη και θόλωσε η ατμόσφαιρα.Μαζί θόλωσες και σύ.Καρφώνεις με τη ματιά σου τον ένοχο φοίνικα.Το προσωπό σου συσπάται.Τα δόντια τρέμουν και σφίγγεις το στομάχι.Θες να τον ξεριζώσεις,θες να τον κόψεις .Σε πιάνει τρέλα.Εσύ που σιχαίνεσαι όλους εκείνους που καίνε τα δάση,εσύ που καταδικασες το γείτονα που’κοψε το κυπαρισι της αυλής,εσύ που τρέχεις πρώτος στις οικολογικές συναθροίσεις,τώρα θες να προβείς σε μια εγκληματική ενέργεια,είσαι έτοιμος να καταστρέψεις ένα δενδρο γιατί σε ενόχλησε αισθητικά.Αλήθεια οι φοίνικες είναι δένδρα;Αν ρωτούσες κάποιον να σου απαριθμησει ένα προς ένα τα δενδρα δεν πιστευεις ότι ποτέ θα ξεστόμιζε ως απάντηση τη λέξη ‘φοίνικας’.Μη νοιώθεις τύψεις λοιπόν!.....Κι όμως…αν ρωτούσες καποιον να σου πει ένα δενδρο από ‘φι’;Ξέχαστο καλύτερα,δε βγάζεις άκρη…

Ο αέρας σταμάτησε.Καθυστερημένα κούμπωσες το φερμουάρ της ζακέτας σου καθώς οι σκέψεις σου δε σ’άφησαν περιθώριο να νοιώσεις το ρίγος του παγωμένου αέρα.Πήγε μεσημέρι.Ενα ανοιξιάτικο ηλιόλουστο μεσημέρι.Ρολόι δεν έχεις να δεις την ώρα.Πώς είσαι σίγουρος ότι είναι μεσημέρι;Ο ήλιος βέβαια είναι ψηλά κι οι διαβάτες έχουν λιγοστέψει.Συνήθως αυτό γινεται τα μεσημέρια.Τότε που όλοι μαζέυονται να φάνε…Ξαφνικά βλέπεις να πλησιάζει μια οικογένεια.Μόλις σου γκρέμισε την προηγούμενη λογική σκέψη.Ανοίγεις το τσαντακι βιαστικά και πιάνεις το κινητό σου.Το βάζεις νευρικά στο αυτί σου και κάνεις πως μιλάς…Ο πατέρας σε κοιτα περίεργα.Λες να κατάλαβε;…Μπα,συνεχίζεις να μιλάς!Είναι δυσκολο αλλα βάζεις τα δυνατά σου…η οικογένεια προσπερνά κι εσυ ακόμη μιλάς στο κινητό…κοντέυεις να το πιστέψεις κι εσύ ο ίδιος ότι κάποιον έχεις στη γραμμή!Είσαι φοβερός.Μεγάλος ηθοποιος…ενας εξαιρετικός γελοίος θεατρίνος!Ενας γελοίος που προσπαθεί να δικαιολογήσει τον εαυτό του.Με γρήγορες μηχανικές σκέψεις κατάφερες να αιτιολογήσεις την πράξη σου.Δεν είναι η πρώτη φορά…έχει ξανασυμβεί…σ’αυτό το παγκάκι,σ’αυτό τον πεζόδρομο…σ’άλλο παγκάκι,σε άλλο δρόμο…σε διαφορα μέρη με την παρουσία διάφορων ανθρώπων…Συμβαίνει σχεδόν καθημερινά…παέι καίρος που προσπαθείς να αποβάλλεις αυτό που ενοιωσες πριν λίγο,αυτό που νοιώθεις όταν περνάν μπροστα σου παρέες περαστικών…όταν σκοτώνεις την ωρα σου καθισμένος σ’ένα παγκακι…Αλήθεια είναι ντροπή να΄σαι μόνος; θα σταματήσεις επιτέλους να υποδύεσαι;

Οδος Ναυαρίνου 18

2008-05-13T00:54:00.000-07:00

ενα παραθυρο ανοιχτο
γριλιες αραιομενες
κουρτινα πυκνουφαντη
φιλτρο διπλο του νεφους
βλεμμα χαμενο
παρεα η ησυχια

και λιγες σκορπιες σκεψεις

Καπου μακρια περναει κοσμος,
εισβαλλει αναπαντεχα
το βουητο του δρομου,
διαλυει τις σκεψεις,
η ησυχια δραπετευει φοβισμενη.
Παλι απόλυτα μονος.

Aλλοτρίωση

2008-02-26T06:20:00.000-08:00

Αλλοτρίωση του ανθρώπου(παγκοσμιοποιηση θα πουν κάποιοι) ,για μενα που πολλά-πολλά δεν ξερω,είναι όταν ένας κάτοικος ενός ορεινού χωριου της Ηπείρου κάθεται μόνος στο τραπέζι,τρώει μπριζόλα,αγναντεύρι απ'το παράθυρο έναν λύκο που περνάει,κάνει παύση,θέλει πάρα πολύ να πιάσει την μπριζόλα να τη φαει με τα χέρια αλλά δεν το πραττει και συνεχίζει να την τρώει χρησιμοποιώντας μαχαίρι και πιρούνι!Τελειώνοντας το γεύμα πιάνει τη λευκή πετσέτα που'χε τοποθετημένη στα ποδια του,σκουπίζεται,σηκώνεται,φτιάχνει ένα καφέ φρεντο να πιεί,ανασκαλεύει τη φωτιά στο τζάκι,φοραει τα prada,βγαίνει να αφοδέυσει καθώς το wc είναι εξωτερικο,κουνάει το χερι μπροστά στο σένσορα για να ενεργοποιήσει το καζανάκι,δεν πλένει τα χέρια στο τέλος,πηγαίνει στο κοτέτσι,βουτα μια κότα,της στρίβει το λαιμο,τον πετάει πέρα και την κρεμάει για να στραγγιξει ωστε το βραδυ που θα επιστρέψει απ'το κλαμπάκι(club) να τη γδαρει για να φτιαξει αύριο μια υπέροχη γαλλική συνταγη!

Eπί σκηνής

2008-02-25T08:58:00.000-08:00

Καθόμουν στην πρώτη σειρά.Μπροστά μου επί σκηνής ένας άσημος ηθοποιός –άσημος λόγω της απειροελάχιστης επαφής που’χα τότε με τον κόσμο της Τέχνης –συνειδητοποιημένος ωστόσο ώστε να γράφω την Τέχνη με κεφαλαίο.Εκείνος,δεν σας κρύβω ότι μου αρέσει να σκέφτομαι ότι παραμένει άγνωστος για το ευρύ κοινό γιατί αρνείται πεισματικά να πάρει μέρος σε ευτελή έργα της παρακμιακής τηλεόρασης,εκείνος λοιπόν ο εκφραστικός νεαρός έδινε τον καλύτερο εαυτό του για να μας μεταφέρει σε καταστάσεις και τόπους απρόσιτους λόγω της πεπερασμένης ζωης μας.Σχεδόν το πετύχαινε.Αν δεν ήταν δυο-τρεις παρείσακτοι που χασκογελούσαν αναίτια θα μ’είχαν πάρει τα δάκρυα πολύ πιο νωρίς.Ακριβώς τη στιγμη που έσκασε η πρώτη σταγόνα στο μάτι μου,με άγνωστες χημικές διεργασίες που συντελέστηκαν στον εγκέφαλο μου, κατάφερα να πνίξω την συγκίνηση και ν’απομείνω σχεδόν ατάραχος όπως μια ξύλινη μαριονέτα πριν καποιος την αρπάξει στα χέρια του.Δεν ντρεπόμουν μη με δουν οι διπλανοί.Ήμουν στην πρώτη σειρά μόνος μου και το φως ήταν ελάχιστο,σχεδόν σκοτάδι.Απλά δεν ήθελα να με δει να δακρύζω ο ηθοποιός που στέκονταν σε απόσταση αναπνοής ένα βήμα μπροστά μου.Λίγο αργότερα μετανοιωσα σκεπτόμενος ότι μια αυθορμητη πραξη σαν κι αυτή θα’ταν η μεγαλύτερη επιβράβευση για τον ηθοποιό,καλύτερη κι από το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού στο τέλος της παράστασης που αλήθεια είναι ότι πολλές φορές είναι επιτηδευμένο.Αφού είχα διαπράξει εκείνο το στιγμιαίο λάθος που μ’έβαλε σε σκέψεις, αποφάσισα να εκφράζομαι πιο αυθόρμητα.Σήμερα,κάνοντας ένα μικρό απολογισμό,διαπιστώνω ότι έχω κλάψει πολλές φορές κι έχω φέρει σε αμηχανία συνανθρώπους μου που πιστεύουν ό,τι πίστευα κι εγώ τα πρώιμα εκείνα χρόνια.Εκτοτε κλαίω περισσότερο,με αφορμή όχι μόνο την Τέχνη,αλλά για διάφορα πράγματα που με συγκινούν,με πληγώνουν,με θυμώνουν κτλ.για δικούς μου λόγους χωρίς ακόμη να’μαι βέβαιος αν πρέπει το κλάμα να καταπνίγεται καποιες φορές λόγω των περιστάσεων.Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος,πώς όσες φορές συμβαίνει να κλαίω,κλαίω αληθινά γιατί σιχαίνομαι τα ψέυτικα δάκρυα που θολώνουν τα όμορφα ματια και τα εμποδίζουν να δουν την αλήθεια,όποια αλήθεια…

Επαίτης

2007-12-17T04:04:00.001-08:00

Kουρασμένος μέσα στο αστικό λεωφορείο,φανάρι κόκκινο,κολλημένο το πρόσωπο στο θολωμένο τζάμι,κοιτώ την πλατεία μασουλώντας τη μπαγιάτικη τσίχλα μου…

…εσύ κάθεσαι μαζεμένος στο ανεμοδαρμένο παγκάκι και προσπαθείς να προφυλάξεις το ρυτιδιασμένο κοκκαλιάρικο κορμί σου απ’το χιονιά.Παρά τη δυσάρεστη θέση σου-την επαιτεία εννοώ-έχεις χρέος στον εαυτό σου να κρατήσεις κάτι απ’την παλιά σου περηφάνια.Η καμπουριασμένη κορμοστασιά σου δεν θυμίζει τίποτα από εκείνον τον άνδρα της ασπρόμαυρης φωτογραφίας που’χες παλιότερα κρεμασμένη στον τοίχο του καθιστικού σου.Παρά το κρύο, σαν ν’αντιστέκεσαι στα σχόλια του τυχαίου παρατηρητή,σηκώνεις το δεξί πόδι και το σταυρώνεις πάνω στ’άλλο.Τί σημασία κι αν τα κουρελιασμένα ρούχα δεν σε βοηθάνε,η στάση του σώματος σου δείχνει ανθρωπο αξιοπρεπή.Την ίδια αξιοπρέπεια δείχνεις κι όταν τεντώνεις το χέρι να ζητήσεις βοήθεια απ’τους περαστικούς.Δεν προστρέχεις σε τεχνάσματα και υπερβολές γιατί δεν σ’απασχολεί αν δεν μαζέψεις το μικροποσό που χρειάζεται για το φαγητό της ημέρας.Εξ άλλου συνήθισες να μένεις δυο και τρεις μέρες νηστικός.Νοιάζεσαι μονάχα να δαμάσεις τις σκέψεις που σου φέρνουν εικόνες απ’τα πρώιμα ευτυχισμένα χρόνια.Αυτές οι αναμνήσεις σε μαστιγώνουν κι όταν κοπάζουν χυμάει το ανεμοσούρι του χειμώνα.Κάλλιο ο αίολος παρά οι σκέψεις!

Είναι και κάτι άλλο που σ’ενοχλεί,είναι το βλέμμα των συνανθρώπων σου κι οι αυθόρμητες ατάκες που ξεστομίζουν σαν βρεθείς στο διάβα τους.Αλήθεια είναι πως πολλές φορές ,αποστασιοποιημένος,ανάγνωρίζεις ότι πολλοί από δαύτους έχουν καλή αίσθηση του χιούμορ και δεν τους αδικείς καθώς γνωρίζεις ότι στις μέρες μας επικρατεί καχυποψία κι επιφυλακτικότητα.

Άρχισε εν τω μεταξύ να βραδιάζει κι η θερμοκρασία πέφτει κι άλλο.Η κίνηση έχει σπάσει.Εδώ που τα λέμε σ’αυτή την πλατεία δεν βολτάρουν πολλοί γιατί δεν έχει τίποτα να επιδείξει.Μονάχα μια στερεμένη πέτρινη βρύση,μερικά γυμνά δένδρα,ένα περίπτερο-ευτυχώς για σένα-που τραβάει λίγο κοσμο,ένας μισογκρεμισμένος τοίχος,παντού πεταμένα σκουπίδια δειγμα του πολιτισμού αυτού του τόπου, κι εσύ βέβαια,αναπόσπαστο κομμάτι του τοπίου ώσπου το χέρι του δρεπανοφόρου ζωγράφου αρπάξει τη σπάτουλα και σε εξαφανίσει απ’τον πίνακα της ζωής.Ίσως ο απρόσιτος καλλιτέχνης να φανεί γεναιόδωρος και να σε τοποθετήσει σ’άλλο καμβά με καλύτερες συνθήκες.Ένα πράγμα φοβάσαι,μη σε κάνει πορτραίτο και βιώσεις την απόλυτη μοναξια!Πάντως παραδέχεσαι ότι συνειδητά έχεις επιλέξει να μην μετακομίσεις σ’άλλη πλατεία γιατί δε θες η επαιτεία να’ναι προσχεδιασμένη κι επιτηδευμένη.Κι ακριβώς γι αυτές σου τις αρχές φροντίζεις πάντα να σταματάς να ζητιανεύεις όταν καταφέρνεις να μαζέψεις το αντίτιμο για ένα πιάτο φαί,τρόπος του λέγειν καθώς συνήθως το φαγητό είναι του ποδαριού.Πάντα αυστηρός με τις αρχές σου εκτός από σήμερα,ιδιαίτερη μέρα καθώς έχουμε 31 του Δεκέμβρη.Σήμερα κάνεις υπερωρίες για να μπορέσεις να πας σε κανένα ταβερνάκι να τσιμπολογήσεις και να βρέξεις το λαρύγγι σου με λίγο κρασάκι.Δυστυχώς όμως παρα την παραχώρηση που κάνεις στον εαυτό σου δεν θα καταφέρεις να γευτείς έστω τη μικρή αυτή περιστασιακή χαρά γιατί σήμερα ελάχιστοι ξεμύτισαν απ’τα σπίτια τους λόγω της παγωνιάς.Ίσως να’ναι καλύτερα έτσι γιατί όπου κι αν πας απόψε θα πληγωθείς βλέποντας όλους τους άλλους να’χουν καποιο δίπλα τους και δεν θα’χεις καν την δυνατότητα να μεθύσεις για να ξεχαστείς καθώς τα χρήματα σου θα’ναι ελάχιστα.Η αδυναμία συσσωρευσης χρήματος-λόγω αρχών όπως είπαμε-σ’εχει βοηθήσει να γλιτώσεις απ’τον αλκοολισμό κι αυτό με τη σειρα του σε κρατα αξιοπρεπή με καθαρό μυαλο και κριτική ικανότητα που σου δίνει τη δυνατοτητα να σκεφτείς ότι στη σημερινη κοινωνία κάποιοι υποφέρουν απ΄την αδυναμία συσσωρευσης χρήματος κι οι υπόλοιποι απ΄την ευκολία απόκτησης αυτών.

Πάνω που βασανίζεις το μυαλό σου με ‘’ψευτοφιλοσοφίες του δρόμου’’πλησιάζει ένας ευτραφής κοντόσωμος μεγάλης ηλικίας-όχι ανθρωπος-αλλά σκύλος.Είναι λευκός με μαύρη μουσούδα και μερικές μαυρες πινελιές στο πλατύ του στήθος και στα πόδια.Δεν τον έχεις ξαναδεί στη γειτονιά.Ποιός ξέρει τι να τον οδήγησε στα μέρη σου.Μπορεί να ψάχνει για φαγητό,μπορεί να ψάχνει για παρέα.Μπορει να’ναι ταξιδευτής!Μήπως κάνει χιλιόμετρα για να ζεσταθεί;Μπα,δεν το’χει ανάγκη καθώς το πλούσιο διπλό τρίχωμα του επιτρέπει ν’αντέχει σ’ακόμη πιο χαμηλές θερμοκρασίες.Αχ!Μακάρι να’χες κι εσύ τρίχωμα…Πού να το φανταστεί η φύση ότι θα ξεπέσεις τόσο πολύ και δε θα’χεις τη δυνατότητα να βάλεις πάνω σου ένα παλιόρουχο να ζεσταθείς!Το όμορφο τετράποδο πλησιάζει χωρίς φόβο, κάθεται ακριβώς μπροστά σου με ελαφρά σηκωμένο το κεφάλι και σε κοιτάζει με λυπημένο ύφος ολόισια στα μάτια.Παρά το γεγονός ότι κρατάς ένα ξεροκόματο στο χέρι,δεν στρέφει καθόλου το βλέμμα του σ’αυτό.Είναι μεγάλος θεατρίνος-όχι σαν εσένα-και ξέρει ακριβώς τι χρειάζεται για να σε τουμπάρει!Παρά το γεγονός ότι δεν κανει επιπόλαια λάθη,δεν γνώρίζει κάτι πολύ σημαντικο για την εκβαση της αποστολης του.Το ψωμί που κρατάς είναι πολύτιμο γιατί δεν έχεις φάει εδώ και τρείς μέρες.Αυτος παίζει σωστά το σκυλίσιο ρόλο του και τηρεί αυστηρα τις οδηγίες του αέναου σκηνοθέτη της φύσης.Λυπημένο παρακαλεστικό ύφος και βλέμμα επίμονο!Εσύ απ’τη μεριά σου,πιο αυθόρμητος στο ρόλο σου,αυτοσχεδιάζεις κι απλώνεις διστακτικά το χέρι σου και τον χαιδευεις κάτω απ’τα σαγόνια.Κουνάς το κεφαλι σου και μονολογείς.

’’Καημένε ,είσαι κι εσύ ζητιάνος αλλά έπεσες σε λάθος ανθρωπο…Τουλάχιστον δεν θα κάνω τα λάθη που καταλογίζω στους περαστικούς…Ας σου δωσω σημασία,ας σε χαιδέψω κι ας σου μιλήσω…Μπορεί και συ να μην έχεις κανέναν όπως εγώ…’’

Λες κι ο σκύλος κατάλαβε τα λόγια,σταμάτησε τους θεατρινισμούς κι έπεσε ανάσκελα να δεχτεί τα γεναιόδωρα χάδια σου.Εσύ, γεναιόδωρε επαίτη, αρχισες να γελάς-τι όμορφα που γελάς-γιατι σκεφτηκες ότι έπεσες σε ιδιαίτερο σκύλο που γνώριζε πιθανόν ξένες γλώσσες.Δεν προφτασε ούτε ο σκύλος να δει το χαμογελό σου γιατι εσβησε αναπάντεχα όπως αναπάντεχα είχε γεννηθεί πριν λίγο.Σ’έπιασε στενοχώρια γιατί σκέφτηκες ότι εχετε την ίδια ανάγκη από χάδια.Η αλήθεια είναι ότι για σένα στεναχωρήθηκες κι όχι για το σκύλο. Πάντως ακόμη κι εσύ που σε καμια περίπτωση δεν θα’θελες να δειχνεις γελοίος,ακόμη κι εσύ περήφανε ζητιάνε,θα ‘πεφτες τ’ανάσκελα και θα’κανες ένα σωρό καραγκιοζηλίκια αν ήταν να σε χαιδέψει ένα χέρι.Δεν σκεφτεσαι χάδια ερωτικά γιατί εχεις επίγνωση της κατάστασης σου αλλά σκεφτεσαι ένα χάδι συμπάθειας,ένα απλό χάδι-κι αφού πρόκειται για όνειρο-γιατί όχι,σκέφτεσαι και μια αγκαλιά που χρόνια τώρα σου’χει λείψει…Και τότε ξαφνικά ο σκύλος σηκώνει το μπροστινό του πόδι,σε γρατσουναει κι έπειτα πάλι ανασκελα να κουνα μεσα-έξω τα μπροστινα του πόδια σαν να σε καλεί στην αγκαλιά του.Και συ ζητιάνε που δεν ξερεις από σκυλίσια συμπεριφορά νομιζεις ότι συνέβη κάτι μαγικό,τον σηκώνειςς , τον αγκαλιαζεις,βουρκώνεις , κλαις όπως δεν έχεις κλάψει ποτέ,βουτάς το ξεροκόματο,το κόβεις στα δυο,το μοιράζεσαι με το σκύλο κι απομένετε κι οι δυο μες στο κρύο, στιγμιαία ευτυχισμένοι να μασουλάτε το μπαγιάτικο ψωμί…

Mελάνι,παλιό χαρτί και παλιά μυαλά...

2007-12-11T01:24:00.000-08:00

Τρεις τέσσερεις επισκέψεις τους τελευταίους μήνες στη βιβλιοθήκη του δήμου Σαλαμίνας ήταν αρκετές για να πειστώ ότι και σ’αυτόν τον τομέα δεν υπάρχει καμιά οργάνωση παρ’ότι κατά την άποψη μου θα’πρεπε μια βιβλιοθήκη να τυγχάνει ιδιαίτερης μεταχείρισης καθώς μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια των παιδιών μας και γενικότερα των πολιτών του νησιού μας και όχι μόνο. Μετά από ολιγόλεπτες συνομιλίες που’χα με την κυρία που επωμίζεται την ευθύνη (ουσιαστικά περί αγγαρίας προκειται κι ας με συγχωρέσει η κυρία…)να βρίσκεται τα πρωινά στο χώρο της βιβλιοθήκης προς εξυπηρέτηση των αναγνωστών(πράγμα σπάνιο και η σωστή εξυπηρέτηση… και οι αναγνώστες!!),διαπίστωσα ότι από πλευράς δήμου δεν υπάρχει κανενός είδους υποστήριξη.Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι κάθε φορά που πήγαινα(με μεσοδιαστήματα ενός ή δύο μηνών)η κυρία με διαβεβαίωνε ότι περιμένουν από στιγμή σε στιγμή τον μαραγκό για να πάρει μέτρα,όχι για να φτιάξει,αλλά για να δώσει προσφορά για κατασκευή ραφιών ώστε να τοποθετηθούν τα χιλιάδες βιβλία που’ναι ντανιασμένα και δεμένα στο πάτωμα,καταδικασμένα να παλεύουν με την υγρασία,απρόσιτα για το κοινό θυμίζοντας αλλοτινές εποχές που η γνώση ηταν μονάχα για τους λίγους των ιερατείων. Κατά την τέταρτη επίσκεψη δύο ανυποψίαστες φοιτήτριες μπήκαν στη βιβλιοθήκη για να βρουν υλικό για τις εργασίες τους αλλά απογοητέυτηκαν διότι ήταν σαν να ψάχνουν ψύλλους στ’άχυρα…καθώς δεν υπάρχει καμιά βάση δεδομένων για τους τίτλους των βιβλίων.Σημειώνω επίσης ότι η βιβλιοθήκη δεν λειτουργεί ως ‘δανειστική’ πράγμα φυσικό με τα χάλια πού’χει! Πάντως η υπεύθυνη ‘έπιασε το σφυγμό μου’ και θέλοντας να με βοηθήσει με συμβούλεψε να πάω στο δημοτικό διαμέρισμα Σεληνίων όπου στεγάζεται κι εκεί βιβλιοθήκη, ‘’πιο οργανωμένη και δανειστική’’ όπως χαρακτηριστικά είπε.Χαρούμενος έσπευσα στο χώρο αλλά το μόνο που συνάντησα ήταν καναδυό άδεια γραφεία .Μάταια μια μεσόκοπη κυρία περίμενε τον γιατρό ο οποίος συνταγογραφεί σε διπλανό γραφείο και βέβαια έλλειπε όπως κι οι άλλοι υπάληλοι κι όχι πρώτη φορα όπως μου εκμυστηρεύθηκε . Αρχές Σεπτεμβρίου ξαναπήγα στο δημοτικό διαμέρισμα Σεληνίων αλλά και πάλι δεν κατέστει δυνατό να μπω στο χώρο της βιβλιοθήκης ,κι έστω λιγάκι ,να μυρίσω βρε αδερφέ το παλιό χαρτί και το μελάνι!Αυτή τη φορά μια υπάλληλος με ενημέρωσε ότι η υπευθυνη είχε καποιο ατύχημα κι ήταν αμφίβολο αν η βιβλιοθήκη θα λειτουργούσε το Σεπτέμβριο.Όταν της είπα ότι είχα ξαναπεράσει,ετοιμόλογη,μου απάντησε ότι τον Αυγουστο άνοιγε μονάχα Τρίτη και Πέμπτη.Απέφυγα να της πω ότι είχα περάσει το μήνα Ιούλιο αλλά έβγαλα τα συμεράσματά μου:Ιουλιο Αυγουστο Σεπτεμβριο η βιβλιοθήκη Σεληνίων υπολειτουργούσε…(δεν τσεκάραμε τους υπόλοιπους μήνες!). Ε,πότε στο διάολο θ’ανοίξει κανονικά;Συναγωνίζονται οι βιβλιοθήκες ποια θα πιάσει πιο πολύ πάτο;Που να μιλήσουμε κι όλας για σύγχρονες προδιαγραφές βιβλιοθηκών που απαιτούν τα παρακάτω: αμέτρητα τετραγωνικά,ρυθμιζόμενες συνθήκες ψύξης-θέρμανσης και υγρασίας ώστε να μην φθείρονται τα βιβλία, κατάλληλο φωτισμό και πληθώρα αναγνωστηρίων,υγειεινή θορύβου, ράμπες για άτομα με ειδικές ανάγκες, μετακινούμενα ράφια από βραδύκαυστα υλικά, αντιπυρική προστασία,συντήρηση παλιών και σπάνιων βιβλίων,σημάνσεις,καταλαγογράφηση κι ένα σωρό άλλα που’μαι βέβαιος ούτε κατά διάνοια δεν έχουν περάσει απ’το μυαλό των υπευθύνων γιατί αν είχαν περάσει θα τους έπιανε το φιλότιμο και θα’καναν έστω το ελάχιστο.

(beerman)

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

2007-12-07T08:37:00.000-08:00

Το πλοίο καβο έριξε και ξεκουράζεται σε βόρειο λιμάνι

τρέχουνε να καλλωπιστούν ολοι ανεξαιρέτως

μηχανικοί τρίβουν γερά στο δέρμα τους λαδίλα και ντουμάνι

μακριά απ’τα σπιτια τις γιορτές θα είμαστε και φέτος

Ήμουν αμούστακο παιδί πλησίαζα στα δεκαεννιά κοντά

στη τσέπη ένα σωρό λεφτά κι ανέλπιστα ονειρικά ταξίδια

με πλάνεψε ο ίμερος,μ’έριξε κατάχαμα στης λάσπης τα νερά

στη γλίτσα εκυλήστηκα αμάρτησα σε βρωμερά σανίδια

Θεέ συγχώρα με οιμέ για κεινη εκεί τη μέρα

Χριστούγεννα ήταν χιόνιζε εκεί στις κάτω χώρες

ούτε η θρησκεία τ’απότρεψε μα ούτε και η βέρα

μεσ’τη ‘βιτρίνα’ χώθηκα κι αγκάλιασα δυο καλλονές εταίρες

πέρασαν χρόνια κι άλλαξαν φεγγάρια ένα σωρό

όλοι θα λεγαν μ’άνεση τα λάθη με ωριμάσαν

τολμώ εκ βαθέων να πώ εγώ που σέρνω το χορό

τα μάτια βλέπουν πονηρά και λησμονώ εκείνα που περάσαν

σήμερα πάλι δείχνει το χαρτί εικοσπέντε είναι Δεκέμβρης,

δεν ταξιδευω πια,στη χωρα ημέρα γιορτινή της αγίας ορθοδοξίας

από συνήθεια παν στην εκκλησιά κι από συνήθεια παλιά θα μ’εβρεις

σε κάποιο οίκο ανοχής ανάσκελα , εν ώρα συνουσίας

(beerman)

Kάμπια

2007-12-06T08:54:00.000-08:00

Λευκό λιβάδι
θάλασσα από ανθισμένες τουλίπες
μια γελοία κάμπια σέρνεται
ανάμεσα στους μίσχους
κι η πασχαλίτσα από ψηλά
τη βλέπει,λυπάται και δακρύζει
μεσ'των ανθων τους ίσκιους
Γιατι;
μη κλαις για κατι τόσο φυσικό...
δεν ξέρεις πασχαλίτσα πώς
στις κάμπιες αρέσει να σέρνονται;
κι όταν τις ποδοπατάν είναι απολύτως λογικό!

99,2

2007-11-29T05:14:00.000-08:00

Ίδια συχνότητα τότε

ίδια και τώρα

σ’άλλη πόλη

-------------

όνειρα τότε

όνειρα τώρα

όνειρα τσακισμένα

--------------

μόνος τότε

μόνος και τώρα

ολομόναχος

---------------

χειμώνας τότε

χειμώνας κι απόψε

βαρύς χειμώνας

-----------------

παλεύω ακούγοντας

ζεστές μελωδίες

για κρύες καρδιές

-------------------

καρδιά ραγισμένη

και τότε και τώρα

που’μαθε να υπομένει

---------------------

αλήθειες και ψέματα

μάταιη ζωή ανυπόφορη

γλυκιά ζωή

Aξιοπρέπεια

2007-11-20T05:55:00.000-08:00

Δέσμιος της αξιοπρέπειας

σφαλίζεις το στόμα σου

και δεν μπορείς να φτύσεις το δηλητήριο

που’χει στιβαχτεί στα πλεμόνια σου.

Σαπίζεις μέρα με τη μέρα,

παντού σκουλήκια που

τρώνε τα σπλάχνα σου.

Έυχεσαι ν’ανέβουν να καταβροχθίσουν

τον εγκέφαλο αλλά εκείνα σαν μαριονέτες

ενός άσπλαχνου δημιουργού,

μόλις φτάνουν στα όρια του οισοφάγου

κάνουν μεταβολή.

Υποφέρεις αλλά ελπίζεις

πώς σαν δεν θα’χει απομείνει τίποτα

μέσα σου,μονάχα απόλυτο κενό,έ,τότε,

αν θέλουν να επιβιώσουν

αναγκαστικά θ’ανέβουν ν’αδειάσουν

το κρανίο σου και θα σε λυτρώσουν!

Υπόνομος

2007-11-18T01:26:00.000-08:00

Δυο καρδιές περπατάν πλάι-πλάι

ερωτευμένες καρδιές

παράλληλοι έρωτες

αδιέξοδος δρόμος,

στο διάβα υπόνομος

πέφτουν

πέφτουν στις λάσπες

τις παίρνει το ρέμα,

πηχτός χυλός με σκουπίδια

κοινά σκουπίδια

καρδιές σκουπίδια,

βρωμεροί οχετοί

εμπόδια

μεγάλα εμπόδια,

κι όμως αυτός ο υπόνομος

οδηγει στη γαλάζια θάλασσα

έξω απ’τα’αδιέξοδο,

ω,να!οι καρδιές κολυμπούνε

συζητούν

συμφωνούν

πώς δεν υπάρχουν πραγματικά αδιέξοδα

μονάχα φανταστικά στο μυαλό μας…

(από τη συλλογή ''με μια ανάσα'')

Με μια ανάσα

2007-11-12T02:14:00.000-08:00

Kαράβι ο έρωτας τους

γκαζάδικο με δύσκολο φορτίο

κι η ζωή τους ωκεανός

χτυπάν τα μανιασμένα κύματα

τσακίσαν και ρημάξαν το παλιό σκαρί,

ξενέρισε η προπέλα

κι ο καπετάνιος στέκεται στη γέφυρα,

μάταια κρατάει το τιμόνι

ανήμπορος να κουμαντάρει,

κατράμι ο ουρανός

σαν την καρδιά του,

έπιασε μπόρα

ο ουρανός βρέχει χαλίκια

κι αυτός κρατά ομπρέλα

το τεράστιο γράμμα που του’στειλες,

αυτό που τα εξηγούσε όλα.

λέξη προς λέξη

η ζωή πέρασε μπροστά του,

στέκει ακίνητος

τα χαλίκια γίνονται λόφος,

ένας λόφος που τον σκεπάζει,

συνεχίζει ν’αναλύει κάθε σου πρόταση

λέξη προς λέξη,

ασφυκτιά κάτω απ’τα χαλίκια,

πέρασε η μπόρα,

ήταν όμως αρκετή να μουσκέψει το γράμμα

έσβησε όλο λέξη προς λέξη,

κούφιασε ο λόφος όχι απ’τη βροχή

αλλά απ’τα δάκρυα που’χυσε,

-ευτυχώς-

μια μικρή τρύπα άνοιξε

κι απρόσμενα κατάφερε ν’ανασάνει

‘’θα γαληνέψει η θάλασσα’’

σκέφτεται ο θαλασσόλυκος…

---------------------------------------------------------------

σημ:το ποίημα αυτό ανήκει στη συλλογή ‘’με μια ανάσα’’

γιατί ξεκινώντας παίρνεις μια βαθιά ανάσα και φτανεις

στο τέρμα του πριν καλά καλά εκπνέυσεις…

σημ2:πρόκειται για το πρωτο ποιημα ανύπαρκτης φανταστικης συλλογής!Δεσμεύομαι όμως...

O καβαλάρης

2007-11-09T04:37:00.000-08:00

Καβάλα σ’ένα λευκό άλογο ταξιδεύω,

σβησμένα άστρα,μαύρη νυχτιά δίχως φεγγάρι,

άπειρος καβαλάρης,φθαρμένη σέλα,

καθώς ζαλίζομαι

περνάν μπροστά μου αλλόκοτες εικόνες,

ο Πήτερ Παν,βαρκούλες που πετάνε,

μια μπαλαρίνα άσχημη κι αλλιώτικη απ’άλλες,

μονάχος είμαι,

σφίγγω γερά τα γκέμια

κι ακούω μια γλυκιά μελωδία

που σκίζει το σκοτάδι,

ήχοι παράξενοι, βγαλμένοι απ’τα παραμύθια

και δυο σκυλιά στο βάθος

………………………………………………

και ξάφνου δεν ακούγεται τίποτα,

λαχανιασμένο άτι χωρίς ανάσες,

απόλυτη σιωπή,

οι κόρες των ματιών διεσταλμένες,

οι χτύποι της καρδιάς επιταχύνουν

και τ’άλογο μαρμάρωσε

μπροστά σε μια χαμηλή ατσάλινη πόρτα.

Δυστυχώς τέλειωσε το σύντομο μαγικό ταξίδι

και πρέπει πάλι να πηδήξω τη μάνδρα

πριν έρθει ο νυχτοφύλακας να ελέγξει το καρουζέλ

του λούνα παρκ.

Αύριο πάλι,την ίδια ώρα,

ξανά θα κλέψω ακόμη λίγες όμορφες στιγμές,

να πάρω δύναμη για να μπορέσω

ν’αναρριχιθώ στον κοφτερό βράχο της ζωής

που σου ματώνει χέρια και καρδιά…

Σαπουνόφουσκα

2007-11-02T04:36:00.000-07:00

γυμνός..........................................................................(αυταρεσκεια),
φυλακισμένος............................................................ (μελαγχολία)
σε μια σαπουνόφουσκα ταξιδεύω στο σύμπαν........ (ονειρα)
και βλεπω οσα οι αλλοι δεν μπορουν να δουν..........(εγωισμος)
και αναπαντεχα περνάω σε παραλληλα συμπαντα..(μοιρα)
εκει που βασιλευει η ευτυχια........................................ (ελπιδα)
Αληθεια ομορφο ταξιδι.................................................. (λογικη)
αλλα θελω να σπασω τα δεσμα μου........................... (κορεσμος)
Ακουμπω το περιβλημα με το νυχι μου ,

η μεμβρανη εξαφανιζεται.............................................. (λυτρωση)
κι εγω πεφτω στο κενο ... ............................................. (ματαιοτης)

Αλληγορία

2007-10-29T08:25:00.000-07:00

Κάθεσαι στην αναπαυτική ηλεκτρονική πολυθρόνα που σου επιτρέπει να κινείσαι με άνεση,ακούραστα,σε οποιαδήποτε κατεύθυνση και μπροστά σου,σχεδόν ακουμπάς πάνω του,στο επιβλητικό σκούρο σκαλιστό μοναστηριακού τύπου τραπέζι.Πάνω στη καλολουστραρισμένη επιφάνεια στέκουν ακίνητα πικοιλόμορφα ανισομεγέθη εύθραυστα πορσελάνινα κομμάτια που ανυπομονούν να τα τοποθετήσεις στην προκαθορισμένη θέση τους ώστε να γινουν τελικά το ψεύτικο τοπίο που απεικονίζουν και ως κάδρο να αποτελέσουν την όμορφη πινελιά του παλιομοδίτικου καθιστικού σου.Χρόνια παλευεις να τελειώσεις αυτό το puzzle που δε μοιάζει με κανένα προηγούμενο.Σ’έχει δυσκολέψει αφάνταστα γι αυτό και νοιώθεις ευφορία κάθε φορα που ανακαλύπτεις ένα σωστό κομμάτι.Σήμερα έφτασε η στιγμή που ονειρευόσουν.Έχεις μπροστά σου τα δυο τελευταία κομμάτια που ακόμα κι αν απαρνηθείς να βάλεις κανείς δεν θα δυσκολευτεί να εντοπίσει τι κρύβεται πάνω στο κενό τους.Χαρούμενος τα πιάνεις στα χέρια σου,τα πετάς εναλλάξ στον αέρα και μοιάζεις με ζογκλέρ σε άδειο τσίρκο.Αδικαιολόγητα αποφασίζεις και τα εκσφενδονίσεις στον απέναντι τοίχο και πλέον κείτονται ως θρύψαλα στο μαρμάρινο πάτωμα.Πάντα σ’άρεσε να’σαι ιδιόρυθμος ακόμα και σ΄αυτές τις μικρές δημιουργίες σου.Ευχαριστημένος γλιστράς το έργο σου πάνω στο γυάλινο κάδρο που περίμενε υπομονετικά εδώ και τόσα χρόνια.Βιδώνεις το πίσω μέρος του κάδρου και φυλακίζεις το τοπίο μια για πάντα.Είναι αδύνατο να περάσει έστω κι ένα μόριο αέρα ανάμεσα στα δυο γυάλινα φύλλα.Έμψυχα κι άψυχα όντα ασφυκτιούν.Απτόητος εσύ βουτάς στα χέρια σου αλφάδι-κατσαβίδι, πιάνεις τις βάσεις,και τις τοποθετείς στον τοίχο.Σηκώνεις τον ψευτοπίνακα και σπέυδεις να τον κρεμάσεις.Κάνεις μονάχα μια λάθος κινηση,παραπατάς ,το κάδρο σου γλιστρά και πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις τι έγινε,βλέπεις στο πάτωμα δυαλυμένο το έργο σου και τα κομμάτια θρυματισμένα.Κοιτάζεις μια τον τοίχο μια το πατωμα,μια τον τοιχο,μια το πάτωμα.Λυμένα γόνατα κι απόγνωση στο βλέμμα σου.Κι όμως δεν λυγίζεις.Παίρνεις μια βαθιά ανάσα,σκύβεις και μαζεύεις τα θρύψαλα με το φαράσι.Θρύψαλα,σκόνη και δάκρυα!Αδειάζεις όλο το συνοθύλευμα πάνω στο τραπέζι και προσπαθεις να ξεκινήσεις απ’το μηδέν έχοντας μπροστά σου μια πρόκληση καθως ο βαθμός δυσκολίας έχει αυξηθεί εκθετικά.Άραγε πόσο καιρό θα σου πάρει να ξαναφτιάξεις το παζλ;

Λόγια ασήμων(κι ενίοτε μεθυσμένων) ανδρών

2007-10-24T00:01:00.000-07:00

''Δύσκολο εώς απίθανο να σε καταλάβει ένα σκυλί,τουλάχιστον σε ακούει...και σπάνια θα σε διακόψει''

(beerman)

Oνειρο?

2007-10-23T05:35:00.000-07:00

Ένας συνειρμός με οδηγησε δέκα χρόνια πριν,όταν πάτησα -πρώτη φορά-το πόδι μου στο Άμστερνταμ.Ένας φίλος μου είχε ήδη εκεί ένα μήνα και με περίμενε.Σαν ρώτησα να μου πει τις πρώτες εντυπώσεις για τον τόπο που θα διαμέναμε τους επόμενους μήνες εκείνος μού απάντησε:’’ξέχνα τα βουνά,τέρμα οι ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες,πήγαινε ν’αγοράσεις ποδήλατο…εδώ όλος ο κόσμος κυκλοφορεί με ποδήλατο…’’Αρχικά δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι σήμαινε αυτή η φραση,χρειάστηκε τρεις μέρες για να πιάσω το νόημα.Την τέταρτη μέρα πήγα κι αγόρασα ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο.Το καβάλησα μονάχα έξι μέρες γιατί την έβδομη μου το κλέψαν.Αυτή η βδομάδα ήταν αρκετή για να αποτυπωθεί στον ιστό του εγκεφάλου μου μια εικόνα,μια αίσθηση,κάτι περίεργο που έμελλε να μ’ακολουθεί για πάντα.Οι μέρες κυλήσαν,ο ακούραστος χρόνος έκανε το καθήκον του,χάθηκε ο παράδεισος , γύρισα Ελλάδα.Μαζί μου κουβάλησα και τ’όνειρο ενός ποδηλατόδρομου στο τόπο μας.Δειλά δειλά άρχισα να το εκμυστηρεύομαι στις παρέες που καθόμουνα.Δεν με παίρναν στα σοβαρά.Τα χρόνια περνούσαν,συνέχιζα να λέω το ίδιο παραμύθι στους φίλους μου,κατάντησα γραφικός.Κάποιοι μου κολλήσαν το προσωνύμιο ‘’ο ποδηλατάκιας’’.

Σήμερα ,δέκα χρόνια μετά,καθώς το πρόβλημα του κυκλοφοριακού άρχισε ν’αγγίζει και το νησί μας,με αποκορύφωμα στα σαββατοκύριακα του καλοκαιριού,οι νίξεις που κάνω για ποδηλατοδρομο είναι καθημερινές.Η αντιμετώπιση των συμπολιτών μου ακόμη η ίδια.Προχτές που ήμουν σ’ένα ποδηλατάδικο,αφού τον ζάλισα τον άνθρωπο με τ’όνειρο μου,αγανακτισμένος ο μάστορας γύρισε και μου ‘πε:

‘’…κοίτα να δεις αδερφέ,εγώ ποδήλατα θέλω να πουλήσω…αυτά όμως δεν γίνονται…’’.

Κι όμως γινονται,σκεφτόμουν εγώ.Το νησί μας είναι όλο κι όλο τρεις δρόμοι και τα χιλιόμετρα μετρημένα.Ας φτιάξουμε για αρχή μια πρότυπη διαδρομή και δεν είναι ανάγκη να’ναι πλακόστρωτη όπως στην Ολλανδια.Αρκεί για αρχή μια τσιμεντονησίδα και βάψιμο της ασφαλτου για να ξεχωρίζει.Και δυο τρια φανάρια…Και μπορεί να χρειαστουν μήνες ή και χρονια για ν’αγοράσουμε ποδήλατο και καποιοι από εμάς δεν θα τ’αγορασουν καθόλου γιατι είμαστε καποιας ηλικίας κι εκτος απ’τα προβλήματα υγείας είμαστε κι αγυριστα κεφαλια!Αλλά θα’χουμε αυξήσει τις πιθανοτητες τα παιδιά μας να υιοθετήσουν μια άλλη φιλοσοφία ζωης κι ίσως να καταφέρουν να διώξουν το μικρόβιο που κόλλησε η γενιά μας,αυτό το μικρόβιο που μας κάνει να παίρνουμε το αυτοκίνητο για να πάμε στο περίπτερο της γειτονιάς.

Μοιάζουν με απατηλό όνειρο όλες αυτές οι προσδοκίες…Μοιάζουν με όνειρο γιατι εχουμε μάθει ν’απαιτουμε μοναχα έναν ασφαλτοδρομένο δρομο λίγο πριν τις εκλογές.Οι ρωμαίοι διναν άρτο και θεαματα για να κουμαντάρουν τα πλήθη.Οι πολιτικοί μας δεν μας δινουν ουτε καν αυτό τον άρτο,Μας δινουν ψίχουλα κι εμείς τρεχουμε σαν τα πρόβατα και ρίχνουμε την ψήφο μας.

Kαι θα’θελα με την ευκαιρία αυτή να ρωτήσω τον συγκοινωνιολόγο του νησιού μας(πήρα τηλέφωνο στο δημαρχείο και μου΄παν ότι υπάρχει συγκοινωνιολόγος!!) πότε σκέφτεται να πάρει μέτρα (αν σκέφτεται…) και τι είδους μέτρα θα λάβει.Αναρωτιέμαι –δικαίως νομίζω-ποιος είναι ο ρόλος του και φοβάμαι μήπως κατέχει απλά τον τίτλο…

Και πείτε μου Κύριε Συγκοινωνιολόγε και Κύριε Δήμαρχε αν έπεσε στην αντίληψή σας το πρόβλημα που δημιουργείται στις παραλλήλους της Σαλαμίνος και της Ιπποκράτους στις οποιες παρκάρουν αυτοκίνητα και στις δυο πλευρές(καθώς δεν υπάρχει σχετίκή σήμανση)με αποτέλεσμα να γίνονται επικίνδυνοι ελιγμοί,αδικαιολόγητα μποτιλιαρίσματα και οπισθοδρομήσεις(κυριολεκτικά και μεταφορικά…).Πολλές φορές μάλιστα αναγκαζόμαστε να κάνουμε όπισθεν στην Λ.Σαλαμίνος αφου δεν μπορούμε να στρίψουμε σε στενό(τα οποία είναι διπλής κατεύθυνσης χωρίς να μπορούν να φιλοξενήσουν δυο αυτοκίνητα)και λόγω του προαναφερθέντος προβληματος στάθμευσης.Μήπως θα’πρεπε Κυριοι καποια στιγμή να μονοδρομηθούν μερικοί οδοί;Λέω μηπως… Και μην μου απαντησετε κύριε Δημαρχε ότι υπάρχουν άλλες προτεραιότητες(π.χ. αποχετευτικό) γιατί δεν το ανεχόμαστε άλλο αυτό το παραμύθι.

Επειδή όμως ξέφυγα απ’το θέμα μου,ας επανέλθω κι ας περιγράψω το όνειρό μου:

…το φέρυ μπόουτ αδειάζει καμιά διακοσαριά ποδηλάτες στα Παλούκια κι αυτοί ξεχύνονται στην Λ.Σαλαμίνος ακολουθώντας τον πλατύ ποδηλατοδρομο,προστατευμένοι απ’την σκιά που δημιουργείται από τα δένδρα που εχουν φυτευτεί σ’όλο το μηκος της λεωφόρου.Τα αυτοκίνητα κινουνται στην μοναδικη λωρίδα που διατίθεται γι αυτά και σταματούν για να δώσουν προτεραιότητα στους πεζούς που ξεχειλίζουν στα πεζοδρόμια.Διάσπαρτα στο κέντρο,ανά τακτά διαστήματα, υπάρχουν μετταλικά στηριγματα στάθμευσης για να ασφαλίζονται εκεί τα ποδηλατα.Σ’ολο το νησί υπάρχουν σταθμοί απ’τους οποίους μπορεί κανείς να δανειστεί ένα δημοτικό ποδήλατο αν κατέχει την μηνιαία καρτα.Οι μισοί ποδηλάτες στρίβουν για την Λ.Αιαντείου που οδηγεί στις πολυπόθητες πλαζ κι οι υπόλοιποι συνεχίζουν κατά μήκος της παραλίας για να πάνε είτε στην αγορά είτε στα γραφικά στενοσόκακα.Στις ψαροταβέρνες κοντά στην μαρίνα οι επισκέπτες απολαμβάνουν το φρέσκο ψαράκι ενώ χαζεύουν τον κυματισμό που δημιουργείται από μερικά ψαροκάικα που επιστρέφουν.Έξω απ’τις ταβέρνες,στις προβλεπόμενες θέσεις,οι αναβάτες έχουν παρκάρει διαφόρων τύπων,σχημάτων και χρωμάτων ποδήλατα τα οποία κλέβουν την παράσταση καθώς σπανίως θα δεις αυτοκίνητο,όχι γιατί δεν υπάρχουν ,αλλά γιατί όλα είναι παρκαρισμένα στα παρκινγκ που φτιάχτηκαν μακριά απ’την πλακόστρωτη παραλία…

Και επανέρχομαι σ’εσάς κύριε Δήμαρχε και σας τονίζω ότι δεν είμαι αδαής και γνωρίζω ότι η πραγματοποίηση ενός τέτοιου εγχειρήματος εκτός από οικονομικό έχει και πολιτικό κόστος γιατί θα βρει αντιμέτωπους αφ’ενός μεν καποιους πολίτες που νομίζουν ότι ζουν σαραντα χρόνια πριν αφ’ετέρου δε καποια συμφέροντα πού δε θα’θελαν σε καμιά περίπτωση το αυτοκίνητο ν’αντικατασταθεί απ’το ποδηλατο.Ομως,αν θέλετε να πάει μπροστά αυτός ο τόπος κι αν πραγματικά θελετε να εξασφαλίσετε καλύτερη ποιότητα ζωής για τα παιδια μας, θα σας συμβούλευα να πέρετε κάποια ρίσκα και που ξέρετε,ίσως αυτό το ρίσκο να αποτελέσει το ‘’εισητήριο’’ για την επόμενη τετραετία και γιατί όχι,και για την υστεροφημία σας.Εκτός βέβαια κι αν είστε ικανοποιημένος απ’το ψέυτικο χειροκρότημα που σας αποδίδουν όταν παρευρίσκεστε στις λιγοστές πολιτιστικές εκδηλώσεις του νησιού μας(χειροκρότημα που συνήθως ξεκινά απ’τον αντιδήμαρχο και δειλά-δειλά μεταφέρεται…).Τελευταία μαλιστα διακρίνω και μια δυσκολία στους λόγους που πάντα φροντίζετε να βγάζετε στις διαφορες εκδηλωσεις.Μήπως αυτή η δυσκολία οφείλεται στις τύψεις που νοιώθετε γι αυτά που κάνετε ως δημαρχος(ή γι αυτά που ΔΕΝ κάνετε…);Πάντως κατά την ταπεινή μου άποψη έχετε πολύ δρόμο για να κερδίσετε το πηγαίο χειροκρότημα των πολιτών του νησιού.Μακάρι αυτός ο δρόμος να’ναι ο ποδηλατόδρομος που ονειρεύομαι και μακάρι να σας συναντώ μπροστά μου σε κάθε πεταλιά,να σας συναντώ στον πεζόδρομο,να σας συναντώ κάτω απ΄τους φανοστάτες των ασφαλτοδρομένων(βάσει προδιαγραφών) δρόμων,να σας συναντώ δίπλα στον κάδο απορριμάτων,στον κάδο ανακύκλωσης (γυαλιου,χαρτιου κτλ.),να σας συναντω ακόμα και στον κάδο ακαθαρσιών κατοικίδιων ζώων.

Όλα αυτά που προανέφερα κύριε δήμαρχε δεν είναι όνειρο.Ολα αυτά είναι ΟΡΑΜΑ!Δυστυχώς όμως σχεδόν ολοι οι δημαρχοι που περάσατε απ’αυτόν τον τόπο,το μόνο όραμα που’χατε ηταν λίγη πίσσα στους δρόμους και το αποχετευτικό.Στις μέρες που ζούμε αυτά δεν είνει όραμα.Αυτα είναι αυτονόητα.

Μοντέρνος κυνηγός

2007-10-23T04:12:00.000-07:00

Χτυπάει ο μάυρος το σφυρί

και τρίζει το αμόνι

δίνει μορφή στο σίδερο

και το βουτά μεσ'το νερό

καπνίζει σαν παγώνει

παίρνουν μορφή τα βέλη του

το πρόσωπο γελάει

λάβα,φωτιά,γάνα παντού

κι αυτός πιστός ατάραχος

το σχέδιο ακλουθάει

Λευκό ολόγιομο φεγγάρι μαύρη αδειανή καρδιά

της μπαλκονόπορτας το τζάμι ιδρωμένο και θολό

μεσάνυχτα Σαββάτο βράδυ το δώμα μοιάζει με σπηλιά

κι ωσάν ν’ακούω τη φωνή σου

από γραμμόφωνο παλιό

ο χάρος βγήκε αποβραδίς

στη πλάτη του φαρέτρα

πάει ο καιρός που κράταγε

στα χέρια του σφεντόνα και

μια πέτρα.

κουράστηκε χρόνους πολλούς

δε σέρνει πια ψυχές κάτω στον άδη

στα γηρατειά του πλέον κυνηγά

τον έρωτά μας ακλουθά

τον έβαλε σημάδι

ο έρωτας μας στάσιμος αδύνατο να τρέξει να ξεφύγει

τα πόδια του χώνει βαθιά στη λάσπη και το μέλι

σφικτή θηλειά,ασφυκτιά,παλεύει αλλά τον πνίγει

κι ανήμπορος ,γιομάτα-μ’αντίδοτο του έρωτα-

δέχεται τα κοφτερά τα βέλη …

Αρχή και τέλος

2007-10-19T05:17:00.000-07:00

-Καλημέρα σας

-Καλημέρα

-Ξέρω ότι σκέφτεστε πως είναι περίεργο σ΄αυτή τη ζούγκλα που ζούμε κάποιος σχεδόν άγνωστος να σας λέει καλημέρα…

-Μην είστε βέβαιος κύριε ψυχολόγε,εξάλλου μένουμε στην ίδια πολυκατοικία

-Πού πηγαίνετε αν μου επιτρέπετε

-Στο κομμωτήριο

-Χωρίς καμια διάθεση κολακείας επιτρέψτε μου να πω ότι δεν το χρειάζεστε καθόλου γιατί έχετε υπέροχα μαλλιά

-Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω εν μέρει…είναι θέμα επιβίωσης καθώς δουλέυω εκεί…

-Αν δεν έχετε αντίρηση μπορώ να σας συνοδέψω;

-Πιστέυετε ότι διατρέχω καποιο κίνδυνο;

-Σ’αυτές τις γειτονιές κυκλοφορούν πολλοι ενοχλητικοί τύποι…και μια όμορφη γυναίκα σαν εσάς…

-και πώς είστε βεβαιος ότι δεν μου αρέσουν οι ενοχλητικοί;

-πράγματι δεν το’χα σκεφτεί!

-Πρέπει να σας αφήσω

-Τι κρίμα,φθάσαμε;

-Δυστυχώς…

-Αλήθεια δεν μου είπατε τα’ονομά σας

-Ο πληθυντικός σας δεν μου άφησε περιθώριο

-Ω,συγνώμη εμένα με λένε Τονι

-Χάρηκα πολύ Τόνι καλή σου μέρα

-Εξακολουθείτε να μη μου λέτε τ’ονομά σας

-…αφού εξακολουθείς να μου μιλάς στον πληθυντικό

-Το θεωρείς αγένεια;

-Όχι ,αν σκεφτώ τη διαφορά ηλικίας μας

-Κοίταξε έχω την άποψη ότι η γυναίκα γίνεται περισσοτερο σέξι όταν περασει τα τριάντα…και μην μου πεις ότι στα τριαντα +είσαι δα τόσο μεγαλη…

-Δεν είπα ότι είμαι μεγάλη απλά είναι μεγάλη η διαφορά ηλικίας μας

-Θες να πεις ‘ότι ε’ιμαι μικρός;

-Κάθε άλλο,δείχνεις πολύ μεγαλύτερος απ΄ότι είσαι…απλά δεν μπορείς να φανταστείς τι ζητά μια γυναίκα της ηλικίας μου…

-Γιατί επιμένεις ότι η ηλικία συμβαδίζει με τις…υπάρχουν τόσοι ανώριμοι γέροι και τόσοι προσγειωμένοι νεαροί…

-Να υποθέσω ότι τοποθετείς τον εαυτό σου στην δεύτερη κατηγορία

-Κάθε άλλο,απλά ελπίζω στην πορεία να ωριμάσω για να μην καταλήξω ανώριμος γεροξεκούτης.

-Τελικά παραδέχεσαι ή όχι ότι εισαι αυτό που φοβόμουν;

-Δηλαδή;

-Ένας νεαρός που προσπαθεί να εντυπωσιάσει μια σαραντάρα γυναίκα

-Να ‘’προσεγγίσει’’ θα έλεγα

-Να πηδήξει θα’λεγα εγώ καθώς την προσέγγιση την έχεις πετύχει !Συμβαδίζουμε πλάι-πλάι τοση ώρα…

-Με παρεξήγησες,τελοσπάντων σ’αρέσουν τα στοιχήματα;

-Άλλο πάλι κι αυτό…για πες…

-Βάζεις στοίχημα ότι αν μου δωσεις την ευκαιρια τριών εξόδων,θα μ’έχεις ερωτευτεί;

Ας ξεκινήσουμε από απόψε…τι θα’λεγες να φάμε μαζί;

-Από αυτοπεποίθηση καλά πας αλλά είμαι σίγουρη πως δεν μπορείς να φανταστείς τις ανάγκες μου…και πιστεύεις ότι θα μου άρεσε ένα ρομαντικό δείπνο

-Είμαι έτοιμος να ακούσω τι πραγματικα επιθυμείς…

-Έλα στο διαμέρισμα μου το βράδυ να σου πω…καλή σου μέρα

(κλείνει την πόρτα του κομμωτηρίου)

-Τα’ονομά σου δεν μου’πες…

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

-Κλαις;

-Όχι

-Και τα δάκρυα;

-Έκλαιγα…τώρα δεν κλαίω

-Και γιατί παρακαλώ έκλαιγες;

-Η Ζωή με κάνει να κλαίω

-Και γιατί δεν της μιλάς της Ζωής;

-Αυτό κάνω αλλά δεν με καταλαβαίνει…

-Δεν μιλάει την ίδια γλώσσα;

-Δυστυχώς δεν μιλάει την ίδια γλώσσα …εγώ μιλάω τη γλώσσα της σιωπής…

-Και γιατί δεν μαθαίνεις τη γλώσσα της;

-Θα με μάθεις τη γλώσσα της ζωής

-Και πως θα σου μάθω…

-Αφού είσαι η ζωή μου…

(κάνανε έρωτα για τελευταία φορά, μηχανικά, τώρα κοιτάζουν το ταβάνι,μιλάνε κι οι δυο πλέον την ίδια γλώσσα,την γλώσσα της σιωπής,αποφέυγουν να αλληλοκοιταχτούν και αρκούνται να κοιτάζουν τις σκιές τους απ'το αμυδρο φως του πορτατίφ...)

Πέντε λεπτά

2007-10-18T03:00:00.000-07:00

…και σαν έφυγες έπεσα ανάσκελα στο κρεβάτι και σε σκεφτόμουν.Κοίταζα το ταβάνι κι έβλεπα αστέρια.Προσπάθησα αλλά δεν άντεξα.Έκλαιγα ακατάπαυστα.Σε ήξερα μονάχα πέντε λεπτά.Δεν ήξερα τίποτα για σένα.Γνώριζα μονάχα μερικά εξωτερικά σου χαρακτηριστικά κι αυτά θολά μέσα στο μισοσκόταδο του σαλονιού.Θυμάμαι μονάχα τα τεράστια εκφραστικά σου μάτια.Αυτά τα μάτια που με κοιτούσαν εκείνα τα ονειρικά πέντε λεπτά.Αυτά τα μάτια δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.Γιατί έκλαψα όμως;…………Μάλιστα,τώρα κατάλαβα γιατί έκλαψα…Άλλος ένας ανεκπλήπωτος έρωτας!Άλλα δυο όμορφα μάτια που θέλω να ξεχάσω…

Πόνος και ρίμα

2007-10-17T12:58:00.002-07:00

Τα βράδια στέκω μοναχός

μαζεύω τα συντρίμια

τα πρωινά είμαι σκεφτικός

βαδίζω στα καλντερίμια

εκεί που περπατήσαμε

τις νύχτες του χειμώνα

σε χαλικόστρωτα στενά

με φόντο το φεγγάρι

εκεί…

κάνω ταξίδι όνειρο

μέσα στο χωροχρόνο

κι ίσως απόψε ξεχαστώ

και σβήσω λίγο πόνο

αντί για ανακούφιση

πέφτω σε μαύρη τρύπα

στο τούνελ άκουσα ψευδά

τα λόγια που σου είπα

προχτές που τσακωθήκαμε…

κι όμως…

με ποτό θα τον παλέψω το χειμώνα

και τα βράδια θ’απομένω μοναχός

στο ταβάνι θ’ανεβαίνει του τσιγάρου ο καπνός

κι η καρδιά θα υπομένει τον τυφώνα

θα αδιάσω απ΄το άλμπουμ τις φωτό;

και το τζάκι θα ετοιμάσω να τις κάψω;

μια στερνή φορά μπορεί να κλάψω

στον καθρέφτη θ’απομείνω να ρωτώ

άραγε ήταν μάταια αυτά τα χρόνια

μήπως χαθήκαν ανεπιστρεπτί

μοιραία λάθη έκανα,έσφαλες κι εσύ

κι ήμασταν της μοίρας έρμαια πιόνια.

Τ'αγκάθια της Κρίστι

2007-10-15T13:22:00.000-07:00

Μετά από αρκετές βόλτες στα γύρω στενά παρκάραμε με δυσκολία κοντά σε μια στάση και εμποδίζαμε τη θέση μιας ράμπας ατόμων με ειδικές ανάγκες.Ήταν περασμένες μία και δεν ανησυχούσαμε για κλήση,όσο για τη ράμπα,πάει καιρός που απωλέσαμε την αλτρουιστική μας συμπεριφορά.

Κατεβήκαμε,πάτησα το μπουτόν των ηλεκτρομαγνητικών κλειδαριών,περπατήσαμε πέντε μέτρα,κοίταξα προς τα πίσω και ξαναπάτησα το κουμπί γιατί πλέον είχα αποκτήσει μόνιμη φοβία αφού το αυτοκινητό μου είχε δεχτεί τελευταία επανελλειμένες παραβιάσεις.Βαδίσαμε μερικά μέτρα,στρίψαμε στη στοά,κοντοσταθήκαμε γιατί δεν γνωρίζαμε ποιο απ’όλα τ’ασανσέρ να πάρουμε,τελικά μετά από λογικούς συνειρμούς διαλέξαμε λάθος,το σωστό όπως αποδείχτηκε αργότερα…Αφού ασφάλισε η διπλή πόρτα του ανελκυστήρα,πάτησα τον αριθμό 3 κι έδωσα κίνηση στα συρματόσχοινα που περιμέναν υπομονετικά.Το ανέβασμα δεν ήταν ομαλό,νοιώσαμε αρκετά ταρακουνήματα και κάπου ανάμεσα στον πρώτο και στον δεύτερο,λες κι ήθελε να ανακτήσει δυνάμεις,το ασανσέρ έκανε μια παύση,τα φώτα σβήσαν κι έπειτα συνέχισε.

Αναρωτήθηκα αν οι επιθεωρήσεις γίνονται εικονικά κι αλήθεια είναι ότι ακόμη και σ’αυτή την περίπτωση,οι πιθανότητες να βρεθώ τη λάθος στιγμή στο συγκεκριμένο λάθος ασανσέρ που θα πέσει,είναι απειροελάχιστες.Αναθεώρησα την σκέψη αυτή όταν αναλογίστηκα πόσες χιλιάδες ανελκυστήρες θα υπολειτουργούν λόγω του βαθμού ανευθυνότητας που υπάρχει καθώς το κέρδος προέχει κι η ασφάλεια έρχεται σε δεύτερη μοίρα.Δεν πρόλαβα να τελειώσω τον μαθηματικό μου συλλογισμό γιατί χτύπησε το κουδούνι που σήμανε ότι φθάσαμε στον τρίτο.Πριν βγούμε η ματιά μου έπεσε στο μεγάλο κενό ανάμεσα στην πόρτα και τον όροφο που μου κίνησε υποψίες για πιθανή μετατόπιση.Σηκώσαμε το πόδι και κάνοντας ένα μικρό πηδηματάκι βρεθήκαμε έξω.Οι δυο δεσποινίδες που με συνόδευαν ήταν πολύ προσεκτικές μην τυχόν παραπατήσουν λόγω των ψηλοτάκουνων παπουτσιών που φορούσαν.Η αλήθεια είναι ότι δεν φοβόταν μην πέσουν αλλά μην σπάσει κανένα τακούνι και τους χαλάσει τη βραδιά!

Η Τζέμα φορούσε ένα ροζ φόρεμα ιδιαίτερα στενό στις γάμπες και περπατούσε με μικρά βήματα σαν γκέισα.Αργότερα μου εξομολογήθηκε ότι δεν έφταιγε το φόρεμα για το βηματισμό αλλά το πέδιλο που την είχε χτυπήσει.Όπως και να’χει αυτό το περπάτημα της έδινε ιδιαίτερη χάρη και συναθροίζοντάς το με το νάζι που’χε,ανεπιφύλακτα θα’λεγα ότι έδειχνε πολύ σέξι.

Η Κρίστι πιο απλά ντυμένη,φορούσε ένα κάπρι τζιν με δυο διακριτικές μαργαρίτες κι ένα μωβ ραντάκι.Για υπόδημα είχε διαλέξει ένα ψηλοτάκουνο κλειστό πέδιλο με ανάγλυφο σχέδιο λουλουδιών που της ανασήκωνε τους γλουτούς.Όταν τεντώνονταν φαινόταν πάνω απ’το ουραίον οστό το μαύρο στρινγκ που φορούσε.Δεν θυμάμαι άλλη φορά να’χα προσέξει πόσο καλοσχηματισμένο κορμί είχε.

Ακολουθήσαμε δυο τρεις σημάνσεις που οδηγούσαν στη γυαλινη φιμέ τζαμόπορτα του προορισμού μας.Μία καλοντυμένη ψηλή κοπέλα-νεράιδα καλύτερα-μας άνοιξε,μας καλωσόρισε κι έλυσε και το στιγμιαίο προβλημά μου,προς τα ποια κατεύθυνση ανοίγει το τζάμι.Είναι αλήθεια πως για αδιευκρίνιστους λόγους καθυστερώ να αντιληφθώ ποιο φύλο πρέπει να σπρώξω ή να τραβήξω όταν πρόκειται να περάσω μια είσοδο.Το εσωτερικό,δεν ξέρω αν ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες μας,πάντως θα το χαρακτήριζα λιτό,σχεδόν άδειο.Μονάχα μερικές σκόρπιες πολυθρόνες σκηνοθέτη,ένα μικρό μπαρ στη γωνία,δυο-τρία σκαμπό,μια εσωτερική σκάλα που λίγοι γνωρίζαν που οδηγούσε,μερικές αφίσες που δίναν ζωντάνια στους μαύρους τοίχους και χαμηλός φωτισμός που τόνιζε ακόμη περισσότερο την κατανυκτική ατμόσφαιρα.

‘’Τί δουλειά έχουμε εδώ μέσα’’ σκέφτηκα προς στιγμήν.Ένα κακό προαίσθημα τριβέλιζε το μυαλό μου.Περπατήσαμε διαγώνια ολόισια προς το μπαρ.Τα τακούνια των κοριτσιών ερχόταν σ’επαφή με το καλογυαλισμένο ξανθό ξύλινο πάτωμα και σπάγαν τη σιωπή.Ένοιωσα πολλες ματιές να καρφώνονται πάνω μας.Μια δεσποινίδα μας ανέκοψε όταν πέρασε από μπροστά μας.Πρόσεξα ότι τα τακούνια της δεν ακούγονταν λες κι αιωρούνταν,όπως τα φαντάσματα.Γενικά έδειχνε φυσιολογική και κρατούσε δυο τσαντάκια,ένα μικρό κι ένα μεγαλύτερο.Δεν άργησα να διαπιστώσω ότι όλες οι γυναίκες της αίθουσας κρατούσαν δυο τσαντάκια.Μια σκέψη μ’έκανε ν’ανατριχιάσω.Τελικά ακουμπήσαμε στο μπαρ και κάναμε τους αδιάφορους.Ρώτησα τα κορίτσια αν θέλαν ποτό για να σπάσω την αμηχανία που νοιώθαμε.Σκεφτόμουν ότι ήταν λάθος επιλογή που δεν καθήσαμε κοντά στην έξοδο.Κοιταξα την μπαργούμαν και μου φάνηκε πολύ χλωμή.Θυμήθηκα το βλέμμα των νεκρών.Παρήγγειλα τα ποτά χωρίς να την κοιτάζω κατευθείαν στα μάτια.Σήκωσα το ποτήρι μου και ρούφηξα μια μεγάλη γουλιά αλκοόλ για να χαλαρώσω.Είπια και δεύτερη και τρίτη.Χωρίς να το πολυκαταλάβω άδειασα το ποτό και ψιλοζαλίστηκα…

Ένας διάσημος σταρ διέσχισε το χώρο αλλά όλοι κάνανε τους αδιάφορους.Σε τέτοιες συγκεντρώσεις…ολοι είναι ίσοι γιατί όλοι έχουν ερθει για ένα συγκεκριμένο σκοπό,για ένα πάθος που δίνουν τη ζωή τους γι αυτό…Κι όμως ακόμη και σ’αυτές τις συγκεντρώσεις υπάρχουν ‘’τύποι’’ ανθρώπων που αποκλείεται να τους συναντήσεις,λες κι υπάρχει εσωτερική διαλογή.Αποκλείεται λόγου χάρη να δεις αυτόν τον πενηντάρη που χθες καθόταν απέναντιί μου στο λεωφορείο.Χρόνια τώρα τον παρατηρούσα να προσπαθεί να πουλήσει λογής λογής μικροπράματα,άλλοτε φθηνιάρικα κι ενίοτε μερικά καλά κομμάτια όπως ένα ρολόι ή ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου.Ήταν ο πιο συνεπής μικροπωλητής που’χα δει στη ζωή μου.Πάντα παρών στο πόστο του απ΄τις πρώτες πρωινές ώρες ως τις πέντε το απόγευμα.Λες και χτυπούσε κάρτα.Ήταν ολόιδιος όπως την πρώτη φορά που τον είδα,Λιγάκι γερασμένος με κάτασπρα μαλλιά και ολόλευκο απεριποίητο μούσι που άρχισε να τα’αφήνει τον τελευταίο χρόνο μάλλον γιατί είχε κουραστεί να ξυρίζεται.Φορούσε το ίδιο γκρι παντελόνι,άσπρο πουκάμισο και το ίδιο γκρι σπορ αμάνικο όπως την πρώτη φορά.Κρατούσε στα χέρια του ένα κόκκινο πακέτο τσιγάρα .Υπέθεσα ότι θα βγάλει τσιγάρο να το κρατήσει στα δάχτυλα ή να το βάλει σβηστό στα χείλη του αφού δεν μπορούσε να καπνίσει μες στο λεωφορείο.Δεν έκανε τίποτα από τα δυο.Πήρε το πακέτο κι άρχισε να το μασουλάει με τα ούλα της άνω γνάθου καθώς έλειπαν τα πάνω δόντια του.Αναρωτήθηκα αν το’κανε για να μετριάσει την ανυπομονησία του για τσιγάρο ή αν απλά του άρεσε να μασουλάει με τα οργωμένα άκαρπα ούλα του.Άλλες φορές που τον είχα συναντήσει είχα κάνει την σκέψη ότι ένας συνεπής καλοστεκούμενος μικροπωλητής σαν κι αυτόν δεν θα’χε οικονομικό πρόβλημα.Έκανα λάθος.Αυτή τη φορά πρόσεξα την κενή στοματική του κοιλότητα που μαρτυρούσε ακριβώς το αντίθετο.Η λεπτομέρεια του κοκκινου ακριβού πακέτου που κρατούσε αποτελούσε την πιο τρανή απόδειξη ότι η κατάστασή του ήταν αποτέλεσμα των επιλογών του.Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως ήταν δέσμιος των παθών του όπως δέσμιοι ήμαστε κι εμείς που βρεθήκαμε σ’αυτόν τον περίεργο χώρο,περασμένες μία,μ’αυτους τους αλήθεια παράξενους μαυροντυμένους θαμώνες…

Αν και περίμενα κάποιος να πάρει το λόγο και να προλογίσει αυτό το event ,τελικά δεν συνέβη.Όλα γίνανε τελείως ξαφνικά.Τα φώτα χαμηλώσαν ακόμη περισσότερο,άρχισε ν’ακούγεται μουσική κι ένα μαυροντυμένο ζευγάρι εμφανίστηκε στη μέση του ξύλινου παρκέ.Ο άντρας φορούσε ένα μαύρο υφασμάτινο παντελόνι,σκούρα μυτερά μποτίνια και μαύρο πουκάμισο με ελαφρώς γυρισμένα τα μανίκια.Είχε μαύρα μαλλιά δεμένα κοτσιδάκι και φορούσε σκουλαρίκι.Ήταν μελαχροινός αλλά δεν μπορούσα να ξεχωρίσω περισσότερες λεπτομέρειες του προσώπου του γιατί το φως ήταν λιγοστό.Η γυναίκα μελαχροινή κι αυτή έλαμπε απ’την κορφή ως τα νύχια.Δεν θυμάμαι ούτε τι φορούσε ούτε πώς κινούνταν.Λες κι έχουν σβηστεί όλα απ’το μυαλό μου…Θυμάμαι μονάχα ότι έλαμπε.Είχε αλήθεια μια παράξενη μακάβρια ομορφιά!Θυμάμαι το πίσω μέρος του κεφαλιού της,τα μακρυά μαύρα ριχτά μαλλιά της,έναν αληθινό μαύρο καταρράκτη μαλλιών!Αν κι έχω απωλέσει την εικόνα της θυμάμαι ότι μου άρεσε.Με μαγνήτιζε κι είμαι βέβαιος ότι τα μάτια μου ήταν καρφωμένα πάνω της και κοιτιύσαν μονάχα αυτή.Δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να θυμάμαι τον παρτενέρ της αφού κοίταζα συνέχεια εκείνη…

(συνεχίζεται)

Ημιτελές

2007-10-14T15:01:00.000-07:00

Mια σανιδένια προβλήτα εισχωρεί στα γκριζοπράσινα νερά του λιμανιού.Τρία ζευγάρια ξυπόλητα ποδια κρέμονται και κουνιούνται ρυθμικά στο ρείθρο.Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν πρόκειται για ανδρικά ή γυναικία πόδια.Χάλασε ο κόσμος; Οι άνδρες γίνανε θυληπρεπείς ή οι γυναίκες ανδροφέρνουν;Δε βαριέσαι!Προσπαθείς με κλεφτές ματιές ανάμεσα απ’τα διάκενα των σανίδων να δεις τα προσωπα.Θές να καταλάβεις πώς σκέφτονται.Οι αχτίδες του ήλιου σ’εμποδίζουν.Αλλάζεις οπτική γωνία.Ακούς βήματα και ξανακρύβεσαι,χρόνια τώρα κρύβεσαι απ’τους ανθρώπους.Τα βήματα γίνονται ποδοβολητό.Μια ορδή τουριστών διασχίζει την προβλήτα.Φοβάσαι μην υποχωρήσουν τα υποστηρίγματα,αλλά πιο πολύ φοβάσαι τους ανθρώπους.Βουτάς στο νερό και κρατάς την αναπνοή σου.Δεν αντέχεις για πολύ και ξαναβγαίνεις στην επιφάνεια.Στ’αυτιά σου μπερδεύονται λέξεις,δυσκολο να εντοπίσεις λέξεις που κατανοείς.Επικεντρώνεσαι στις αναπνοές.Προσπαθείς να βγάλεις κάποια συμπεράσματα.Δεν εχεις οργανώσει τη σκέψη σου παρ’ότι εχουν περάσει χρόνια από τότε που ξεκίνησες .Δύσκολο να καταλάβεις τους ανθρώπους απ’τις ανάσες τους,μάταιο να προσπαθείς να τους καταλάβεις απ’τα λόγια που ξεστομίζουν.Πάψαν να λεν μονάχα ψεύτικα λόγια και πλέον αρχίσαν ν’ανασαίνουν εξίσου ψεύτικα.Ολος ο κόσμος μια ψευτιά.Δεν έχει νόημα ν’ακούς,καλύτερα να βλέπεις.Όχι τα πρόσωπα,όχι τα χέρια.Μαθαν κι αυτά να τα κουνάνε ψεύτικα.Καλύτερα να παρακολουθείς τα πόδια.Αυτά κρύβουν πολλές αλήθειες.Πρόσεχε μονάχα μην σε τσαλαπατήσουν…

XΡΟΝΙΚΟ

2007-10-10T16:42:00.000-07:00

Tα μιλίγκια τρέμουν

το στομάχι χτυπά

τα μάτια θολώνουν

τα δάκρυα στάζουν

το’να δάκρυ πηδά πάνω στ’άλλο

τα δάκρυα γίνονται ποτάμι

το ποτάμι γίνεται χείμμαρος

λίμνη το σεντόνι σου

παλεύεις να σωθείς

φοβάσαι μην πνιγείς

ψάχνεις ένα βράχο να πιαστείς

βράχος εκείνη δίπλα σου

απλώνεις το χέρι να την αγκαλιάσεις

σκληρή σαν βράχος γυρνά πλευρό

γλιστράς

πέφτεις στα λασπόνερα

ένα κλαδί περνάει δίπλα σου

το αρπάζεις

τ’αγκαλιάζεις

είναι ο απομηχανής θεός σου

το κρατάς γερά

κουλουριάζεσαι πάνω του

το νερό προσπαθεί να σε παρασύρει

τελικά τ’αφήνεις…

αποφασίζεις να τσακιστείς πάνω στο βράχο σου!!!

Λιγο πριν το φιναλε

2007-10-02T06:00:00.000-07:00

...τελευταία έχει βαρύνει τόσο πολύ το κεφάλι σου απ’τις σκέψεις και δεν μπορεί πλέον η σπονδυλική στήλη να το αντέξει.Θέλεις να δέσεις μια θηλιά,ν’αγκαλιάσει σβερκο και λαιμό,να τεντώσεις το σχοινί και να μπορέσεις άκοπα να συγκρατήσεις τον δυσκολοβάσταχτο όγκο.Θέλεις να ρίξεις το σχοινί πάνω απ’το μονόζυγο με τα ίδια σου τα χέρια και να το τραβήξεις με δύναμη.Θέλει αλήθεια περίσσια δύναμη,όχι μονάχα σωματική,για να καταφέρεις να τραβήξεις το σχοινί,αυτό το σχοινί πού όσο περνά η ώρα και θ’ασφυκτιάς,αυτό θα λεπταίνει ώσπου να γίνει νήμα,το νήμα που θα χωρίζει τη ζωή απ’το θάνατο,αυτό το νήμα που έυκολα πλέον θα μπορείς να κόψεις!

Για να μπορέσεις να βοηθήσεις τα’αδύναμα χέρια σου,δώσε ώθηση με τα ποδια σου,πήδα ψηλά κι έπειτα μάζεψε γρήγορα την άκρη του σχοινιού όπως όταν ήσουν παιδί και μάζευες γρήγορα το χαρταετό για να μην πέσει αλλά να πάει ψηλά.Χαρταετός η ψυχή σου…κι ελπίζεις μ’αυτό τον τρόπο ότι την οριακή κρίσιμη στιγμη που θα εφάπτεται η θηλειά να’χεις συγχρονιστεί , να’χεις ασκήσει τη μέγιστη δύναμη και να’ναι αρκετή για να επέλθει ο θάνατος ακαριαία ώστε να μην γλιτώσεις για πολλοστή φορά.

Θα μπορούσες να το κάνεις πιο εύκολο αν πατούσες πάνω σε μια καρέκλα,έδενες σταθερά την άκρη και πηδούσες.Δεν το πράττεις όμως γιατί ακόμη και την ύστατη στιγμη θέλεις να νοιώθεις δυνατός και συνειδητά να επιλέξεις να βαδίσεις πιο βαθιά στο αδιέξοδο,γιατί αλήθεια είναι,ότι ακόμη δεν έφθασες στο τέρμα…

Kουκίδες...

2007-09-04T17:10:00.001-07:00

Τους έξι καβους λύνανε ναυτάκια στην προβλήτα

οι άντρες στο κατάστρωμα ανασταίναζαν βαριά

δυο του εργάτη αρμενιστές στεκότανε στη μπίντα

μην τύχει πάρουν διαταγή να ρίξουν άγκυρα

οι μηχανές ημιταχώς τη θάλασσα αναδεύαν

και το πολεμικό σκαρί χανόταν στα βαθιά

‘’αποστολή’’ τους είπανε,δεν ξέραν πού οδέυαν

κι ούτε σε πόσα μερόνυχτα θα ξαναδούν στεριά

τη μέρα τη χωρίσανε σε τέσσερα κομμάτια

όλος ο κόσμος πήγαινε αμέσως για δουλειά

οι αρμενιστές κρεμόντανε δεμένοι στα κατάρτια

λαδάδες και μηχανικοί χωμένοι στα βαθειά.

Η λαμαρίνα σκούριασε απ’την πολύ αρμύρα

κι οι σαλαμάστρες έσταζαν υπέρθερμο ατμό

κανείς δε φανταζότανε τί επιφυλάσσει η μοίρα

μα ο ‘δέυτερος’ δε νοιάζονταν,είχε μεγάλο καημό,

οι δίσκοι εκσφενδονίζονταν απ’το πολύ το κύμα

τα μαγειρία μένανε ερμητικά κλειστά

οι κατσαρίδες τρέχανε στους νεροχύτες χύμα

ανάμεσα στα λάχανα και τα ζυμαρικά

κούναγε η παλιοθάλασσα και τρέμαν τα πανιόλα

όλο το πλήρωμα έτρωγε γαλέτα,παξιμάδι

ο καπετάν ολημερίς καθόταν στη βαρδιόλα

κι έτρεμε μην τυχόν στα δυό τσακίσει το ρημάδι.

Έδωσε ο ‘πρώτος’ διαταγή να κλείσουν τα νερά

πασχίζουν οι μηχανικοί να φτιάξουν τους βραστήρες

έντεκα μέρες πάνω μας λαδίλα και βρωμιά

και σα να μη μας έφτανε γεμίσαμε και ψείρες

ζήταγε το κορμί νερό και το μυαλό γυναίκα

στις σκάντζες τσακωνόμαστε για μερικά λεπτά

τις νύχτες εκσπερματώναμε οι εννιά από τους δέκα

κι αρχίσαν να μας πιάνουνε τα ψυχολογικά.

ο υπόλογος με έβαλε να μπω μες στη μπουγιέλα

γιατ’είχε βλάβη ο λέβητας σαν κάναμε στρατσώνα

ήταν στενά αποπνικτικά και μ’είχε πιάσει τρέλα

τόσο που’θελα αεροπορικώς να φύγω απ’την Ανκόνα

το ιππάριο είχε διαρροή πήγα να βάλω φλάντζα

με πήρε ξώφαλτσα ο ατμός και μ’άφησε σημάδι

στείλαν από τη στεριά ήρθε με πήρε λάντζα

στο χόσπιταλ με πήγανε ήταν κοντά το Μπάρι

Κάπως έτσι κυλάει η ζωή αυτών που ταξιδεύουν,

κρύο,ζέστη,βροχή,συχνά με έντεκα μποφόρ

κι όσοι πατούν γερά στεριά λαθεύουν και ζηλέυουν,

αυτούς που έχουν τ’απέραντο γαλάζιο για ντεκόρ

Σκέψεις και θύμησες παλιές σαν δεις στο χάρτη τις κουκίδες

Τεργέστη,Νάπολι,Αλεξάνδρεια,Μπαχρέιν κι Οδησσό

μα ξέρεις πιο καλά εσύ πως τίποτα δεν είδες

αφού σπάνια στα λιμάνια να βγεις ήτανε εφικτό...

(Beerman)

ΜΕΤΡΑ

2007-09-03T08:21:00.000-07:00

Το τέλος του καλοκαιριού έφτασε και μαζί μ’αυτό έφτασε και το τέλος των δασών στην ελληνική επικράτεια.Μακάρι να συμπαρασύρουν και να βοηθήσουν να τερματίσει κι η εποχή της ανευθυνότητας και ανοργανωσιάς από πλευράς πολιτείας.Προβληματισμένοι απ’το χάος που παρακολουθήσαμε,αντί να αρπάξουμε μια μάνικα,στρογγυλοκαθήσαμε στην πολυθρόνα μας και περιπλανηθήκαμε στο ιντερνετ μπας και συλλέξουμε τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν σ’αυτό τον τόπο για να μην ζήσουμε και στο μέλλον παρόμοιες καταστάσεις,Γνωρίζουμε βέβαια ότι για να φθάσει η χώρα σε κάποιο επίπεδο,προυποθέτει μακρόχρονη προσπάθεια και καθώς είμαστε κι εμείς παιδιά του big Bang ,αντιλαμβανόμαστε ότι δεν γίνονται θαύματα απ’τη μια στιγμή στην άλλη…

Χωρίς να’μαστε ειδικοί σας παραθέτουμε πιο κάτω ορισμένα απ΄τα πιθανά μέτρα και τ’αφήνουμε στη διάθεσή σας να τα αξιολογήσετε:

-στατιστικές μελέτες για εντοπισμό ευαίσθητων περιοχών που θα οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα

-χαρτογράφηση και ταξινόμηση δασικών περιοχών ανάλογα με το βαθμό κινδύνου(σε κρατικό αλλά και σε ευρωπαικό επίπεδο)

-αγορά σύγχρονου πυροσβεστικού εξοπλισμού(στολές κτλ.)

-αγορά πυροσβεστικών οχημάτων,αεροσκαφών

-αύξηση προσωπικού πυροσβεστικής

-συστηματική εκπαίδευση πυροσβεστών

- εγκατάσταση αυτομάτων συστημάτων κατάσβεσης(εσωτερικοί και εξωτερικοί χωροι) σε αρχαιολογικούς χώρους,μουσεία,ννοσοκομεία,ιδρύματα κτλ.

-χρησιμοποίηση βραδύκαυστων οικοδομικών υλικών σε περιοχές υψηλού κινδύνου(π.χ. πυρίμαχες πόρτες και παραθυρα)

-τοποθέτηση πυροσβεστικών κρουνών διάσπαρτα σε κατοικημένες περιοχές με έμφαση σε ευαίσθητα σημεία

-δημιουργία αντιπυρικών ζωνών,καθαρισμός και συντηρηση αυτών

-χάραξη δρόμων σε πυκνές δασικές εκτάσεις για να μπορούν να προσεγγίσουν οι επίγειες δυνάμεις

-δυνατότητα αυξησης παροχής νερού από ΕΥΔΑΠ σε περίπτωση πυρκαγιάς(σχεδιασμός για αποφυγή διακοπής νερού σε emergency καταστάσεις)

-εκπόνηση αναλυτικών μελετών , πραγματοποίηση δοκιμαστικών σχεδίων,εκτέλεση σχεδίων επίδειξης νέων μεθόδων κατά των πυρκαγιών

-δορυφορική παρακολούθηση της φωτιάς για καλύτερο σχεδιασμό αντιμετώπισης

-σύσταση ευρωπαικής πυροσβεστικής ομάδας όλων των χωρών της ευρώπης που θα επεμβαίνει όπου απαιτείται

-άμεσες αναδασώσεις μετά από πυρκαγιές

-νόμος που να μην αφήνει παραθυράκια για οικοδόμηση σε καμμενες περιοχές

-εκστρατείες και σεμινάρια για την πληροφόρηση του πολίτη που θα οδηγήσουν σε εθελοντικές δράσεις για καθαρισμό δημόσιων και δασικων εκτάσεων από εύφλεκτα αντικείμενα

-ενδυνάμωση ασφάλισης κατοικιών σε περίπτωση πυρκαγιάς

Tρεις πραξεις...

2007-08-30T23:39:00.000-07:00

1η πραξη

Το αίμα έσταξε στη γη

και λέρωσε το χώμα

και ο φονιάς μαρμάρωσε

και κοίταζε το πτώμα

........................................

2η πραξη

Ήμαστε καποτε θαρρώ έφηβοι δίχως σκέψη

Τραβάγαμε της νιότης μας το δρόμο

και δε συλλογιζόμαστε ποτέ πως θα μας ΄΄κλέψει’’

ο αμείλιχτος ο θάνατος πού αέναως σπέρνει τρόμο...

όμως η μοίρα το’θελε να τον εσυναντήσω

πριν γίνω είκοσι χρονώ πριν βγάλω καν μουστάκι

και ξάφνου αναγκάστηκα τα γήινα ν’αφήσω

Αχ! Πόσο το επιθυμώ να ξαναέρθω πίσω

.................................................................

3η πραξη

Το σήκωσαν το φέρετρο το βάλαν στο τραπέζι

κι η μανα στέκει δίπλα του,το δάκρυ εχει στερέψει

στο καντηλάκι στη γωνιά η φλόγα τρεμοσβήνει

κι ο αδερφός του νεκρού αδερφού το χέρι δεν αφήνει

Το άρωμα

2007-08-28T06:32:00.000-07:00

Έκλεισα τα μάτια μου μα σ’έβλεπα να φεύγεις

ήταν βαρυχειμωνιά έξω έκανε κρύο,

κατέβηκες βήμα ταχύ σαν είπες το αντίο,

βαριά ανάσα στάθηκα στο τζάμι το θολό

κι απόμεινα το δρόμο να κοιτώ.

εδώ και ώρα είχες χαθεί μα σ’έβλεπα στην πόρτα

καθόμουν κι εγώ πλάι σου και είμαστε σαν πρώτα

θυμάσαι που με ρώταγες αν τάχα σ’αγαπούσα;

‘’όχι πολύ...μα αρκετά...’’συνήθως απαντούσα

κι αναρωτιόσουν σιωπηλή ποιο’ταν το πιο μεγάλο

ότι θα μ’άφηνες γι αυτό δε χώραγε στο νου μου να το βάλω

τώρα αποπνικτικός ο αέρας μες στο δώμα

μα νοιώθω στο ρουθούνι μου τ’άρωμα που έβαζες στο σώμα

κρατάω τα παράθυρα ερμητικά κλειστά

να φυλακίσω την οσμή

μα όλα μάταια

έχεις χαθεί ανεπιστρεπτί.

..............................................................

και ξάφνου θέλω να τρέξω, να ταξιδέψω

να νοιώσω πάλι μικρό παιδί

να πλάσω όνειρα λευκές νεράιδες

να ζωγραφίσω λευκό πουλί

που θα ραμφίζει έξω στο τζάμι

τον πίνακα της παγωνιάς

με μάυρο φόντο βαθύ σκοτάδι

κι εγω μονάχος θωρώ τη φλόγα της μοναξιάς

και τ’ωριο ονειρο χάνεται μονομιάς.

Ματαια ερωτικη ικεσια

2007-08-04T04:05:00.000-07:00

Κουραστηκα τα βραδια να ενδιδω
σε ψευτικες σκηνες σαν κασκαντερ
θα παψω να υποκρινομαι το θεατρινο
αφου ειμαι στην καρδια σου μπαλαντερ

προσπαθησε εστω αποψε να με καμεις
της τραπουλας να νοιωσω πρωταγωνιστης
σαν ασος κουπα κρυμμενος στο μανικι,
απ'το κρεβατι να με διωξεις μη βιαστεις.

Κι οταν τα ματια στο φιναλε θα βαρυνουν
ανασκελα σαν καθεσαι γυμνη,
ασε τα δαχτυλα μου να γλιστρυσουν
στο λειο αγαλματενιο σου κορμι.

Τα χρονια που περασαμε μην σβηνεις
κανοντας μονταζ κακες στιγμες
παψε την καρδια μου να συνθλιβεις
θυμησου ποσο μ'αγαπουσες χθες...

Aγωνας ταχυτητας...

2007-07-18T04:22:00.000-07:00

…ο δεικτης τον δευτερολεπτων ετρεχε σε σταθερο τεμπο προσπαθωντας να μεγαλωσει την διαφορα απ’τον λεπτοδεικτη σ’αυτην την-αληθεια περιεργη-αεναη κουρσα.Ο ωροδεικτης πιο μικροσωμος ως ηταν δεν ετρεφε αυταπατες και καταλαβαινε ότι δεν μπορει να ανταγωνιστει τον διασκελισμο των αλλων γι αυτό κι αποδεχοταν τη μοιρα του.Ηξερε όμως κατά βαθος ότι κανεις δεν υπολογιζε τους αλλους όπως αυτόν,παρα το κουραστικο εργο που επιτελουσαν.Ακομα κι ο πιο επιπολαιος θα ρωτουσε ‘’…τι ωρα είναι…’’ κι αυτό χαροποιουσε και γεμιζε υπομονη τον βραδυκινητο αθλητη.

Ενας υποκωφος ηχος που δεν μπορουσες να προσδιορισεις από πού προερχοταν,ανεκοψε απειροελαχιστα τον ρυθμο τον αθλητων.Ο δευτεροδεικτης σε μια στιγμη αφηρημαδας αρχισε ν’αναρωτιεται, ταχα ποσος καιρος περασε από τοτε που ο αφετης εδωσε την εκκινηση.Αμυδρα εφερνε καποιες εικονες στο μυαλο του αλλα ματαια,δεν μπορουσε να θυμηθει και το δικαιολογησε λεγωντας ‘’τι περιμενει κανεις από ένα γεροξεκουτη…’’.Παρα τη γεροντικη αμνησια καταφερε να συνειδητοποιησει ότι εδώ και πολύ καιρο περναει συνεχεια απ’το ιδιο τοπιο,βλεπει συνεχεια μπροστα του τους ιδιους αριθμους,με ακριβως την ιδια σειρα και αναμφισβητητα κανει κυκλους!

’’Τι μυστηριο κι αυτό!’’

Επεσε σε βαθιες σκεψεις κι αρχισε ν’αναρωτιεται για ποιο σκοπο τρεχει σ’αυτό τον μονοτονο αγωνα .Αφου δεν καταφερε να βρει τις απαντησεις που ηθελε,αποφασισε να σταματησει και το’πραξε μονομιας.Η αποτομη σταση ειχε ολεθρια αποτελεσματα.Μια αορατη δυναμη τον σηκωσε και τον εκσφενδονισε στον αερα.Στιγμιαια ενοιωσε ένα συναισθημα ελευθεριας αλλα διακοπηκε αποτομα όταν προσεκρουσε στο κρυσταλλο.Μεμιας συνειδητοποιησε ότι

τοσο καιρο ζουσε σ’έναν περιορισμενο ψευτικο κοσμο και δεν μπορουσε ν’αντικρυσει τον εξω,τον αληθινο κοσμο,γιατι τον εμποδιζε η λαμψη του καλογυαλισμενου κρυσταλλου.

’’…αραγε ποιο αρρωστο μυαλο επινοησε αυτό το τεχνασμα για να μην μαθουμε ποτε την αληθεια;…’’

Ο λεπτοδεικτης ,αν και λιγο καθυστερημενα,περασε απ’το σημειο εκεινο,αντικρυσε το μακαβριο θεαμα και αντι να βοηθησει τον συναθλητη του,συνεχισε χαρουμενος γιατι του δινοταν για πρωτη φορα η ευκαιρια ν’ανεβει στο βαθρο του νικητη.

Από τοτε εχει περασει παρα πολυς καιρος ,ο λεπτοδεικτης δεν εχει τερματισει ακομα και δυστυχως ,απ’οσο ξερω,κανεις από δαυτους τους αθλητες του χρονου δεν τερματισε ποτε…

Νοσταλγικο

2007-07-15T07:40:00.000-07:00

Ειμαστε θυμαμαι παιδαρελια
τρεχαμε γελωντας στην οδο Ζωης
τσουλαγαμε τα σκουριασμενα τα βαρελια
και ριχναμε τις μπιλιες καταγης
φωναζαν οι μαναδες στα μπαλκονια
γιατι ειχε νυχτωσει για καλα
αλλα οι μπομπιρες με τα κοντα τα παντελονια
αδιαφορουσανε και τρεχανε τρελα.

Τα χρονια κυλησαν και πανε
γινηκαν αντρες τα παιδια της γειτονιας
το πρασινο εγινε μπετον μεσ'τις αλανες
πεθανανε κι αυτες οι δολιες μανες.
Αλλαξαν οι συνηθειες,αλλαξαν οι καιροι
χαλασε η γειτονια που παιζαμε μικροι
τρεχουν πλεον οι γονεις μες στην οδο Ζωης
και στεκουν λυπημενα τα παιδια
φυλακισμενα στα μπαλκονια ολημερις.

Τσουλησε η ζωη και σκονταψε,
οπως σκονταφτανε οι μπιλιες στα χαλικια
ολακερος ο κοσμος κρατα στα χερια δεκανικια
και περπατα νωχελικα
νοσταλγωντας τα πρωιμα τα χρονια τα παιδικα.

(Βeerman)

Ανασταση

2007-03-20T13:53:00.000-07:00

Oι καμπανες τον τελευταιο μηνα ακουγονταν συχνοτερα.Καποιοι ησαν χαρουμενοι ενώ καποιοι αλλοι ενοχλουνταν γιατι μεναν ακριβως διπλα στην εκκλησιά.Ο παπα-Γιαννης αν κι εμενε αρκετα μακρια απ’τον οικο του θεου,ηταν φανερα ενοχλημενος αυτές τις μερες,παραμονες του Πασχα ,γιατι ειχε φορτο εργασιας. Ολο το χρονο πηγαινε να λειτουργησει μια φορα τη βδομαδα κι αυτό το μηνα ηταν αναγκασμενος να δινει το παρων καθημερινα..Εν ολιγοις δεν τον εβλεπε το σπιτι.Σημερα σαν γυρισε απ’το κτημα του,εβγαλε από πανω του τα βρωμικα παλιόρουχα κι αναψε το θερμοσιφωνα να κανει ένα ζεστο μπανακι για να μη ζεχνει το βραδυ που θα βγαλει Ανασταση.

Στο κτημα του διατηρουσε καμια σαρανταρια προβατακια,μια αγελαδα και δεκα-δωδεκα κοτουλες.Βλεπετε ειχε τεσσερα στοματα να θρεψει κι ο μισθος δεν εφθανε.Τα τυχερα από γαμους και βαφτισια ηταν ελαχιστα καθως η ενορια του ηταν ένα κουτσοχωρι από τριαντα-σαραντα νοματεους.Παλι καλα που πεθαινε καμια γριουλα κι εβγαζε τις βενζινες της μετακινησης αφου το χωριο απειχε πενηντα χιλιομετρα απ’το σπιτι του.Δεν ηταν λιγες φορες που παλευε με τη συνειδηση του.Απλωνε διστακτικα το χερι του κι επαιρνε τον οβολο απ’την γριουλα που τον καλεσε να μνημονευσει τον συγχωρεμενο τον αντρα της.Δεν το χωραγε η ψυχη του αλλα τ’απλωνε…Δεν ηταν ο μονος παπας της επαρχιας που προσπαθουσε να επιβιωσει.Τουλαχιστον δεν εβγαζε τιμοκαταλογο όπως οι αλητοτραγοπαπες των πολεων.Αυτη η σκεψη τον ανακουφιζε!

…βγηκε απ’το μπανιο με την μπουρνουζοπετσετα και σταζαν ακομη νερα απ’τα μακρια γενια του.Πηγε στην κρεβατοκαμαρα και φορεσε το τριμμενο ξεθωριασμενο ρασο που εδώ και τρια χρονια ανεβαλλε ν’αντικαταστησει λογω οικονομικων δυσκολιων.Αν κι ηταν ακομη οχτω η ωρα,ξεκινησε γιατι επρεπε να φθασει νωρις αφου ειχε να βγαλει δυο Αναστασεις!Η μητροπολη του’χε φορτωσει τα τελευταια χρονια και το διπλανο χωριο λογω ελλειψης κληρικων.Πεντε χρονια παλευε ο παπα-Γιαννης να πεισει τους γειτονευοντες να κανουν ανασταση εναλλαξ ,μια στο ένα χωριο μια στ’άλλο,ματαια όμως.Η μοιρολατρια δινει και παιρνει σ’αυτά τα κουτσοχωρια και το’χαν σε κακο να μην βγει ανασταση στην εκκλησιά τους.

…’’Χριστος Ανεστη εκ νεκρων…’’αρχισε να ψαλλει ο ιερεας και πριν καλα-καλα τελειωσει αρχισε η οχλοβοη και τα αλληλοαγκαλιασματα.Ο παπα-Γιαννης εκανε μια παυση,αγριοκοιταξε το ποιμνιο και συνεχισε:…’’Θανατω Θανατον πατησας…’’ ενώ ο κοσμος συνεχισε το χαβα του.Μια κυρια στο βαθος παραλιγο να λαμπαδιασει το περμαναντ της.Στο τσακ την εσωσε ο καντηλαναφτης κι υστερα γυρισε και κρυφογελασε στον επιτροπο ειτε γιατι το συμβαν ηταν αστειο ειτε γιατι ειχε προηγηθει καποιο πονηρο υπονοουμενο λογω της προκλητικης αμφιεσης της κυριας!Ο κοσμος όπως συνηθως μετα το ‘Χριστος Ανεστη’ αρχισε ν’αραιωνει.Μερικοι πιτσιρικαδες συνεχισαν να πετανε κροτιδες και χασκογελουσαν με την τρομαρα που παιρναν οι γιαγιαδες.Ο παπα-Γιαννης αρχισε να πηδαει σελιδες κι εψελνε ακαταλαβιστικα γιατι η ωρα ηδη ηταν εντεκα κι επρεπε να τα μαζευει σιγα-σιγα για να παει να βγαλει ανασταση στην κανονικη ενορια του,την κανονικη ωρα!Μετα από ένα νοημα του ψαλτη ο ιερεας αυθαιρετα εβαλε τελεια στη μεση μιας προτασης κι η λειτουργια διακοπηκε καπως αποτομα.Ο παπα-Γιαννης κρυφτηκε στο ιερο,εβγαλε το πετραχειλι του κι αρχισε να φτιαχνει το βαλιτσακι του.Ανταλλασοντας ευχες κατευθυνθηκε προς την εξοδο του ΑΙ-Νικολα και μπηκε στο διπλοκαμπινο αγροτικο αυτοκινητο.Ωσοτου ερθει ο ψαλτης εβαλε ραδιοφωνο.Του ξεφυγε ένα ποινελικι καθως ηταν Μεγαλο Σαββατο κι ολοι οι σταθμοι παιζαν κλασσικη μουσικη.Αμεσως το μετανοιωσε και ζητησε συγχωρεση απ’το θεο.Ο ιερεας κοιταξε προς στιγμη τον ουρανο,δεν πηρε απαντηση αλλα δεν φανηκε να πολυσκοτιστηκε!Ο ψαλτης εφθασε , με δυσκολια ανεβασε τα πατσοκοιλια του στην καμπινα και ξεκινησαν για την διπλανη ενορια.

Εκει τα πραγματα ηταν καλυτερα κι η προσελευση του κοσμου ηταν μεγαλυτερη.Ειχαν ερθει πολλοι Αθηναιοι για το Πασχα κι αληθεια είναι ότι η παρουσια τους,το ομορφο ντυσιμο τους εναρμονισμενο με την τελευταια λεξη της μοδας,η προσεγμενη ομιλια τους,εκτος από ζωντανια διναν κι ομορφια στο χωριο.Παντου μυριζε πρωτευουσα κι οι ντοπιοι νοιωθαν μειονεκτικα.Παντως η εκκλησια ασφυκτιουσε καθως ολοι οι χωριανοι,μικροι και μεγαλοι,σπευσαν να θαυμασουν τα προκλητικα συνολακια που που φορουσαν οι αερατες Αθηναιες.Παρα το ακαταλληλο της ωρας και του χωρου,η φαντασια του παπα-Γιαννη καλπαζε.Ο δεξιος ψαλτης ξεγυμνωνε με τα ματια του-πανω απ’τα μισα γυαλια του-κυριες και δεσποινιδες.Ο αριστερος ηταν πιο διακριτικος.Η λειτουργια κυλησε ομαλα ,ψαλθηκε σχεδον απ’ολους το ‘Χριστος Ανεστη’,ο κοσμος αρχισε ν’αποχωρει,τα ψηλοτακουνα ακουγονταν στο πλακοστρωτο προαυλιο της εκκλησιας κι απομεινε ο παπας με τους δυο ψαλτες,ολομοναχοι,να τελειωσουν το μεταμεσονυχτιο μερος.Τα’πανδεν τα’παν όλα, ενας θεος ξερει…Κατά τις 02:30 εξουθενωμενοι σβησαν τους πολυελαιους και κλειδωσαν τον ναο.Ο παπα-Γιαννης στην επιστροφη αφησε τον ψαλτη σπιτι του κι αντι να παει για το δικο του εκανε μια μικρη παρακαμψη και περαση απ’το κτημα του.Κατεβηκε απ’το ‘αγροτικο’,εβαλε τις ακρες του ρασου μες στις τσεπες για να μη σερνεται στις κοπριες,μπηκε στην αποθηκη κι αρπαξε το αρνι απ’το τσιγκελι που το’χε κρεμασει αποβραδις για να στραγγισει.Σαν το φορτωσε στην καροτσα ηταν απροσεχτος και λερωσε το ρασο με αιμα αλλα δεν τον ενοιαξε καθολου γιατι στο μυαλο του ειχε το πρωινο φαγοποτι που θ’ακολουθουσε…

Καπου στην επαρχια...

2007-03-01T10:47:00.000-08:00

Το κοκκινο ημιφορτηγο τρεκλιζε ,ποτε δεξια ποτε αριστερα,πανω στις λακουβες του χωματινου κακοτραχαλου δρομου.Τωρα το χειμωνα οι βροχες μεγαλωσαν τις τρυπες,τα νερα τις καλυπταν κι ο οδηγος δεν μπορουσε να διακρινει ποια πορεια πρεπει να παρει με αποτελεσμα το οχημα να μπαλατζαρει επικυνδυνα.Ο δρομος ηταν στενος και πολλες φορες το φορτηγακι γλιστραγε στις λασπωμενες οχθες με κινδυνο να ντελαπαρει στο χαντακι.Ο συνοδηγος, μανα του Νικολα,εβγαζε έναν αναστεναγμο ανακουφισης κάθε φορα που γλιτωναν.Ο Νικολας,μοναχα 11 χρονων,δεν εφτανε τα πενταλ και προσπαθουσε να δει αναμεσα απ’τις ακτινες του τιμονιου.Απ’εξω δεν μπορουσες να διακρινεις οδηγο και το οχημα εμοιαζε ακυβερνητο.Αυτες τις παγωμενες μερες του γεναρη ο μικρος Νικολας αναγκαζονταν να σταματαει περιοδικα και κατεβαινε να καθαρισει το παρμπριζ απ’τον παγο γιατι το καλοριφερ δεν λειτουργουσε.Χρησιμοποιουσε ένα στουπι για να μην ξυλιαζουν τα χερακια του και στην θηκη της πορτας του ειχε κι ένα μπουκαλακι με χλιαρο νερο για για να ριχνει στο τζαμι για να μη κοπιαζει.Πανε δυο χρονια τωρα που ο Νικολας ξεκινησε να κανει το σωφερ της μητερας του.Αφορμη ηταν οι συχνες απουσιες του πατερα του για δουλειες.Τι κριμα που’ταν ο μεγαλυτερος γιος της οικογενειας…κι ετσι ανγκαστηκε να επωμιστει αυτό βαρος που δεν ταιριαζε καθολου στην ηλικια του.Πολλοι χωριανοι σχολιαζαν αρνητικα το γεγονος ότι οδηγουσε ενας εντεκαχρονος αλλα ο Νικολας αδιαφορουσε γιατι δεν ηθελε ν’αφησει την μανα του να πηγαινει στο κτημα με τα ποδια.Ηξερε πολύ καλα ότι κατι τετοιο θα επειδεινωνε το προβλημα που’χε με τους κιρσους της και δεν το χωρουσε ο νους του να προσπαθησει ν’αποφυγει την αγγαρεια.

Το φορτηγο σταματησε στα δεξια,σ’ένα σημειο διχως λασπες ,και μανα και γιος πηδηξαν μεμιας καταγης.Ο Νικολας πηρε απ’την καροτσα το δοχειο για το γαλα κι εν τω μεταξυ η μανα του προσπαθουσε ν’ανοιξει την συρομενη σιδερενια πορτα που’χε κολλησει στις λασπες.Ο γιος ''εβαλε ένα χερακι'' κι επειτα κατευθυνθηκαν προς το αχουρι.Απο μεσα ακουγονταν τα βελασματα των προβατων και μπλεκονταν με το γαυγισμα των σκυλιων και τα κακαρισματα απ’τις κοτες.Ο Νικολας αφησε το δοχειο σε μια γωνια και πηγε ν’ανοιξει τις κοτες για να βγουν να βοσκησουν.Αυτη η εργασια ηταν δικη του ευθυνη.Οι δουλειες ειχαν χωριστει από καιρο και εκτελουνταν μηχανικα και με θρησκευτικη ευλαβεια για να κερδιζουν χρονο.Η μητερα του σηκωσε ένα τσιμεντολιθο,πηρε το κρυμμενο κλειδι κι ανοιξε τη σκουριασμενη πορτα.Περασε στο εσωτερικο κι ο Νικολας ακολουθησε σκυμμενος καθως η κοπρια ειχε συυσσωρευθει κι ειχε μειωσει το υψος του κασωματος.Η μποχα βρηκε διεξοδο κι εκσφενδονιστηκε προς τα εξω περνωντας απ’τα ρουθουνια του Νικολα και κανοντας τον να κανει μια γκριματσα σιχασιας.Με γρηγορες κινησεις η μητερα του καθισε σ’ένα στενο περασμα και στερεωσε προσεκτικα το καρδαρι στο εδαφος.Ο ορθιος τσιμεντολιθος που χρησιμοποιουσε για σκαμνακι δεν την βολευε καθολου γιατι ηταν πολύ στενος για τα παραπανισια κιλα της.Ο Νικολας αρχισε να στριμωχνει τα προβατα κι αυτά περνουσαν αναγκαστικα απ’τη μητερα του καθως δεν υπηρχε άλλη εξοδος διαφυγης.Αυτη τα’αρπαζε απ’το πισινο τους ποδαρι,τα ακινητοποιουσε και ζουλαγε τα μασταρια τους με μαεστρια ωσοτου παρει και την τελευταια σταγονα γαλακτος.Πολλες προβατινες ησαν αγριες και τιναζαν τα πισω ποδια προσπαθωντας να αποφυγουν τη διαδικασια.Δεν ηταν λιγες φορες που ξεφευγαν.Μερικες φορες γκρεμιζαν τη μανα του Νικολα η οποια σωριαζονταν κατω με τα γονατα χωμενα στην κοπρια .Ανημπορη αρχιζε τις βλαστημιες σηκωνοταν και ξαναπαιρνε θεση!Ο Νικολας τη λυποταν αλλα δεν μπορουσε να την απαλλαξει διοτι δεν γνωριζε την τεχνη του αρμεγματος.Συνειδητα ειχε επιλεξει να μην προσπαθει να μαθει ν’αρμεγει γιατι ηξερε τι τον περιμενει.Αυτη όμως η επιλογη τον εκανε να νοιωθει τυψεις τωρα που’βλεπε την μανα του καταγης να παλευει να σηκωθει. Καποιες ατιθασες προβατινες τις πλησιαζε οΝικολας,τις βουταγε απ’το λαιμο και τις ακινητοποιουσε για να τις αρμεξουν.Παντως παρα τις δυσκολιες που συναντουσαν μανα και γιος,δεν εχαναν το χιουμορ τους,σκαρωναν διαφορα αστεια μεταξυ τους και μεσα απ’την διακωμωδηση των καταστασεων καταφερναν ν’ανταπεξελθουν στις δυσκολιες της βουκολικης ζωης.Τα περισσοτερα ζωντανα ειχαν ονομα που συνηθως φανερωνε τα εξωτερικα χαρακτηριστικα τους.Σιουτα,Λάια,Ομορφουλα,.Σκλαρικω,Μπελω,Κωλοκουρεμενη,Μαυροτσουκαλη ηταν μερικα συνηθισμενα ονοματα που τα διναν κι αλλοι κτηνοτροφοι κι ηταν τοσο συνηθισμενα όπως τα δικα μας ‘’Γιωργος’’,’’Γιαννης’’ και ‘’Μαρια’’.

Καποιες προβατινες ξεχωριζαν για την ευφυια τους.Αυτες ο Νικολας τις αφηνε χωρις να τις σπρωχνει κι από μονες τους πηγαιναν στη μητερα του και στεκονταν μπροστα της για να τις αρμεξει!!

Καθ’ολη τη διαρκεια που ο γιος χτυπουσε με την αγκλιτσα(μηχανικα)τα ζωντανα για να προχωρησουν προς τη μανα του,ειχε την ευκαιρια να ονειροπωλει για το μελλον του.Σαν τελειωνε το αρμεγμα τελειωναν κι οι ονειροπωλησεις του .Η μανα του κουρασμενη και πιασμενη απ’τον τσιμεντολιθο,σηκωνονταν και στραγγιζε το γαλα στο μεγαλο ανοξειδωτο δοχειο.Κρατουσε μοναχα τεσσερεις κουπες για να ριξει στα δυο ημιαιμα κυνηγοσκυλα που’χαν κι επειτα επλενε το καρδαρι και το τοποθετουσε στη θεση του.Ο Νικολας στερεωνε το δοχειομε το γαλα στην καροτσα κι αφου η μανα του εβαζε χορταρι στο παχνι,ξανατραβαγε τη συρομενη πορτα,εβαζε λουκετο,επιβιβαζονταν στο κοκκινο ημιφορτηγο και παιρνανε το δρομο του γυρισμου.Κατα την επιστροφη καναν σταση στο ‘’μπατζαριο’’(σταθμος συλλογης γαλακτος),ζυγιζαν το γαλα,το σημειωναν σε μια καρτελα,το ριχναν στον αναδευτηρα κι επεστρεφαν σπιτι χαρουμενοι ή απογοητευμενοι ,αναλογα με την ημερησια ποσοτητα…Μανα και γιος πλενονταν επι ωρα για να φυγει η προβατιλα που’χε ποτισει το σωμα τους και στη συνεχεια η καλοκαγαθη νοικοκυρα αναλαμβανε καθηκοντα στην κουζινα ενώ ο Νικολας ετοιμαζε το πρωινο του.Το πρωινο ηταν παντοτε το ιδιο για όλα τα μελη της οικογενειας,ακομα και για τα δυο σκυλια: μια μεγαλη γαβαθα με τρεις φετες ψωμι κομμενες σε μπουκιες, μουσκεμενες σε βρασμενο γαλα και λιγο αλατι. Ο Νικολας το καταβροχθιζε με βουλιμια.,επαιρνε τα βιβλια του και ξεκινουσε για το σχολειο με περισεια περηφανια ζωγραφισμενη στο προσωπο του καθως γνωριζε ποσο προσφερε στην οικογενεια του…

Ιδανικος υποψηφιος ιδιοκτητης σκυλου?

2007-02-28T02:51:00.000-08:00

...υπαρχουν κυνοτροφοι,εκπαιδευτες και παρα πολλοι αλλοι γυρω μας που θα διεκδικουσαν τον τιτλο του'' ιδανικου υποψηφιου ιδιοκτητη σκυλου'' ή τον τιτλο του ''επαγγελματια'' ή τον πιο αοριστο τιτλο του ''φιλοζωου''.Οι περισσοτεροι απο δαυτους καθε αλλο παρα φιλοζωοι ειναι και ειτε ηδη κακομεταχειριζονται τα σκυλια τους ειτε θα το πραξουν αμεσως μετα την αποκτηση καποιου ανυποψιαστου τετραποδου που θα τους κοιταξει γλυκα για να κερδισει μια ''στεγη''.Πολλοι μαλιστα ''επαγγελματιες εκπαιδευτες'',με ιδιοτελεις σκοπους, κακομεταχειριζονται βαναυσα τα σκυλια ατυχων συνανθρωπων μας καθως γι αυτους ο χρονος που δαπανουν για την εκπαιδευση ενος σκυλου ειναι αντιστροφως αναλογος με το χρημα που θα μπει στην τσεπη τους.Αντιθετως υπαρχουν ανθρωποι που ισως ποτε δεν ειχαν σκυλο(ή κατοικιδιο γενικοτερα) αλλα στη θεα ενος πεινασμενου αδεσποτου τεινουν το χερι τους να του προσφερουν τη μιση τυροπιτα τους.Πιθανον βεβαια να μην συμμαζευαν ποτε ενα αδεσποτο σκυλι αλλα αυτο δεν αποτελει αποδειξη ενοχης.Ας αναρωτηθουμε μηπως φταινε οι θεσμοι για τα αδεσποτα και η απουσια ενημερωσης...Πολλοι απο εμας παντως δηλωνουμε με περισσεια ανεση οτι αγαπαμε τα ζωα οταν προκειται να μας χαρισουν ενα σκυλακι!Ας κοιταξουμε ομως τη γλωσσα σωματος οταν γινονται αυτες οι δηλωσεις κι ας μην κανουμε το ιδιο λαθος που κανουμε και με τα σκυλια καθως τις περισσοτερες φορες τα κοιταζουμε απ'την δικη μας πτικη γωνια και αγνοουμε τις ενδειξεις εκεινες (γλωσσα σωματος σκυλου) που καθοριζουν αν το ζωο φοβαται,νοιωθει ανασφαλεια,ερχεται σε αντιπαραθεση,μπαινει σε διεκδικηση,εχει ταση επιθετικοτητας κτλ.Παρολο που στις μερες μας οι ''επαγγελματιες ειδικοι'' πλεοναζουν,υπαρχουν παρα πολλοι συνανθρωποι μας που δισταζουν να παρουν σπιτι τους ενα σκυλο.Μηπως ομως αυτη η επιφυλακτικοτητα ειναι συναισθηση της ευθυνης????Ας αναρωτηθουμε σε ποια κατηγορια θελουμε ν'ανηκουμε κι ας σκεφτουμε προσεκτικα πριν επιλεξουμε να συζησουμε μ'ενα σκυλο...

Xουν και Στηβ(4)

2007-02-05T13:28:00.000-08:00

...σηκωθηκαν συγκινημενοι και κατευθυνθηκαν προς την εξοδο του θεατρου.Λιγο πριν την διπλη γυαλινη πορτα που χωριζε το μαγευτικο κοσμο του θεατρου απ’τον πραγματικο κοσμο,σταματησαν.Ο Στηβ φορεσε την κοτλε μπεζ καπαρτινα του , τυλιξε το ριγε καφε-μπορντο κασκολ του γυρω απ’το λαιμο του και περασε σταυρωτα το τσαντακι του.Η καλη του φορεσε το καινουριο πρασινο της παλτο με την ροζ εσωτερικη επενδυση,τραβηξε το φερμουαρ ως την καρωτυδα και αφου κρατησε τα μαλλια της φορεσε προσεκτικα την πρασινη κουκουλα με το γουνινο περιγραμμα.Εριξε μια ματια στο Στηβ και του διορθωσε το κασκολ του.Χερι-χερι διασχισαν το δρομο αναμεσα στα αυτοκινητα και σταματησαν στο απεναντι πεζοδρομιο.Ανταλλαξαν δυο απαλα φιλια ,καληνυχτηστηκαν και πηραν αντιθετες κατευθυνσεις.Ο Στηβ περπατουσε απροσεχτα γιατι δεν μπορουσε να βγαλει απ’το μυαλο του την παρασταση.Εχασε τον ειρμο όταν σκονταψε σ’έναν περαστικο κυριο.Κοντοσταθηκε στην εισοδο του υπογειου μετρο κι επειτα από ένα μικρο δισταγμο αποφασισε να παρει την κυλιομενη σκαλα Δεν προσεξε όμως,εχασε το βηματισμο του και παραλιγο να πεσει.Ευτυχως ενας ηλικιωμενος τον συγκρατησε απ’το μπρατσο.Ανταλλαξε ένα ψυχρο ‘’ευχαριστω’’ μ’ένα εξισου ψυχρο χαμογελο και συνεχισαν προς τον προορισμο τους συνοδευομενοι από εκατονταδες συνανθρωπους που στιβαζονταν στην κυλιομενη παρ’ότι η διπλανη τσιμεντενια σκαλα ηταν αδεια…

Μολις πατησαν το ποδι τους στην αποβαθρα χυμηξαν ενας –ενας για να παρουν θεση φοβουμενοι μην χασουν το πρωτο βαγονι και αναγκαστουν να περιμενουν τρια ολοκληρα λεπτα!!Ο Στηβ με ευελικτες κινησεις μπηκε μπροστα-μπροστα στο χειλος του ρειθρου παρα τις οδηγιες που ακουγονταν απ’τα μεγαφωνα και προειδοποιουσαν τους επιβατες να στεκονται πισω απ’την γραμμη ασφαλειας.Το βλεμμα του εξερευνουσε τον κοσμο στην απεναντι αποβαθρα καθως θα’ταν αγενεια να κοιταζει τους διπλανους του.Ακριβως απεναντι του στεκοταν ενας πενηνταρης, ψηλος και γεροδεμενος κυριος,με γκριζα γενειαδα ,αθλητικο ντυσιμο κι ένα σακιδιο στην πλατη ο οποιος χαμογελουσε επιμονα προς την μερια του Στηβ.Ηταν ο μονος που χαμογελουσε.Ολοι οι αλλοι ηταν κακομουτσουνοι με σχεδον θλιμμενο υφος.Δεν εξαιρουνταν ουτε ο Στηβ ο οποιος κοιταζε τον κυριο με ζηλεια και σκεφτονταν ‘’ποσο θα’θελα να του κλεψω το χαμογελο…’’Ειχε συνειδητοποιησει εδώ και πολύ καιρο ότι σπανια χαμογελουσε και δεν μπορουσε να πει γιατι συνεβαινε αυτό.Ετσι κατεληξε να ζηλευει τους συνανθρωπους του και φοβοταν μαλιστα μην παγιωθει αυτή η κατασταση .Υπηρξαν πολλες φορες σε συγκεντρωσεις που’νοιωθε ότι οι φιλοι του παρατηρουσαν το ελλαττωμα του και αισθανοταν ιδιαιτερα ασχημα αλλα δεν ηθελε σε καμια περιπτωση να επιδιωξει ψευτικα χαμογελα ‘’Αυτος ειμαι’’ ελεγε στον εαυτο του ‘’κι ας με δεχθουν όπως ειμαι…’’.Το χαμογελο του ‘’μυστηριου κυριου’’(ετσι τον βαφτισε) εσβησε όταν ένα βαγονι σταματησε μπροστα στο Στηβ.Επιβιβασθηκε,κρατηθηκε γερα από μια νικελενια κολωνα κι ενοιωσε περηφανος που δεν ηταν σαν τους αλλους που αλληλοσπρωχνονταν για μια θεση.Χαμογελασε πονηρα γι αυτή τη σκεψη του γιατι ηξερε ότι στην πραγματικοτητα καθοταν ορθιος γιατι θα κατεβαινε στην επομενη σταση!

Το κουδουνακι χτυπησε,το βαγονι επιβραδυνε ,σταματησε,ανοιξε τις πορτες κι ο κοσμος χυμηξε βιαστικα προς τα εξω.Ο Στηβ χωρις να βιαζεται ιδιαιτερα ανεβηκε τη σκαλα προς την εξοδο κι όταν πατησε το ποδι του στην πλατεια πηρε μια βαθια ανασα και γεμισε τα πνευμονια του με φρεσκο αερα.Κοιταξε τα καφε γυρω του και διαλεξε αυτό που θα σκοτωνε την ωρα του ωσοτου ξανασυναντησει την καλη του.Η επιλογη εγινε με βαση τη διακοσμηση.Ο συγκεκριμενος χωρος που μπηκε ειχε εντονα γηινα χρωματα,ξυλινες επενδυσεις παντου και αποπνεε ζεστασια…Όταν εισηλθε στο εσωτερικο καταλαβε ότι κάθε άλλο παρα ζεστος ηταν ο χωρος και αποφασισε να μην βγαλει το παλτο του.Την δευτερη κρυαδα τηνπηρε όταν διαπιστωσε ότι το καφε ηταν σελφ-σερβις αλλα ντραπηκε να φυγει ,πλησιασε στο ταμειο και παρηγγειλε έναν εσπρεσο για να τον πιει στο ποδι.

Πηρε το δισκο του και καθησε διπλα σ’ένα τραπεζι με ηλικιωμενους ενώ θα μπορουσε καλλιστα να καθησει σ’άλλο σημειο που ηταν μαζεμενοι συνομιλικοι του.Προβληματιστηκε πανω στη σκεψη αυτή και φοβηθηκε μηπως τον εχει παρει η κατω βολτα,μηπως νοιωθει γερασμενος και μηπως αυτος είναι κι ο λογος που δεν χαμογελα …Ευτυχως μια δεσποινιδα τον σκουντηξε κατά λαθος και τον ελευθερωσε απ’τις μαυρες σκεψεις του.Ο Στηβ σηκωσε το φλυτζανι , ειπιε μια γουλια καφε και αμεσως τον τονωσε.Εβγαλε απ’το τσαντακι του ένα μικρο βιβλιο κι αρχιζε να διαβαζει.Παντα ειχε στο τσαντακι του καποιο βιβλιο που τον βοηθουσε να μην νοιωθει αμηχανα κατι τετοιες στιγμες που’μενε μονος.Παντα κουβαλουσε το τσαντακι του τα τελευταια χρονια γιατι παντα ενοιωθε μονος!Δεν μπορουσε όμως παντα να διαβαζει το βιβλιο γιατι οι φιλοι του θα το θεωρουσαν αγενεια.Ετσι αρκουνταν να διαβαζει όταν ηταν μαθηματικα μονος!Μετα τις πρωτες σελιδες το κειμενο τον ειχε συνεπαρει και αρχισε να γελα…Δεν εδωσε καμια σημασια στους υπολοιπους θαμωνες γιατι σκεφτηκε ότι αυτό ηταν πραγματικο θαυμα.Συνεχισε να γελα σαν τρελος ωσπου τον διεκοψε ένας ζητιανος που προετεινε το χερι του για οικονομικη βοηθεια.Ο Στηβ τον κοιταξε και τον ρωτησε: ‘’Πες μου έναν λογο για να σου δωσω…’’ Ο ζητιανος τον κοιταξε με απορια.Ο Στηβ του ξαναμιλησε: ‘’κανε με τουλαχιστον να γελασω…’’ Ο ζητιανος συνεχισε να τον κοιτα απορημενος.Ο Στηβ ξαναπηρε το λογο: ‘’κανε με τουλαχιστον να κλαψω…αυτό πραγματικα είναι πολύ πιο ευκολο,πιστεψε με…’’ Ο ζητιανος συνεχισε να τον κοιτα μην ξεροντας τι να κανει κι ο Στηβ του εκανε νοημα με το χερι να φυγει νοιωθοντας ικανοποιημενος για την ατυπη νικη του απεναντι σ’έναν αλητη επαιτη που δεν αξιζε τον οβολον του…Ο ζητιανος εκανε μεταβολη κι ο Στηβ εβαλε τα γελια.Σταματησε αποτομα να γελα όταν αντικρυσε την πλατη του ζητιανου που’γραφε στο μπλουζακι του ‘’ΚΩΦΑΛΑΛΟΣ’’.Δεν υπηρχε αμφιβολια…ο Στηβ θα’κανε πολύ καιρο πια να ξαναγελασει!

Xουν και Στηβ(3)

2007-01-18T23:20:00.000-08:00

Η αυλαια επεσε κι οι ηθοποιοι αποσυρθηκαν στα καμαρινια τους για το καθιερωμενο διαλειμμα.Οι θεατες σηκωθηκαν για να ξεμουδιασουν.Ο Στηβ απομεινε σκεφτικος και κοιτουσε τη σκηνη.Στο μικρο διαλειμμα ανεβασε με τη φαντασια του το δικο του εργο.Πρωταγωνιστης ο ιδιος κι οι αναμνησεις του παρελθοντος.Η παρασταση δικαια ονομαστηκε ‘’η αυλαια της ζωης’’Οι ηθοποιοι αρχισαν να κινουνται στο σανιδι του μυαλου του:

… ξεπλυνε τις τσιμπλες με δυο σταγονες νερο,εβαλε το ισχυρο τζελ μαλλιων κι αφου διαπιστωσε για πολλοστη φορα ποσο ωραιος είναι,φορεσε τη σχολικη τσαντα και κατηφορησε την 25^η Μαρτιου.Δυο τετραγωνα πιο κατω μπηκε σε μια αυλη μιας μονοκατοικιας,προχωρησε έναν στενο διαδρομο με τριανταφυλλιες,ηταν απροσεκτος και γδαρθηκε απ’τα φυτα ,εσπρωξε τελικα την πισω πορτα του σπιτιου του πιο εγκαρδιου φιλου του.Παει πολύ καιρος που’μπαινε σαν να’ταν ιδιοκτητης.Ειχε βαρεθει να χτυπησει;Δεν ειχε τροπους; Όχι,απλα αυτή η οικογενεια τον αγαπουσε σαν παιδι της.Προχωρησε στην κουζινα αγνοωντας την μαυροφορεμενη κοντη γριουλα(‘’βαβω’’ τη φωναζε ο φιλος του) που καθονταν καμπουριασμενη στο παλιο μπαουλοντιβανο .Με ιδιωματικη προφορα προσπαθησε να του πιασει κουβεντα αλλα αυτος την αγνοησε διακριτικα!Περασε αναμεσα απ’τις πλεχτες καρεκλες,ανοιξε τη λακαρισμενη λευκη πορτα και εισχωρησε στον κλασσικο διαδρομο που επεβαλλε η αρχιτεκτονικη της εποχης εκεινης.Εριξε μια κλεφτη ματια στο σαλονι γιατι του φαινοταν μυστηριο που ανοιγε σπανια(εως καθολου) και κατευθυνθηκε στο παιδικο δωματιο νυχοπατωντας για να μην ξυπνησει τους γονεις του φιλου του.Πιθανον να’χαν φυγει για τον αγροτικο γολγοθα τους αλλα για καλο και κακο πηρε τα απαραιτητα μετρα ελεχιστοποιησης θορυβου.

Χτυπησε την ερμητικα κλειστη αριστερη πορτα και περιμενε απαντηση.Ματαια όμως!Αναγκαστηκε να μπει διστακτικα γιατι στο ιδιο δωματιο κοιμοταν κι η αδερφη του φιλου του.Πλησιασε στο προσκεφαλο και κοντοσταθηκε.Αφου βεβαιωθηκε ότι ηταν στο σωστο κρεβατι,εσκυψε,όχι πολύ γιατι γνωριζε οτι η πρωινη αναπνοη είναι δυσαρεστη,τον σκουντησε λεγοντας ψιθυριστα ‘’ξυπνα ρε κατεστραμενε’’...Μαλλον δεν χρησιμοποιουσε τοτε αυτή την εκφραση αλλα δεν θυμαται τα ακριβη λογια.Μετα από επιμονες προσπαθειες ο φιλος του παραμερισε την βελεντζα, αφησε το ζεστο στρωμα κι αρχισε να ετοιμαζεται.Αυτος κατευθυνθηκε στην κουζινα κι επιασε κουβεντα με την ‘βαβω’ που εδώ και πολλα χρονια τον ρωτουσε ακριβως τις ιδιες ερωτησεις.Καποια στιγμη σκεφτηκε να της δωσει διαφορετικες απαντησεις για να την δοκιμασει!’’Δε βαριεσαι,γριουλα είναι…ποιος ξερει πως θα καταντησουμε εμεις…’’ σκεφτηκε και τελικα απαντησε με ειλικρινεια .Ο κολλητος του ετοιμαστηκε στην τριχα(όπως παντα) ,αποχαιρετησαν ευγενικα τη γιαγια και εφυγαν χαμογελαστοι για το αυστηρο σχολειο που αληθεια είναι πως του οφειλουν πολλα…

Οι θεατες επεστρεψαν στις θεσεις τους ,τα φωτα εσβησαν κι ο Στηβ παρακολουθουσε ασαλευτος τους ηθοποιους που κινουνταν ασταματητα σ’ολο το εμβαδον της σανιδενιας σκηνης.Προσπαθουσε να’χει στο οπτικο πεδιο ολη τη σκηνη γιατι φοβοταν μη χασει καποια λεπτομερεια.Ενοιωθε ότι το στρατηγικο σχεδιο του σκηνοθετη θα του αποκαλυπτε ανα πασα στιγμη το νοημα της παραστασης-ισως και το νοημα της ζωης-γι αυτό ηταν σε εγρηγορση.Καποια στιγμη δεν αντεξε και του’τρεξαν δακρυα.Η συντροφος του το διαισθανθηκε,γυρισε προς το μερος του και τον ρωτησε: ‘’…κλαις κι εσυ;’’ Της απαντησε ‘’ναι’’ με σιγανη φωνη λες κι ηταν ντροπη που’κλαιγε.Δεν της ειπε όμως την αληθινη αιτια:ενοιωθε δεσμιος της μοιρας κι αντιλαμβανονταν ότι δεν θα καταφερνε ν’αποδρασει απ’την πρωτευουσα γιατι στην επαρχια θα’ταν αδυνατο να γνωρισει τις συγκινησεις της τεχνης καθως οι επιλογες ηταν ελαχιστες ή ανυπαρκτες!Κι η επιλογη να μεινει στην τσιμεντενια ζουγκλα θα του στερουσε για παντα το γλυκο τσουξιμο απ’το γδαρσιμο των τριανταφυλλιων των φιλων του!!

Tα δακρυα του θολωσαν τα ματια , δεν μπορει πλεον να παρακολουθησει την παρασταση και κινδυνευει να μην αντιληφθει το νοημα της ζωης...

Χουν και Στηβ (2)

2007-01-07T06:51:00.000-08:00

...o ψηλος μισογκρεμισμενος χορταριαμενος τοιχος δεν αφηνε τον καυτο ηλιο να διεισδυσει στο στενο κακοασφαλτοστρωμενο δρομο που διεσχιζε την μπροστινη πλευρα της ‘Τεχνικης Διευθυνσης’ του στρατοπεδου.Η σκια που απλωνονταν εμοιαζε με μικρη οαση στα ματια του Στηβ.Αν κι ηθελε να κανει μια σταση,δεν τολμησε να το ζητησει απ’τον κ.Χουν.Στην πραγματικοτητα δεν ενοιωθε κανενα ειδος φοβου,απλα δεν ηθελε να δωσει την ευκαιρια στον κ. Χουν να του το αρνηθει.Ηταν απολυτα πεπεισμενος ότι ο ανωτερος του θα ενεργουσε κατ’αυτόν τον τροπο για να του θυμισει ποιος εχει τα ηνια της εξουσιας…κι ηταν γνωστο ότι του αρεσε να επιβαλλεται-προσχεδιασμενα και κακοπροαιρετα-στους υφισταμενους του.Ο Στηβ ασφιξε τα δοντια , ασυνειδητα ανοιξε το βημα και παρασυρμενος απ’την προηγουμενη σκεψη του απομακρυνονταν αναγκαζοντας τον Χουν να υψωνει τη φωνη του που αναμφισβητητα τον ικανοποιουσε,χωρις να γνωριζουμε γιατί.

Ενας ασπρομαλλης ρυτιδιασμενος γεροντακος τους αποσπασε την προσοχη,συγκεκριμενα όχι ο ηλικιωμενος,αλλα ο θορυβος που’κανε η παλια τρικυκλη μοτοσυκλετα του,απομειναρι της γερμανικης κατοχης.Ο Στηβ γουρλωσε τα ματια του και μετα την πρωτη εκπληξη ακουμπησε το φορτιο καταγης γιατι δεν μπορουσε να κρατηθει απ’τα γελια.Αν και γνωριζε πολύ καλα το γεροντακο(ηταν πολιτικο προσωπικο και δουλευε ως συγκολητης),δεν τον ειχε ξαναδει κατω από τοσο γελοιες συνθηκες!Ο μαστρο-Βαγγελης (ετσι τον αποκαλουσαν στο συνεργειο) φορουσε μια μπλε ολοσωμη φορμα και στη μοναδικη της τσεπη,στο υψος της καρδιας,κρεμονταν ένα κοκκινο τριανταφυλλο.Στην διπλανη θεση της τρικυκλης ΒΜW ειχε τοποθετησει ένα κοτοπουλο,ένα καρπουζι μισο καρβελι ψωμι κι ένα μεγαλο πρασινο αγγουρι που προεξειχε μαλλον εσχεμενα!Τιποτα απ’ολο αυτό το θεαμα δεν ευθυνονταν για τα γελια του Στηβ.Ηταν γνωστο εξαλλου ότι οι’’ παππουδες’’ του πολιτικου προσωπικου, εμμεσα προστατευμενοι απ’το συνδικαλιστικο οργανο,βγαζαν εκτος στρατοπεδου κάθε λογης αντικειμενο ή τροφιμο που θα βοηθουσε το οικογενειακο εισοδημα.Δεν ηταν δυσκολο να περασουν τα ‘κλοπιμαια’ απ’την εξωτερικη πυλη αφου όπως προειπαμε ο ελεγχος ειχε ατονησει. Αυτό που πραγματικα ‘γονατισε’ τον Στηβ ηταν η εφευρετικοτητα του μαστρο-Βαγγελη ,που λογικο ηταν να την κατεχει,αφου σ’ολη του τη ζωη δουλευε στο συνεργειο με πατεντες διοτι η υλικοτεχνικη υποστηριξη στο στρατο ηταν ανυπαρκτη!!Τελευταια ειχαν παρθει δραστικα μετρα για τους οδηγους που δεν φορουσαν κρανη(δεν θα γινοταν αν δεν ειχαν σκοτωθει δυο συναδελφοι του Στηβ).Ο κινδυνος δεσμευσης της αδειας κυκλοφοριας οδηγησε τον πολυμηχανο μαστορα να σκαρφιστει να κοψει μια μπαλα του μπασκετ,να της προσαρμοσει ένα συρματινο λουρακι και να την χρησιμοποιει ως κρανος!Μαλιστα ειχε φτιαξει και δευτερο κρανος απ’τ’άλλο μισο της μπαλας και το’χε τοποθετησει στη θεση του συνοδηγου,διπλα στο πονηρο ζαρζαβατικο!

Ο τυπικος…κ.Χουν ενοιωσε θιγμενος απ’το θεαμα κι αντι να γελασει όπως ο Στηβ,απευθυνθηκε στο διερχομενο μοτο-συγκολητη με προτεταμενο το δεικτη και αυστηρο υφος.Ο μαστρο-Βαγγελης,χρονια στο κουρμπετι,οργανωμενος συνδικαλιστης…τα’χε χεσμενα τα γαλονια !Εντικτωδως γυρισε αταραχος προς τον αξιωματικο Χουν και του υψωσε το αγγουρι συνοδευομενο με τις απαραιτητες βωμολοχιες...Με το άλλο χερι μαρσαρε τη μηχανη και χαθηκε στο βαθος σαν γνησιος easy rider!!!

O Στηβ κρυφογελασε,βουτηξε τη βαλιτσα με τους σακους και ξεκινησε με πιο αργο βημα γιατι ηδη πλησιαζε προς το τελος της σκιας εκτεθειμενος στον μεσημεριατικο ‘φονια-ηλιο’ που δεν δισταζε να επιτεθει κατακουτελα.Τριαντα μετρα πιο κατω συναντησαν μια καντινα στην οποια υπευθυνος ειχε ορισθει ενας ανθυπασπιστης γιατι επροκειτο για δυσκολη αποστολη και δεν μπορουσε να ανατεθει σε κατωτερο υπαξιωματικο…Συμφωνα με μυστικες πληροφοριες που’χαν διαρευσει,η καντινα αποτελουσε στοχο-κλειδι και κατεστη σαφες ότι θα’πρεπε να διατεθουν δυο στρατευσιμοι βοηθοι γιατι οι εισβολεις θα προσπαθουσαν να πληξουν τους ‘πυραυλους-παγωτα’!!Το χειμωνα που θ’αλλαζαν οι πρωτεραιοτητες,οι στρατευσιμοι θα μετατιθονταν σ’άλλο ποστο κι ο ανθυπας θα’ταν σε εγρηγορση(κρυμμενος όμως σπιτι του για να μην είναι ευκολος στοχος) και θα μελετουσε τις συνθηκες της αποστολης του επομενου καλοκαιριου.Θα’ταν βεβαια ανακλησιμος… γιατι ανα πασα στιγμη θα μπορουσαν να’ρθουν οδηγιες απ’τον θαλαμο επιχειρησεων του πενταγωνου!!!

Ο ηλιος εκαιγε κι ο ιδρωτας εσταζε στο κουτελο του Στηβ.Τα ματια του τσουζαν και τα χερια του ηταν απασχολημενα με το φορτιο.Δεν μπορουσε να σκουπιστει γι αυτό προσπαθουσε ανοιγοκλεινοντας τα βλεφαρα να ανακουφιστει. Ματαια όμως.Στην αριστερη μερια του δρομου απλωνονταν μια κακοτραχαλη εκταση που εμοιαζε με βομβαρδισμενο τοπιο.Μοναχα η ημερομηνια του ρολογιου σου θυμιζε ότι ο πολεμος ειχε τελειωσει τουλαχιστον σαραντα χρονια πριν...Τα χαμοσπιτα ηταν αβαφα,οι σοφαδες ειχαν πεσει,τα κεραμιδια ηταν ξεχαρβαλωμενα και σε μερικα μπαλκονια εβλεπες απλωμενες μπουγαδες που σταζαν στα ‘σαρακωφαγωμενα’ μωσαικα..Το μονο που διακοσμουσε το τοπιο ηταν η θαλασσα στην πισω μερια.Ομορφη –από μακρια-αποβαθρα ενώ αν πλησιαζες κοντα εβλεπες το σκουπιδαριο που πλατσουριζε και μυριζες τα λυμματα του αγωγου που περνουσε κατω απ’τα σπιτια και κατεληγε στην υδατινη χωματερη.Μια σκουριασμενη πινακιδα εγραφε; ‘’ΘΕΡΕΤΡΑ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ’’.Ο Στηβ δεν αντεξε να μη γελασει όταν θυμηθηκε το αστειο που’χε σκαρωσει ο μαστρο-Βαγγελης πριν τρια χρονια όταν στη θεση της πινακιδας ειχε τοποθετησει μια άλλη που’γραφε: ‘’ΑΥ-ΘΑΙΡΕΤΡΑ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ’’.Κανεις δεν κακοχαρακτηρισε τον ιδιορρυθμο μαστορα γιατι η ενεργεια του θεωρηθηκε απολυτα δικαιολογημενη καθως εκατο μετρα πιο κατω δεσποζαν οι μοντερνες τριωροφες πολυκατοικιες με τα οροφοδιαμερισματα των αξιωματικων…

(συνεχιζεται?)

Xουν και Στηβ

2007-01-03T04:43:00.000-08:00

O κ. Χουν περασε την πυλη ευθυτενης και καμαρωτος φορωντας το εντυπωσιακο μαυρο γυαλι ηλιου που του’δινε σοβαρο και αυταρχικο υφος.Κρατουσε μια ακριβη βαλιτσα που τον εγερνε αριστερα λογω βαρους.Λιγο παραδιπλα περπατουσε ενας συναδελφος του φανερα ενοχλημενος για την παρουσια του προισταμενου του και παρα τις προσπαθειες που κατεβαλλε,δεν μπορουσε να κρυψει τη δυσαρεσκεια.Μιλουσαν με προσποιητο χαμογελο-κι αν δεν ησουν παρατηρητικος-θα’λεγες πως ησαν φιλοι.Ο φρουρος αρκεστηκε στην στρατιωτικη αμφιεση του κ.Χουν ,θεωρησε σκοπιμο να μην ψαξει την βαλιτσα του για να μην μπει σε μπελαδες και παρελειψε να ζητησει ταυτοτητα απ’τον συνοδοιπορο του παρολο που φορουσε πολιτικη περιβολη.Το μονο που τον απασχολησε σαν ειδε τον κ. Χουν ηταν ο στρατιωτικος χαιρετισμος που θα του απενειμε!!!

‘’…ξεφραγο αμπελι καταντησαμε…’’σκεφτηκε ο Χουν σαν ειδε την ελλιπη εκτελεση καθηκοντων του φρουρου και εκμυστηρευτηκε τη σκεψη του στον κατωτερο ‘’φιλαρακο’’ που ακολουθουσε με μισο βημα καθυστερηση, για να αποφυγει τη συνομιλια που του ηταν ενοχλητικη καθως δεν παρουσιαζε κανενα ενδιαφερον.

‘’…δεν εχω κανενα κοινο μ’αυτόν κι ας εχουμε την ιδια ηλικια…η στρατιωτικη σχολη του κατεστρεψε την προσωπικοτητα…ειχε βεβαια και γονιδιακη προδιαθεση…τι τα θες…’’

Ο Στηβ μετα την επιπολαιη συγκριση που εκανε περασε σε πιο βαθιες σκεψεις και αναλογιστηκε ποιες διορθωσεις πρεπει να γινουν στο εκπαιδευτικο συστημα των στρατιωτικων σχολων.Χρονια τον απασχολουσε αυτό το ζητημα γιατι μπορει να μην ηταν ο τυπικος υπαξιωματικος,αλλα ηθελε να αναβαθμιστει ο στρατος οσο κανεις άλλος.Πολλες φορες ειχε σκεφτει να υποβαλλει αναφορα με τις προτασεις του,αλλα δισταζε αφ’ενός μεν γιατι δεν ηξερε πώς να την προωθησει στα υψηλα κλιμακια αφ’ετερου δε γιατι φοβοταν μην εχει επιπτωσεις στην καριερα του,που αληθεια είναι δεν ηταν και σπουδαια .

‘’…ξεφραγο αμπελι …’’ξαναπε ο Χουν και μετανοιωσε που το’πε γιατι φοβηθηκε μην ριξει το ηθικο του κατωτερου του.Δεν αργησε να υποπεσει και σε δευτερο φραστικο λαθος όταν ξεστομισε : ‘’…γι αυτό τις προαλλες οι Αλβανοι φθασαν ως το διοικητηριο και ζητουσαν δουλεια!!’’.

Με αργο βημα ο Χουν κι ο Στηβ,αφησαν πισω τους την γαλανολευκη να ανεμιζει στον ιστο της πυλης-κι ας μου επιτραπει το σχολιο-ο Χουν παρ’ότι ηταν πειθαρχημενος στρατιωτικος,δεν χαιρετησε τη σημαια όπως οριζουν οι διαταξεις.Ευτυχως δεν εγινε αντιληπτο από κανεναν ανωτερο του …να του χαλασει τα φυλλα ποιοτητας!!!Δεν προφτασαν να διασχισουν τα πρωτα 10 μετρα στο εσωτερικο του στρατοπεδου,ο Χουν αλλαξε τον φιλικο τονο της φωνης του,εκανε χρηση του βαθμου του και ζητησε απ’το Στηβ να του κουβαλησει τη βαλιτσα.Ο Στηβ ξαφνιαστηκε(δεν θα’πρεπε αν ηξερε με ποιον ειχε να κανει!),αλλα αντι να τον διαολοστειλει,σεβαστηκε την ιεραρχεια , εκτελεσε την εντολη του ανωτερου του και πλεον περπατουσε δυσκολα φορτωμενος μια βαλιτσα και δυο σακους δικους του.Ο ηλιος εστεκε στο ανωτερο σημειο του και η ζεστη ηταν αφορητη.Ο Χουν αναγκαστηκε λογω συνθηκων(για την ακριβεια λογω του βηματος του Στηβ) να κοψει ρυθμο και επιδοθηκε σ’έναν μονολογο αφου ο Στηβ δεν μπορουσε να αρθρωσει λεξη απ’το λαχανιασμα και τη δυσφορια που’νοιωθε.Η αναισθησια του Χουν ξεπερασε κάθε οριο όταν περασε από μπροστα τους μια στρατιωτικη φαλαγγα ανωτατων αξιωματικων.Εδωσε ‘’προσοχη’’,εστριψε αριστερα το κεφαλι του και χαιρετησε με υφος λες κι ηταν επικεφαλης ολοκληρου ταγματος!!!Αυτη η ολιγοωρη σταση ηταν βαλσαμο για τον Στηβ γι αυτό και δεν την κατεκρινε.Τελειωσε όμως γρηγορα,σηκωσε νωχελικα το φορτιο του και συνεχισαν την πορεια τους.

Ένα μπλε αστικο λεοφωρειο ηταν σταματημενο δεξια στη σταση.Ο Χουν προτεινε να συνεχισουν μ’αυτό.Παρα την αφορητη ζεστη και την αδυναμια που νοιωθε,ο Στηβ απαντησε αρνητικα και φροντισε να τεκμηριωσει την αποψη του:

‘’…δεν είναι δυνατον να’χουν βαλει τον ιδιωτικο φορεα να μας μεταφερει εντος στρατοπεδου,να πληρωνουμε αντιτιμο 1 ευρω για αποστασεις μερικων εκατονταδων μετρων ενώ τα υπηρεσιακα λεοφωρεια είναι σταθμευμενα κι οι φανταροι οδηγοι πινουν καφεδακι στο καψιμι!!Καταντησε μπουρδελο ο στρατος…’’

Η άποψή του βρηκε απολυτα συμφωνο τον Χουν και γι αυτό συνεχισαν με τα ποδια !

Προσπερασαν το διοικητηριο και διαπιστωσαν για πολλοστη φορα ότι ηταν το μονο σημειο του στρατοπεδου που’ταν καλλωπισμενο.Υπηρχε παντου γκαζον κι ομοιομορφα παρτερια με πολυχρωμα λουλουδια αφηναν να δραπετευσουν μεθυστικες ευωδιες που σου γαργαλουσαν την ρινικη κοιλοτητα.Ποιος να’ταν αραγε ο δημιουργος;Ενας υπαξιωματικος εκανε χρεη κηπουρου αλλα είναι αμφιβολο κατά ποσο είναι ικανος για κατι τετοιο.Δεξια του δρομου υπηρχαν μερικοι βραχοι που σχηματιζαν μια μικρη εσωχη που’μοιαζε με σπηλια και μπροστα βρισκοταν μια μικρη λιμνουλα που ανατροφοδοτουνταν με νερο που ερρεε και σχηματιζε έναν μικρο καταρρακτη στους βραχους,ενώ περιμετρικα ποωδης βλαστηση συμπληρωνε το ‘θεμα’.Αριστερα του δρομου δεσποζε ενας τεχνητος χωματινος λοφος που πανω του ηταν σκορπισμενοι σπασμενοι αμφορεις σε διαφορα μεγεθη και στους περισσοτερους ειχαν φυτρωσει μαργαριτες.

Η ομορφη πινελια του κηπουρου τερματιστηκε αποτομα όταν ο Χουν κι ο Στηβ εστριψαν στη γωνια μετα το διοικητηριο.Μπροστα τους εμφανιστηκαν τα γκρεμισμενα κτιρια προπολεμικης κατασκευης,οι αβαφοι σοφαδες κι ενας ‘’τεχνητος’’ λοφος σκουπιδιων διπλα στον καδο απορριματων που κανεις δεν φροντισε ν’αδιασει.Παρα την κουραση ο Στηβ επιταχυνε γιατι δεν αντεχε την μποχα .Σταδιακα η δυσωσμια εδινε τη θεση της στην τσικνα που’σπαγε την μυτη του Χουν καθως πλησιαζαν στο ψητοπωλειο που’χε ανεγερθει διπλα στο καψιμι .Ο Χουν κοντοσταθηκε και ρωτησε τον Στηβ αν θελει να φαει κατι.Ο Στηβ αρπαξε την ευκαιρια και εξεθεσε την αποψη του:

‘’…κανω εμπαργκο εδώ και τεσσερα χρονια(απ’όταν ανοιξε το ψητοπωλειο) γιατι δεν μπορω να δεχθω ότι καποιοι καλοθελητες εγκριναν να μπει ιδιωτης στο στρατοπεδο και ν’ανοιξει ψητοπωλειο…γνωριζετε πολύ καλα ότι το φαγητο του στρατοπεδου δεν το τρωνε ουτε τα σκυλια και αντι να φροντισουν για την ποιοτικη αναβαθμιση του,αυτοι δωσαν το μονοπωλιο σε καποιον και σχηματιζονται ουρες κάθε βραδυ…και μαλιστα για να μην χασουν κανενα πελατη εχουν και ντελιβερι για τις απομακρυσμενες σκοπιες!Αν θελανε κυριε Χουν μπορουσαν να αναθεσουν με πλειοδοτικο διαγωνισμο την παρασκευη του φαγητου και να καταργουσαν τα μαγειρια .Αρκει να σκεφτειται το κοστος των υλικων που μαγειρευονται και πετιουνται καθως και τους μισθους των μαγειρων… Βεβαια γνωριζετε πολύ καλα πως όλα γινονται για τη μιζα καποιων…’’

Ο Χουν κοιταξε σκεφτικος τον Στηβ , πηρε την αποφαση να κανει κι αυτος την μικρη του επανασταση και να μην φαει σουβλακι,ενοιωσε ζηλεια που ο κατωτερος του ειχε πιο ωριμη σκεψη και κατηγορησε τον εαυτο του που δεν ειχε σκεφτει τιποτα απ’όλα αυτά.Τελικα,κατεληξε ότι θα μπορουσε να οικοιοποιηθει τη σκεψη του Στηβ και να υποβαλλει αναλυτικη αναφορα για ν’ανεβει στα ματια των ανωτερων του!!!Ηταν αραγε εντιμο;Οι προβληματισμοι του τερματιστηκαν όταν μια νοστιμη νεοεισαχθεισα υπαξιωματικος περασε από μπροστα του. Ο Χουν γυρισε και την κοιταξε λιγωμενος.Δεν εφταιγε αυτος που ξενοκοιτουσε(γενικοτερα) κι ουτε βεβαια εφταιγε η σιχασια που νοιωθε όταν εβλεπε τη γυναικα του!Συμφωνα με μια θεωρια ,όταν μια γυναικα περναει μπροστα από έναν ανδρα τοτε αυτος στρεφει ασυνειδητα το κεφαλι του και την κοιταζει.Και αν σκεφτουμε ότι η κοπελιτσα που περασε ηταν μουναρος,ε τοτε ,η σταση του κ.Χουν ηταν απολυτα δικαιολογημενη!!!

(συνεχιζεται?)

''............''

2006-12-30T04:19:00.000-08:00

...ΟΧΙ στη θανατικη ποινη!!!

O γερος...

2006-12-28T00:44:00.000-08:00

Οδος Αγιας Κυριακης
ενα λευκο σπιτακι
ενα παραθύρι με καγκελα
που μοιαζουν ιδια φυλακης
και απο πισω στεκεται ενας γερος αειθαλης
γκριζα μαλλια,γενια λευκα,χοντρο μουστακι.

Μερες γιορτινες,
ψωνια,χαρουμενες φωνες,
κοσμοπλημυρισμενοι δρομοι και μπρος στο σπιτι το λευκο
ενας κηπος γιοματος ανθη,'μπιμπελο'!
μα ο γεροντας δε νοιαζεται
κοιταζει λυπημενος με βλεμμα απλανες...

Χιλιαδες χρονια εχουνε
το γερο φυλακισμενο
σε σπιτια ,σε παραθυρα,σε κηπους ,σε μπαλκονια,
σε βιτρινες,σε χριστουγεννιατικες ιστοριες
σε τοπια με χιονια,
όπου χωραει τελος παντων ενας γερος γραφικος
καλοβουλος και στοργικος.

Δεν ειναι ο μονος φυλακισμενος γερος
υπαρχουν χιλιαδες δεκαδες γυρω μας
που ξεχαστηκαν,
κλεισμενοι σε λιγα τετραγωνικα,
σε σπιτια ελαχιστα στολισμενα
και εγκατελειμμενα,
χωρις φροντιδα,διχως αγαπη,μητε ενα καλο λογο,

και υπαρχουν και χιλιαδες συνανθρωποι
ξεχασμενοι απ'την ιδια τη ζωη,
φυλακισμενοι της μοιρας
(ποια μοιρα;)
αυτη που μας βολευει...
και τους θυμαμαι τετοιες μερες γιορτινες
(μονο στις γιορτες τους θυμαμαι...τι κριμα!)
σαν περναω μπροστα απ'την οδο Αγιας Κυριακης,
και τους ξεχνω ολο τον υπολοιπο καιρο

σπανια καμια φορα μοναχα σαν περνω
ανοιξη,καλοκαιρι,φθινοπωρο
θυμαμαι πως ειμαι κι εγω ανθρωπος!
μου το θυμιζει η απουσια του γερου
απ'το σπιτακι της οδου Κυριακης,
με ποιανει το παραπονο σαν πεφτω καταγης,
σαν σκεφτομαι...''τυχερε Γερο Αι-Βασιλη...εισαι ''φυλακισμενος''μονο μερικες μερες το χρονο...''

ΣΗΜ:επι χρονια περνουσα απ'το μικρο σπιτακι της γειτονιας μου και καθε χριστουγεννα,ο ηλικιωμενος που'μενε εκει,εβαζε στο παραθυρο-πισω απ'τα σιδερενια καγκελα-εναν φωτεινο Αι-Βασιλη (προφανως για να 'χει παρεα ).Βεβαια ποτε δεν ειδα αν πραγματι ο παππους ηταν μονος,το φανταστηκα...οπως φανταστηκα την μοναξια των εγκατελειμενων ανθρωπων...και πρωτη φορα φετος δεν ειδα τον φωτεινο γεροντα στο παραθυρο,και επειδη η φαντασια μου καλπαζει σκεφτηκα οτι ο ηλικιωμενος πηγε ταξιδι...να περασει τις γιορτες με αγαπημενα προσωπα...κι ισως να πηρε και τον αι-Βασιλη μαζι του...ισως...και μπορει να του αρεσει εκει που πηγε και να μην ξαναρθει στη μικρη μας γειτονια!

Mπονο

2006-12-15T06:33:00.000-08:00

O Μπονο ειχε λαγοκοιμηθει μοναχα δυο ωρες .Δεν του χρειαζονταν παραπανω και φυσικα δεν ενοιωθε καθολου κουρασμενος.Τεντωσε τα ποδια του,κουνησε λιγο το κεφαλι του,χασμουρηθηκε και εξυσε την κοιλια του.Στο ακουσμα του θορυβου του σκουπιδιαρικου οχηματος ανασηκωθηκε χωρις να ξαφνιαστει.Ηξερε ότι κάθε δευτερη μερα το απορριματοφορο θα’βγαινε στους δρομους με τις δαγκανες του για να γεμισει το στομαχι του.Η εξωτερικη εμφανιση του Μπονο ηταν καλη παρ’ότι ειχε να κανει μπανιο απ’την τελευταια φορα που εβρεξε,πριν εξι μερες.Παλι καλα που’ταν χειμωνας!Το ξανθοκοκκινο μαλλι του ηταν ελαφρως λιγδωμενο,όχι λογω της απλυσιας,αλλα γιατι εψαχνε χθες μεσα στον σκουπιδοκαδο μπας και βρει τιποτα να βαλει στο στομα του.Το ματι του γυαλιζε αλλα δεν ηταν τρελος.Το κορμι του δεν ειχε ελλατωματα εκτος απ’τα απεριποιητα μαλλια και τα νυχια.

Αντιθετα με τα εξωτερικα χαρακτηριστικα,του προσδιδαν αρκετες ατελειες στο χαρακτηρα του.Τον θεωρουσαν λιποψυχο γιατι δεν ειχε ερθει ποτε σε αντιπαραθεση και δεν ειχε αμυνθει όταν χρειαστηκε.Καποια στιγμη που χρειαστηκε να διεκδικησει μια σακουλα απ’τα σκουπιδια δεν το’πραξε και χαρακτηριστηκε δειλος.Παντως δεν μπορεσαν να του καταλογισουν ότι φοβηθηκε ή τραπηκε ποτέ σε φυγη, γιατι ηταν απολυτα εξοικιωμενος με τα παντα καθως τριγυρνουσε στους δρομους αυτης της πολης τεσσερα χρονια.Δεν επαιζε πλεον γιατι τον αφηναν μονο και η εσωτερικη παρορμηση για παιχνιδι ειχε ατονισει.Ολα αυτά βεβαια δεν μπορεις να πεις ότι είναι ελαττωματα για έναν ανθρωπο αλλα ο Μπονο -δυστυχως γι αυτόν-δεν είναι ανθρωπος αλλα είναι σκυλος.Ολα τα αδεσποτα που ζουν στην περιοχη του νοιωθουν ντροπη γι αυτόν γιατι δεν εχει ανεπτυγμενο κανενα ενστικτο των προγονων τους.Ακομα και το περασμα μιας γατας τον αφηνει αδιαφορο.’’Ε αυτό παει πολύ!’’Το μονο που καταφερνει να κανει πολύ καλα είναι να φερνει πισω οτιδηποτε του πεταξει καποιος περαστικος και είναι το μονο ενστικτο που του’χει απομεινει και το οποιο εχει τις ριζες του πολύ παλια όταν η πρωτη προγονος του μετεφερε την τροφη στη φωλια για να ταισει τα μικρα της .Αυτη η ικανοτητα του όμως περναει τελειως απαρατηρητη.

Ο Μπονο -αν ηταν ανθρωπος-θα λεγαμε ότι ηταν του ‘’κλωτσου και του μπατσου’’ ,μεχρι τη στιγμη που μπηκε στη ζωη του ο Καρλ, ο οποιος ηταν αυτος που του εδωσε το ονομα λογω καποιας αδυναμιας που’χε σε καποιον καλλιτεχνη.Το εμπειρο ματι του Καρλ –που είναι χρονια εκπαιδευτης σκυλων-κατι διεκρινε στο μικρο τετραποδο όταν μια μερα πηγε ν’αφησει στον καδο μια σακουλα σκουπιδιων.Καθως πλησιασε τον Μπονο αρχισε να σκεφτεται ποσο πολύ μισει αυτους που το παιζουν φιλοζωοι και ριχνουν φαγητο στα χιλιαδες αδεσποτα που κυκλοφορουν.Το μονο που καταφερνουν είναι να πολλαπλασιαζουν αθελα τους τα αδεσποτα και ταυτοχρονα να πολλαπλασιαζονται κι οι αρρωστιες που εχουν πανω τους.Κανεις τους δεν σκεφτεται ότι αντι να τους πετανε ένα κομματι ψωμι και να το παιζουν ευεργετες, πρεπει να τους δωσουν στεγη,να τα εμβολιασουν και να τα φροντισουν για το υπολοιπο της σκυλισιας ζωης τους.Ο Καρλ ασχοληθηκε και χαιδεψε το Μπονο ως τη στιγμη που καταλαβε ότι είναι ετοιμος να δεχθει το λουρακι που’χε φερει μαζι του.Υστερα τον εβαλε στο μικρο στεισιον βαγκον και τον απαλλαξε απ’τη μιζερη καθημερινη ζωη.

Το καινουριο περιβαλλον δεν εκανε καμια εντυπωση στο Μπονο γιατι δεν ειχε καμια ταση φοβιας ή επιφυλαξης.Ισα-ισα που του ηταν ευχαριστο γιατι του εξασφαλιζε τροφη χωρις να χρειαζεται να βουταει μες στους βρωμικους καδους.Η ανεμελη αυτη ζωη κρατησε μοναχα τον πρωτο καιρο ενώ αργοτερα αρχισε ο Καρλ να του βαζει καποιες ασκησεις που επρεπε να εκτελει.Ο Μπονο ειχε αρχισε να συνηθιζει γιατι ειχε καταλαβει ότι οσο πιο υπακουος ηταν τοσο πιο πολύ τον φροντιζε το αφεντικο του.Ο Καρλ απ’τη μερια του ηταν υπομονετικος,σταθερος στη συμπεριφορα του,αντιλαμβανονταν τις αναγκες ενός σκυλου,αγαπουσε τον Μπονο,τον επιβραβευε όταν επρεπε και τον εκπαιδευε σταδιακα χωρις ιδιαιτερη βιασυνη γιατι ηξερε ότι ειχε θεσει υψηλο στοχο.Πολλες φορες χρειαζονταν να γινεται αυστηρος , υψωνε τον τονο της φωνης του και κατά ένα περιεργο τροπο ο Μπονο καταλαβαινε ότι κατι δεν ειχε κανει σωστα και αμεσως διορθωνονταν.

Στο καταλληλα διαμορφωμενο περιβαλλον του σπιτιου του Καρλ αρχισε να μαθαινει το Μπονο να περπατα σε ευθεια γραμμη εκτος κι αν συναντησει εμποδιο,δεν εστριβε στις γωνιες εκτος κι αν του δινοταν η σχετικη εντολη,εμαθε –το’ξερε ηδη αλλα το εξελιξε-να περπατα στην κινηση και να προσεχει τα αυτοκινητα και διδαχτηκε παρα πολλα αλλα που ο Καρλ εκρινε απαραιτητα.Το σπουδαιοτερο όμως ηταν ότι μπορουσε να κρινει το υψος και το πλατος μιας διαδρομης ώστε να ειδοποιησει εγκαιρα το αφεντικο του για να μη χτυπησει.Αφου περασαν μερικοι μηνες ο Καρλ συνεχισε την εκπαιδευση του Μπονο σε κατοικημενες περιοχες με δυσκολες συνθηκες.Η ανταποκριση του σκυλου ηταν αριστη και αφου εφθασε στο επιθυμητο αποτελεσμα,τοτε εκανε την εμφανιση του ενας άλλος κυριος που περπατουσε επιφυλακτικα και κρατουσε κι ένα μπαστουνακι.Παρ’ολο την πρωτη εντύπωσή του ο Μπονο δεν αργησε να τον δεχτει σαν αφεντικό του και συνεχισαν να εκπαιδευονται μαζι ωσπου μια μερα ηρθε στιγμη να ξαναμετακομισει σε καινουρια κατοικια.Περασαν τρια χρονια από τοτε και ο Μπονο συμβιωνει ακομη με τον κυριο αυτόν που ποτε δεν εμαθε το ονομα του γιατι είναι μονος και κανεις δεν τον προσφωνει.Ειναι όμως περηφανος γιατι αναγνωρισαν το μοναδικο σκυλισιο ενστικτο που μπορουσε να χρησιμευσει καπου και περνα καμαρωτα μπροστα απ’τα αδεσποτα της παλιας του γειτονιας κι ας μην ξερει ότι φερει τον τιτλο ‘’σκυλος συνοδος τυφλων’’.

''Λιγο μετα''

2006-12-12T07:59:00.000-08:00

Καθομαι οκλαδων στη μεση του δωματιου ,πανω στο μπεζ πλακακι που επιτηδες το διαλεξαμε στο χρωμα αυτό για να μη λερωνει, κι ο λεπτος σωματοτυπος μου χρειαζεται μοναχα ένα πλακακι -μεγαλο βεβαια πλακακι σαν κι αυτό- διαστασεων πενηντα επι πενηντα.Το βλεμμα μου είναι καρφωμενο στον γκρι αρμο και τον ακολουθω με στρατηγικο σχεδιο ώστε να μην αφησω ουτε σπιθαμη που να μην εχω ελεγξει.Παρα τις αμετρητες φορες που το’χω πραξει αυτό,δεν καταφερνω να εντοπισω ολες τις ατελειες που αφησε το χερι του απειρου αλλοδαπου μαστορα και βεβαια καταλογιζω ευθυνη στον ιδιο μου τον εαυτο,όχι για την επιλογη του τεχνιτη καθως ειχα αναθεσει την οικοδομη σε εργολαβο,αλλα για την πιεση που ασκουσα στον κατασκευαστη για τον χρονο παραδοσης.Δεν παραπονιεμαι όμως, γιατι δεν ξεχνω το ακαλαισθητο μαυρο μωσαικο του πατρικου μου που όμως πρεπει να ομολογησω ότι δεν παρουσιαζε ατελειες ,αλλα αυτό θα μου πειτε ότι ισως να μην σημαινει τιποτα για τον τεχνιτη καθως δεν γνωριζω πως γινεται η τοποθετηση ενός μωσαικου και μπορω –αυθαιρετα-να υποθεσω ότι τοποθετειται μονοκομματο χωρις να υπαρχει προκαθορισμενο σχεδιο .Φανταζομαι παντως ότι θα’ταν πολύ δυσκολο να ακολουθησω με το ματι ένα μωσαικο απ’την αρχη ως το τελος αλλα η επιτυχης εκβαση ενός τετοιου εγχειρηματος θα’ταν αποδειξη ενός υψηλου δεικτη νοημοσυνης.

Στον αριστερο τοιχο αριστερα πανω απ’το σωμα του καλοριφερ διακρινω μια σκια που αχνοφενεται κατω απ’το πλαστικο ζαχαρι χρωμα, που μονος μου ειχα βαψει πριν ένα μηνα, αλλα δεν μπορω να θυμηθω αν ειχα στο παρελθον τοποθετημενο καποιο πινακα στο σημειο αυτό.Το μονο που με σιγουρια μπορω να πω είναι ότι ειχα δικιο όταν ειχα σκεφτει πως χρειαζονταν να βαψω και δευτερο χερι.Δεν αργω να διαπιστωσω ότι η σκια προερχεται απ’το φως που παιχνιδιζει καθως περναει αναμεσα απ’το αραιουφαντο πορτοκαλι υφασμα της κουρτινας.Κατω απ’το κοτλε σωμα του καλοριφερ βλεπω τις δυο επιδαπεδιες σωληνες που το τρυπανε για να μπορεσει να κυκλοφορησει το νερο που του δινει ζωη.Θα ηταν υπεροχο θεαμα αν το σωμα ηταν διαφανο και βλεπαμε τη ροη του υγρου στο οποιο θα μπορουσαμε να του ριξουμε χρωστικες ουσιες για να δημιουργησουμε ένα πιο εντυπωσιακο αποτελεσμα.Ζω σ’αυτό το διαμερισμα τεσσερα χρονια και δεν καταφερα ακομα να καλυψω τις δυο προαναφερθεισες σωληνωσεις στη μικρη διαδρομη που κανουν απ’το δαπεδο ως τα σπλαχνα του σωματος του καλοριφερ καιγια τις οποιες μπορω να πω οτι μοιαζουν με ομφαλιο λωρο, που σε καμια περιπτωση δεν πρεπει να κοψεις.Στο σημειο που εξερχονται απ’το πλακακι του δαπεδου είναι ακομη κολλημμενος ο στοκος και μου θυμιζει την δυσκολια που συναντω όταν καθαριζω με την ηλεκτρικη σκουπα καθως δεν είναι ευκολο να μπει στο ενδιαμεσο σωληνας και τοιχου.Δεν είναι λιγες οι φορες που αναγκαζομαι να οπισθοδρομησω,βουταω την ξυλινη σκουπα και απομυθοποιω την τεχνολογικη επανασταση.

Σηκωνω το κεφαλι καπως ψηλα και βλεπω να κρεμεται σχεδον από πανω μου το νικελενιο –μοντερνο κατά τη γνωμη μου-φωτιστικο.Ταξιδευω με το μυαλο μου , στεκομαι στο καθιστικο του πατρικου μου και κοιταζω απορημενος τον πατερα μου που αλλαζει για νιοστη φορα λαμπες στο παλιο δικο του φωτιστικο.Κραταω την σκαλα που χρησιμοποιει γιατι αλλιως είναι αδυνατο να φθασει στα τρισιμισι μετρα ,υψος που μας θυμιζει το σιδεραδικο που τελικα εγινε διαμερισμα.Χαριτολογωντας απευθυνομαι στον πατερα μου και του εξηγω ότι το’χει πληρωσει πολλες φορες αυτο το φωτιστικο που επι χρονια επιμενει να μην αγοραζει φοβουμενος μην πεσει εξω ο οικονομικος προυπολογοσμος της οικογενειας.Επιστρεφωντας στο παρων δεν παραλειπω να συγχαρω τον εαυτο μου που ειμαι ανοιχτοχερης αν και γνωριζω ότι κραταω στην αποθηκη τα μετταλικα κουτια του νεσκαφε,μην τυχον και μου χρειαστουν στο μελλον για να βαλω βιδες!Αραγε αυτό σημαινει τσιγκουνια ή προνοητικοτητα;

Η μπαλκονοπορτα στο βαθος-μη φανταστειτε και πολύ βαθος- είναι μισανοιχτη.Εξω είναι αναποδογυρισμενες οι απλωστρες από τον αερα.Οι απλωστρες είναι πεντε,δυο κουτσες σε καλη κατασταση,δυο χαλασμενες που τυχαια δεν εχω πεταξει και μια κλεισμενη στη συσκευασια της που τυχαια δεν εχω ακομη ανοιξει…Πιο διπλα υπαρχουν τεσσερεις-πεντε πλαστικες γλαστρες γεματες με χωμα ,απομειναρια του καποτε ανθισμενου μπαλκονιου,που δεν εμελλε να μεινει ανθισμενο καθως ο υποφαινομενος θυμοταν να ποτισει στη ‘’χαση και στη φεξη’’.Το λαστιχο τυλιγμενο στη βρυση μοιαζει με φιδι που’πεσε σε χειμερια ναρκη κι ετσι εξηγειται καί το χωμα απ’το ανεμοσουρι καί το βομβαρδισμενο τοπιο γενικοτερα.Αναμεσα απ’την τεντα και το τοιχιο διακρινω το απεναντι διαμερισμα και αμεσως θυμαμαι τον χαρακτηριστικο διαλογο με την γειτονισσα που εχει λαβει χωρα απειρες φορες εδώ και τεσσερα χρονια:

-‘’να κανονισουμε να ‘ρθω για καφε’’

-‘’ναι γιατι όχι ,τοσο καιρο το λεμε και ακομη δεν αξιωθηκαμε’’

Μετα από τεσσερα χρονια δεν πρεπει να λες ‘’δεν αξιωθηκες’’.Πρεπει να λες πως προκειται για ‘’απαξιωση’’.Χαρακτηριστικο ότι ακομη και τα χρηματα για τα κοινοχρηστα του συγκροτηματος,τα πεταμε τυλιγμενα σε σακουλακι.Εχει δικιο η συζυγος μου που λεει ότι αν ποτε πιουμε καφε με τη γειτονισσα,η πρωτη κουβεντα που θα της πει θα’ναι:’’ασε με να σε αγγιξω λιγακι’’…

Στριβω 360 μοιρες το κορμι μου και κοιταζω προς ανατολας.Εντοπιζω μια μεγαλη πατημασια στο πλακακι κατω απ’το παραθυρο.Αυτη δεν είναι δικη μου, σκεφτομαι.Παντως προκειται για ένα καλοσχηματισμενο ιχνος πατημασιας που προδιδει ότι προερχεται από αντιολισθιτικη σολα.Ειναι αρκετα μεγαλυτερη απ’τη δικη μου και εικαζω ότι την αφησε καποιος μεγαλωσωμος ανδρας ,εκτος κι αν ειχε πλατυποδια!Θυμαμαι τον φιλο μου τον ‘’ψηλο’’ που’χε ερθει τις προαλλες και συζητουσαμε για τις μινιμαλιστικες τασεις στο χωρο της διακοσμησης.Δεν νομιζω ότι είναι δικη του η σταμπα στο πλακακι γιατι προχθες σφουγγαρισα εξονυχιστικα.Το περιεργο παντως είναι οτι υπαρχει ιχνος μονο αριστερου ποδιου.Αποκλειεται να’ταν κουτσος!

Ξεκολαω απ’τις σκεψεις για την πατημασια και κοιταζω πιο αριστερα κατευθειαν πανω στον μεντεσε της εισοδου του διαμερισματος.Φαινεται ενας λεκες από λαδι που’χει σταξει ,προφανως γιατι χθες ξεχασα να τον σκουπισω όταν λαδωσα την πορτα.Η πορτα δειχνει στιβαρη , εχει σκαλισμενο ένα ομορφο σχεδιο,είναι λακαρισμενη με λευκο,το πομολο κι η κλειδαρια γυαλιζουν,το ματακι είναι πεσμενο και η βιδα που το συγκρατει εχει ψιλοσκουριασει.Η σκονη εχει στρογγυλοκαθησει πανω στο ανισοπεδο σκαλισμα και αντιλαμβανομαι για πολλοστη φορα τη λαθος επιλογη που μας αναγκαζει να’μαστε συνεχεια μ’ένα ξεσκονοπανο στο χερι!Χαμηλα απ’τη χαραμαδα περναει λιγοστο φως του κλιματοστασιου και είναι μισοσκαλωμενος ο λογαριασμος του ρευματος.Ποτε δεν τον ανοιγω την ιδια μερα που’ρχεται λές και την επομενη θα μειωθει δια μαγειας!Δεξια της πορτας εχει μια μουντζουρα από νερομπογια που την εκανε το ανηψακι πριν φυγει,,ένα αλογακι του ξεχασμενο πιο διπλα ενώ χαμηλα στο σοφατοπηχη εχει συσσωρευτει πολλη σκονη γιατι σπανια την καθαριζω.Ενα βιβλιο είναι πεσμενο κατω και αναρωτιεμαι από πού εχει πεσει καθως δεν υπαρχει κοντα κανενα επιπλο…και δεν θυμαμαι να το’χω βαλει εγω.

Η ματια μου αφου προσπερναει την τηλεφωνικη συσκευη που κειτεται στο πατωμα, ανεβαινει την εσωτερικη μαρμαρινη σκαλα και σταματαει στο τριτο σκαλοπατι στο οποιο το καθετο μαρμαρο είναι ραγισμενο.Στο επομενο σκαλι υπαρχει μια μικρη κηλιδα αιματος που κανει φοβερη αντιθεση με το ασπρο.Ξαναρχεται στο μυαλο μου η σκεψη ότι χρειαζεται να τοποθετησουμε μια κουπαστη για να μην εχουμε μικροατυχηματα όπως το χθεσινο.Συνεχιζω να ανεβαινω νοητα ως το πλτυσκαλο αλλα δυστυχως δεν μπορω να στριψω γιατι ειμαι οκλαδον στη μεση του καθιστικου.Πρεπει να σηκωθω…Δεν εχω το κουραγιο αλλα πρεπει.Παλευω με τον εαυτο μου και σερνομαι εξω απ’το πλακακι μου που επι ωρα ειχα φωλιασει.Πλησιαζω το τηλεφωνο,σηκωνω το ακουστικο,σχηματιζω τον αριθμο,μου απανταει μια γλυκια φωνη από απεναντι και αφου επιβεβαιωνω πως είναι το αστυνομικο τμημα,τους ανακοινωνω ότι εγινε διαρρηξη στο διαμερισμα μου,δεινω τη διευθυνση μου,αφηνω το ακουστικο κατω στο πατωμα και ακουω επειτα από λιγο τον τουτ-τουτ.Παω αργα προς την πορτα πιανω απ’την κλωστη το αλογακι από ηλιο που αιωρειται,το κοιταζω,χαμογελαω γιατι σκεφτομαι ‘’πεταει ο γαιδαρος;πεταει’’,αποφαινομαι ότι το ντεκορεισιον μετα τη διαρρηξη είναι απολυτα μινιμαλιστικο και ανεβαινω διστακτικα την εσωτερικη σκαλα για να δω τα χαλια του πανω οροφου!!!

Εσυ ...

2006-12-07T06:09:00.000-08:00

... ανεβαινες το κλιμακοστασιο και παραπατουσες εδω κι εκει γιατι υπηρχαν εξογκωματα απο μπετο στα σκαλοπατια -πολυ αργοτερα τοποθετηθηκε μαρμαρο-εγινε τοσο μετα που νομιζεις πως ακομα και σημερα θα σκονταψεις πριν το πλατυσκαλο, μα σαν μεγαλωσες κι αφου ειχες δουλεψει στο γιαπι με τον πατερα σου, αντιληφθηκες οτι στο συγκεκριμενο σημειο το σκαλοπατι ειχε μεγαλυτερο υψος γι αυτο και κατεβαινες –εφηβος πια-πηδωντας τα δυο δυο.

...ανοιγες την σιδερενια πορτα προσεκτικα γιατι ετριζε κι ισως ξυπνουσες τους δικους σου που’ταν κουρασμενοι απ’τον καματο στα καπνα.Στεναχωριοσουν οταν συνεβαινε και κριμα που δεν γνωριζες τοτε –στα πρωιμα χρονια-οτι θα μπορουσες με λιγο λαδακι να διορθωσεις το προβλημα.Εσυ σπανια κοιμοσσουν τα μεσημερια γιατι μονο τοτε εκλεβες λιγο χρονο να παιξεις στην αλανα με τ’αλλα παιδακια καθως ησουν αναγκασμενος να δουλευεις στην οικογενειακη επιχειριση για να συνεισφερεις, οσο μπορουσες, γιατι- ας το πουμε κι αυτο- η οικογενεια ηταν σε αθλια οικονομικη κατασταση.Ποτε δεν μπορεσες να καταλαβεις αν ηταν τυχη- λογω ανεχειας-οτι σκληραγωγηθηκες ή μηπως ηταν τακτικη του πατερα σου για την διαπαιδαγωγηση σου.Ακομη και σημερα που’χεις διαβασει ενα σωρο παιδαγωγικα βιβλια και σου αρεσει να αυτοπροβαλλεσαι αναφερωντας το Λεο Μπουσκαλια,ακομη και σημερα δεν μπορεις να πεις με σιγουρια ποια ειναι εκεινη η ηλικια που μπορεις να βαλεις ενα παιδι να κανει τις βαριες χειρονακτικες εργασιες που εκανες οταν ησουν πιτσιρικας.Νοιωθεις ομως τυχερος που μεγαλωσες ετσι,αν μεγαλωσες δηλαδη γιατι ακομη κι αυτο το αμφισβητουν πολλοι φιλοι σου και σου λενε χαριτολογωντας οτι ‘’γκριζαραν τα μαλλια σου αλλα απομεινες παιδι’’.

...περναγες την πορτα κι απλωνονταν μπροστα σου ο στενος γκριζος διαδρομος των παλιων σπιτιων,γκριζος γιατι ηταν ακομη με την αμμο θαλασσης και ουτε που’χε περασει απ’το μυαλο του πατερα σου να φερει μαστορα να το βαψει και οπως σ’αλλες παρομοιες περιπτωσεις θ’απαντουσε -αν τον ρωταγες- οτι ‘’οι καιροι ειναι δυσκολοι και υπαρχουν αλλες προτεραιοτητες’’,αλλα ουτε κι εσενα το χωρουσε ο νους σου να ρωτησεις κατι τετοιο γιατι μπορει να ησουν μικρος αλλα ηξερες να αξιολογησεις τα γεγονοτα.Αριστερα σου ηταν μια διφυλλη συρομενη πορτα βαμμενη με λευκη λαδομπογια,λευκη γιατι το λευκο ειναι πιο φθηνο,περιεργο ομως που οι πορτες ηταν βαμμενες,ή μηπως δεν ηταν κι ειναι προιον της φαντασιας σου;Το σαλονι ηταν σχεδον παντα ερμητικα κλειστο κι αν η πορτα δεν ηταν πεσμενη και μπορουσε να κλειδωσει,τοτε σιγουρα θα’ταν και κλειδωμενη.Για να μην αδικησεις τους δικους σου,που ηταν βεβαια αυτοι που’χαν απαγορευσει την εισοδο,σκεφτεσαι οτι ακομη κι αν δεν υπηρχε η σχετικη απαγορευση,τον περισσοτερο καιρο δεν θα θελατε να μπειτε καθως κατα τους πεντε-τουλαχιστον- χειμερινους μηνες ,δεν ηταν δυνατη η παραμονη στο χωρο αυτο γιατι δεν υπηρχε κεντρικη θερμανση και το σαλονι ηταν μπουζι.

..το μονο δωματιο που ζεσταινονταν ηταν η κουζινα,απεναντι απ’το σαλονι,και εκει τη βγαζατε (ολη η οικογενεια)γυρω –γυρω απ’τη σομπα πετρελαιου που ειχε ‘’δωσει χρωμα’’ στους τοιχους απ’την καπνα που καταφερνε να διαφυγει.Ποσες φορες φανταστηκες τη σομπα σαν μια φυλακη και τον καπνο καταδικο που σχεδιαζει να δραπετευσει και ποσες φορες φανταστηκες διαφορες ιστοριες κοιτωντας τη φλογα στο λερωμενο τζαμακι της σομπας!Και δεν ηταν λιγες οι φορες που ακουμπησες και καηκες οταν κυνηγουσες τ’αδερφια σου γυρω απ’το μεταλλικο τραπεζι της κουζινας και η μανα σου σας μαλωνε-κι ηξερες οτι σας μαλωνε για να σας προστατεψει- γι αυτο επαψε να σε νοιαζει κι εσυ εκανες του κεφαλιου σου και κινδυνεψες πολλες φορες,οπως τοτε που’πεσες απο υψος και παραλιγο να σκοτωθεις,οπως τοτε που το’σκασες και χαθηκες γιατι δεν ηξερες το δρομο του γυρισμου...και σαν ερχονταν το καλοκαιρι πιστευες πως θα δοθει αρση της απαγορευσης αλλα δεν δινονταν,και ξαναρχονταν χειμωνας και ανοιξη και ξανα καλοκαιρι,αλλα τιποτα.Δεν εφταιγε το ψυχος αλλα η φτωχεια και δεν επιτρεπονταν η εισοδος για να μην φθαρουν οι καναπεδες-που ηταν δωρο κατα το γαμο των γονιων σου οπως και τα περισσοτερα αντικειμενα του σπιτιου-και ο πατερας σου ελεγε οτι ‘’το σαλονι ανοιγει στις γιορτες’’ αλλα δεν κανατε γιορτες γιατι δεν υπηρχαν χρηματα για τραπεζωματα.Κι εσυ στην κουζινα απομεινες να κοιτας τη φλογα της σομπας και γεμιζες τις ελευθερες ωρες σου.Κι οταν δεν ηταν κουρασμενος ο πατερας σου σ’επαιρνε στην πλατη και’κοβε βολτες μπουσουλωντας γυρω απ’το τραπεζι, στα χειροποιητα κιλιμια της γιαγιας και περναγε ξυστα απ’τη σομπα προσεχωντας να μη καει.

…και τωρα που αρχισες να τα ξεδιαλυνεις στο μυαλο σου θυμηθηκες οτι πιο παλια η σομπα ηταν στο υπνοδωματιο αλλα δεν εχει σημασια γιατι κι εκει πανω κατω τα ιδια συνεβαιναν...κι ομως οχι ...σου ηρθαν κι αλλες εικονες: ο πατερας σου μεθυσμενος με τη μανα σου να προσπαθει να τον συνεφερει και τρια κουρδιστα Formula1 να κοβουν βολτες στο ξυλινο πατωμα της κρεβατοκαμαρας.Ηταν τοτε που νομιζες ότι καλυτερεψαν τα οικονομικα αλλα επεσες εξω,ηταν τοτε που όλοι οι συνομιλικοι ειχαν βολους κι εσυ δεν ειχες,κι όταν μια φορα πηρες μερικους βολους τους εχασες γιατι ποτε δεν ειχες εξοικοιωθει με το παιχνιδι αυτό,κι όταν ξαναπηρες τους φυλαγες σαν τα ματια σου και δεν μετειχες στο παιχνιδι αλλα απλα κοιταγες.Και ακομη και σημερα δεν μπορεις να πεις πιο ηταν πιο οδυνηρο,να μην εχεις βολους ή να ‘χεις και να φοβασαι να παιξεις…Κι αρχισες να θυμασαι κι αλλα και δεν ξερεις αν θες να συνεχισεις να θυμασαι ή αν πρεπει να σταματησεις καπου εδώ,γιατι είναι αληθεια πως μερικες σκεψεις σε στεναχωρουν-όχι τα γεγονοτα καθαυτα-αλλα γιατι αναγκαζεσαι να κρινεις τη μανα σου,τον πατερα σου,τα’αδερφια σου και πολλες φορες εσενα τον ιδιο κι αυτό το τελευταιο δεν το θελεις καθολου γιατι πλεον εχεις χασει την παιδικη σου αθωωτητα,κι εγινες εγωιστης κι ας εχουν άλλη αποψη για σενα-εσυ ξερεις καλυτερα –και αληθεια είναι πως βασανιζεσαι,ή μηπως δεν βασανιζεσαι κι απλα τα γραφεις για να εξιλεωθεις…δεν θα μπορεις όμως ποτε να κοροιδεψεις τον ιδιο σου τον εαυτο γι αυτό καλυτερα ν’ανοιχτεις και να βγαλεις τα εσωψυχα σου γιατι δεν εχουν αδικο αυτοι που λενε ότι η πενα πανω στο χαρτι μοιαζει με σενα μπροστα στο θεο.

…σε βλεπω να παιζεις στην αλανα και διαπληκτιζεσαι για ασημαντο λογο κι ο φιλος σου ο Μπαμπης –που τον νομιζες φιλο-αρχισε να σε κοροιδευει που φορας δανεικα παλια ρουχα που σας εστειλε η θεια και δεν θα του’ριχνες γροθια αν επροκειτο μοναχα για σενα,γιατι εσυ ξερεις να αξιολογεις τις καταστασεις και ξερεις ότι η οικογενεια εχει οικονομικες δυσκολιες και ξερεις ότι το ποιον του ανθρωπου δεν εξαρταται απ’τα παλιορουχα που φοραει ουτε απ’τους βολους που εχει.Προκειται όμως για τα μικρα αδερφια σου που αουσαν τα λογια του Μπαμπη και σιγουρα πληγωθηκαν…γι αυτό τον πλακωσες στο ξυλο!Παρασυρθηκες όμως και μπερδεψες το τοτε με το τωρα γι αυτό και ισχυριζεσαι ότι δεν το’κανες για σενα ενώ η αληθεια είναι πως σου στοιχιζε παρα πολύ κι ακομα και σημερα θα’θελες να διηγηθεις στο φιλο σου το Μπαμπη τις σκεψεις σου και να τον βαλεις να σου ζητησει συγγνωμη.Και θα το’κανες αλλα φοβασαι μην θυμηθει αυτά που εσυ ξεστομιζες για να τον πληγωσεις...Και σκεφτεσαι να του πεις ότι ησαστε παιδια και δεν ειχατε συναισθηση αυτων που λεγατε αλλα ξερεις κι εσυ κι αυτος ότι κατά βαθος ειστε ενοχοι,γι αυτό κρατας τις σκεψεις σου καλα κλειδωμενες και χαμογελας πονηρα ελπιζωντας ότι ο φιλος σου τα’χει ξεχασει…

Mεμορις...

2006-08-26T03:03:00.000-07:00

...πριν καλα καλα βγει ο ηλιος η μανα μου ερχοταν στο παιδικο δωματιο και μας σκουνταγε για να μας ξυπνησει.''Νικο,Χρηστο,Βασιλακη,ξυπνηστε''.Καθε πρωι μας ψιθυριζε τα ονοματα μας με γλυκια φωνη,ισως γιατι ενοιωθε τυψεις που μας σηκωνε χαραματα.Ποτε δεν αλλαζε τον γλυκο τονο της φωνης της ακομα κι αν η εγερση καθυστερουσε απο μερους μας.Εμεις,σχεδον παντα,ξυπνουσαμε με δυσκολια,παραπαταγαμε και σκουντουφλουσαμε στα επιπλα του σπιτιου,προχωρουσαμε και στηριζομαστε στα κασωματα καθε πορτας που αφηναμε πισω.Μπαιναμε στο μπανιο ενας- ενας ,ριχναμε δυο σταγονες στο προσωπο μας δηθεν οτι πληθηκαμε και φορουσαμε στη συνεχεια τα ξεφτισμενα ρουχα της δουλειας,που διαλεγαμε μεσα απο ενα μπογο ενος ραφιου στο οποιο αποθηκευονταν τα ρουχα που'χαν φυγει απ'τη μοδα!Αποτελουσε μεγαλη επιτυχια οταν καταφερνε καποιος απο μας να συνδυασει τα σκορπια ρουχα και να δημιουργησει ενα αξιοπρεπες σετ.Συνηθως κυκλοφορουσαμε και μοιαζαμε σαν κλοουν.

Στη συνεχεια ολα αναιξεραιτως τα μελη της οικογενειας παιρναμε απο μια μεγαλη μαυρη σακουλα σκουπιδιων,της καναμε τρεις τρυπες για το λαιμο και τα χερια και τη φορουσαμε για να προστατευτουμε απ'την πρωινη δροσια που τιναζονταν απ'τον πυκνοφυτεμενο καπνο.Οι μαυρες σακουλες διναν μια ομοιομορφια στους εργατες της οικογενειακης επιχειρησης και μας απαλασαν ,για δυο τουλαχιστον ωρες,απ'το μικρο κομπλεξ της γελοιας αμφιεσης μας.Οι πλεγμενες ψαθινες καλαθες φορτονωνταν στην καροτσα του κοκκινου ημιφορτηγου κι εμεις στιβαζομαστε -πεντε ατομα-στην καμπινα π[ου μετα βιας χωρουσε τρεις.Το μεσημερακι που γυρνουσαμε απ'το χωραφι ημαστε πιο ανετοι καθως ειχαμε την πολυτελεια να μπουμε στην καροτσα αφου ο ηλιος ηταν ψηλα,η μερα ειχε ζεστανει και δεν υπηρχε πλεον φοβος να αρπαξουμε κανενα κρυολογημα.

Κατα την αφιξη στο χωραφι ο ηλιος ειχε ηδη ανατειλει.Τοποθετουσαμε διασπαρτες τις καλαθες στο τμημα που θα δουλευαμε , καθενας επαιρνε το αυλακι του και ξεκινουσαμε το μαζεμα του καρπου του καπνου.Το μαζεμα του καπνου γινεται τμηματικα και χωριζεται σε πεντε ''χερια''.Ξεκινας απ'το πρωτο χερι που ειναι τα φυλλα στο κατω μερος του κορμου.Οταν τελειωνεις το χωραφι ξεκινας ξανα απ'την αρχη μαζευοντας το ''δευτερο χερι'' κ.ο.κ. ωσοτου μαζεψεις το τελευταιο χερι στην κορυφη του φυτου λιγο πριν το ανθος του.Το πρωτο χερι ειναι το πιο επιπονο γιατι αναγκαζεσαι να μπουσουλας στις ριζες του φυτου ,που αναλογα απ'το μεγεθος του χωραφιου μπορει να ειναι απο μερικες δεκαδες χιλιαδες εως μερικα εκατομυρια.Οσα γονατισματα καναμε μεσα σε μια μερα, δεν εχει κανει σε ολη τη ζωη του ουτε ο πιο θεοσεβουμενος χριστιανος!Το χειροτερο απ'ολα κατα τη συγκομιδη του καπνου ειναι η ''σαρκα'' οπως ονομαζεται η οποια ειναι μια μαυρη κολλωδης ''σκονη'' που υπαρχει στο μισχο των φυλλων και στη συνεχεια εναποθετεται στα χερια σου και δημιουργειται μια μαυρη κρουστα που θελει πολυ υπομονη για να καθαρισει.Δεν ειναι λιγες φορες που ξυπνουσαμε την επομενη εχοντας ακομη στα χερια μας την βρωμικη ''σαρκα'' της προηγουμενης μερας.

Εκεινες οι μερες του καλοκαιριου παιρνουσαν δυσκολα .Στην πραγματικοτητα δεν ηταν μαυρο μονο το καλοκαιρι μας.Την ανοιξη επρεπε να φυτευτει ο καπνος ριζα-ριζα και το φθινοπωρο επρεπε να φτιαξουμε δεματα απ'τον καπνο που ειχε ηδη ξεραθει στα αυτοσχεδια θερμοκηπια που 'χε κρεμαστει μετα την συγκομιδη του και το ''αρμαθιασμα'' του.Αφου επιστρεφαμε σπιτι κατα τις 11 και 30 το πρωι,παιρναμε απο μια σακοραφα και περνουσαμε φυυλλο -φυλλο τον καπνο για να δημιουργησουμε τις αρμαθες.Αυτο κραταγε ολη μερα και συνηθως ξεμπερδευαμε μετα τις 8 το βραδυ εχοντας κανει μοναχα διαλλειμα για το μεσημεριανο φαγητο.Ο μονος προνομιουχος ηταν ο παππους ,ο γεροντοτερος της οικογενειας ,που αυθαιρετα ειχε καθιερωσει ενα επιπλεον ημιωρο διαλειμα για να δει την σαπουνοπερα ''τολμη και γοητεια''.Επαναλαμβανω:...''εκεινες οι μερες του καλοκαιριου παιρνουσαν δυσκολα'' και παρακαλουσαμε-πραγμα περιεργο για παιδια-πότε θα'ρθει ο Σεπτεμβριος,ν'ανοιξουν τα σχολεια για να μας απαλλαξουν απ'το βασανο του καπνου.

...κατα τις δεκα καθε πρωι,η οικογενεια κουραζονταν και δεν απεδιδε τα αναμενομενα στο χωραφι.Τοτε ο πατερας μου αρχιζε τα τεχνασματα του:εβαζε επαθλο πεντε παγωτα διαφορετικης αξιας και αρχιζε ο συναγωνισμος ποιος θα παρει την πρωτια και ταυτοχρονα το καλυτερο παγωτο!Ολοι ξεραμε οτι επροκειτο για τεχνασμα αλλα το παιζαμε αφελεις γιατι ξεραμε κατα βαθος οτι η επιβιωση της οικογενειας εξαρτιοταν απ'την καλλιεργεια του καπνου...

''Γιναμε ρομπα''

2006-08-03T15:03:00.000-07:00

Το πολεμικο πλοιο κατεβηκε επισκευη στην βαση της Σουδας και δεξαμενιστηκε ακριβως διπλα στο πολιτικο λιμανι.Μια μαντρα το χωριζε απ'την προβλητα που καθε πρωι εδενε το πλοιο της γραμμης Αθηνα-Χανια.Τα κλιματιστικα του πολεμικου πλοιου δεν λειτουργουσαν.Παρα τα επιμονα παραπονα των υπαξιωματικων,η διοικηση του πλοιου αδιαφορουσε γιατι δεν ηθελε να υποβαλλει αναφορα σε υψηλοτερο κλιμακιο,μην τυχον και θεωρηθει οτι δεν κανουν σωστα τη δουλεια τους.Ολα πηγαιναν κατα διαολου και αυτοι παρουσιαζαν οτι το πλοιο δουλευει σαν ελβετικο ρολοι.Το πληρωμα,υπαξιωματικοι και ναυτες,για να σωσει το τομαρι του απ'την αφορητη ζεστη,καθε βραδυ παιρνανε τα στρωματα απ'τα κρεβατια τους και ανεβαινανε στα εξωτερικα καταστρωματα να κοιμηθουν γιατι το εσωτερικο ειχε 45 βαθμους κελσιου.

Εκεινο το απογευμα ο αξιωματικος υπηρεσιας ειχε κανει ιδιαιτερες συστασεις στους μονιμους και τους ειχε προειδοποιησει οτι θα τιμωρηθουν αυστηρα αν πιαστουν να κοιμουνται εξω.Εβγαλε εναν μικρο λογο και τους τονισε οτι εκπροσωπουν το πολεμικο ναυτικο και η σταση τους πρεπει να ειναι αυτη που αρμοζει στον Ελληνα στρατιωτικο.

...Ηταν 23:30 .Ενας ψηλος γεροδεμενος ανδρας κουβαλουσε σαν κλεφτοκοτας το στρωμα του στο δεξι ωμο.Το φως του φεγγαριου εκανε να αστραφτουν στον αριστερο ωμο του οι επωμιδες του ανθυποπλοιαρχου.Ηταν ο αξιωματικος υπηρεσιας!Δεν αντεξε τη ζεστη της λαμαρινας και παρενεβη το καθηκον του.Διαλεξε ενα δροσερο μερος και φροντισε να μην γινει αντιληπτος απ'το υπολοιπο πληρωμα.Δεν ηθελε να δωσει δικαιωματα.Ηξερε βεβαια πολυ καλα οτι κι οι υπολοιποι της βαρδιας θα κανανε το ιδιο.Για αποψε θα'κανε τα στραβα ματια.

Ο Νικ ανεβηκε ανεβηκε κι αυτος μαζι με αλλους τρεις συναδελφους στο 'καταστρωμα αερος'.Παραταξανε τα τεσσερα στρωματα σε σειρα και τα στοιχισαν λες και θα τα επιθεωρουσε ο ναυαρχος.Ο Νικ απλωσε ενα σεντονι και κρατησε το αλλο για να σκεπαστει.Εβγαλε τη στρατιωτικη του στολη και τη διπλωσε με ευλαβεια διπλα στο στρωμα.Αφησε τα αρβυλα λιγο πιο πισω για να μη μυριζουν.Εβαλε το ξυπνητηρι να χτυπησει στις 06:15 για να προλαβει να ξυπνησει πριν καταπλευσει το πλοιο της γραμμης.Δεν ηθελε να γινει θεαμα απ'τους τουριστες.Ειχε ακομη στρατιωτικες ευαισθησιες!Το ιδιο κανανε κι οι τρεις συναδελφοι.Αφου ετοιμαστηκαν,σκεφτηκαν ποσο ασχημη εντυπωση θα δημιουργουσαν αν τους βλεπανε να κοιμουνται στρωματσαδα στα εξωτερικα καταστρωματα ,με τα μποξερακια τους.Τι θα υπεθεται ο κοσμος για το στρατιωτικο φρονημα;Σαμπως θα ξερανε οι απλοι πολιτες ποσο μπουρδελο ειναι ο στρατος κι οτι στο πολεμικο πλοιο επικρατουν συνθηκες υψικαμινου;Αυτα σκεφτονταν οι τασσερεις υπαξιωματικοι του πολεμικου ναυτικου,μεχρι που τους πηρε ο υπνος.

Το πρωτο φως της ημερας ειχε βγει.Τα ξυπνητηρια χτυπησαν.Ο Νικ ανοιξε τα ματια και κοιταξε αριστερα προς το πολιτικο λιμανι.Το ''Λατω'' (πλοιο της γραμμης)δεν ειχε φθασει στα Χανια.Εκλεισε το ξυπνητηρι και γυρισε πλευρο.Οι αλλοι τρεις ουτε που ακουσαν τα ξυπνητηρια.Ο ενας μαλιστα ροχαλιζε δυνατα.
...Η μπουρου ακουστηκε .Ο Νικ με δυσκολια ανοιξε ξανα τα ματια του.Εστρεψε το βλεμμα αριστερα και ειδε το πλοιο της γραμμης που εδενε τον καβο στο λιμανι.''Γιναμε ρομπα'' σκεφτηκε.Οι τουριστες κοιτουσαν προς το πολεμικο πλοιο και τους καναν χαζι.Ο Νικ τραβηξε ενστικτωδως το σεντονι για να καλυψει τη γυμνια του.Σκουντησε τους συναδελφους του και προσπαθησε να τους ξυπνησει.Ο Αλεκος χαιδεψε το πεος του, τον κοιταξε αυστηρα και του'πε:''Αφου γιναμε ηδη ξεφτιλα ,ας κοιμηθουμε μια ωριτσα ακομη...''.Δεν ειχε αδικο.Οι τεσσερεις υπαξιωματικοι συνεχισαν τον υπνο τους ωσοτου βγηκε ο ηλιος και αναγκαστικα σηκωθηκαν...(ο αξιωματικος υπηρεσιας ηταν πιο τυπικος!Σηκωθηκε αμεσως μολις χτυπησε το ξυπνητηρι του.Και βεβαια ουτε που το διανοηθηκε να μεινει με το μποξερακι...δεν ειχε εξαλλου μποξερακι...ηταν τυπικος αξιωματικος και φορουσε λευκο σλιπακι ''μινερβα''...).

''Εν πλω'' (ή οι πρωτες μερες στη δουλεια)

2006-07-31T05:37:00.000-07:00

Tο πλοιο ηταν αγκυροβολημενο μισο μιλι απ’το λιμανι.Ενα γκρι υπηρεσιακο πλεουμενο μας μετεφερε,ειμαστε εξι νοματεοι και ξεκινουσαμε την επαγγελματικη μας σταδιδρομια,ένα ταξιδι στο αγνωστο.Μια ξυλινη σκαλα κρεμονταν απ’το αριστερο κυριο καταστρωμα κι επρεπε να την ανεβουμε κουβαλωντας το τεραστιο σακ βουαγιαζ μας.Ηταν η πρωτη δυσκολια της μετεπειτα επιπονης συνεχειας.Αρπαξαμε ενας-ενας τα χοντρα σκοινια και αναρριχηθηκαμε υποβοηθουμενοι απ’τον επομενο στη σειρα.Ακουγονταν ιαχες απ’το κυριο καταστρωμα κι αν θυμαμαι καλα φωναζαν:’’ηηηηηρθαν!ηηηηηρθαν!’’.Ενας συναδελφος με αυστηρο υφος μας περιμενε,μας παρελαβε,ξεκινησε πρωτος και ακολουθησαμε.Μπηκαμε στο εσωτερικο του πλοιου αφου ανοιξαμε με δυσκολια μια σιδερενια πορτα που ασφαλιζονταν από οχτω μεντεσεδες.

Ο εσωτερικος διαδρομος ηταν στενος και ο σακος δεν χωρουσε στο πλαι γι αυτό και τον σερναμε με δυσκολια πισω μας.Δεξια,αριστερα και πανω απ’τα κεφαλια μας υπηρχαν σιδερενια δικτυα διαφορων χρωματισμων και διαμετρων.Ειχαν όλα κατι κοινο,σκονη παχους ενός εκατοστου!Οταν τα ακουμουσες η ατμοσφαιρα γινοταν αποπνικτικη.Οι πιο ψηλοι από εμας σκυβαν για να μην τραυματιστουν.Καθε λιγα μετρα επρεπε να πηδησουμε το εμποδιο των εσωτερικων πορτων που ηταν παρομοιες με την εξωτερικη,ευτυχως όμως διαπλατα ανοιγμενες.Το υψος μου με βοηθησε να περπαταω σχεδον ανεμελος.Με δυσκολια προσπερασαμε καποιον που συναντησαμε γιατι δυο ατομα δεν χωρουσαν διπλα-διπλα στον διαδρομο.Κατα τη διαδρομη,πριν φτασουμε στο γραφειο που μας περιμεναν,συναντησαμε κεκλιμενες ή καθετες σκαλες που αλλοτε κατεβαιναν κι αλλοτε ανεβαιναν.Σ’αυτές που κατεβαιναν υπηρχε πηχτο μαυρο σκοταδι και αναδυονταν περιεργες οσμες.Αυτες που ανεβαιναν ηταν πιο ελπιδοφορες!Ευτυχως δεν χρειαστηκε να αλλαξουμε επιπεδο γιατι θα ηταν δυσκολο με το βαρος που κουβαλουσαμε.Καποια στιγμη περασαμε μπροστα από μια καθετη καταπακτη που εβγαζε καυτο αερα και προσπερασαμε γρηγορα.Ημαστε αμιλητοι και προβληματισμενοι γιατι οι πρωτες ενδειξεις για τις συνθηκες εργασιας δεν ηταν κι οι καλυτερες.

Σπασαμε τη σιωπη μας όταν μας ρωτησαν τα στοιχεια μας στο γραφειο που οδηγηθηκαμε.Ενας συναδελφος κατι πηγε να πει χαριτολογωντας κι ο υπευθυνος του γραφειου τον κοιταξε με βλοσυρο υφος και του ειπε κοφτα:’’θα απαντας σ’ότι σε ρωτανε ,εγινα κατανοητος;ουτε περισσοτερα ουτε λιγοτερα’’.’’Μαλιστα’’ ειπε αυτος κι απ’το μυαλο ολων μας περασε η σκεψη ότι ηρθαμε στην κολαση.Η παρομοιωση δεν ηταν καθολου αυθαιρετη γιατι πηγαζε απ’το γεγονος ότι η ατμοσφαιρα ηταν αποπνικτικη λογω της υψηλης θερμοκρασιας που επικρατουσε στο εσωτερικο του πλοιου.Ο αυστηρος κυριος του γραφειου που εφερε το βαθμο του ανθυπασπιστη,εδωσε εντολη σ’έναν κατωτερο του να μας οδηγησει στα δωματια μας.Αυτος πεταχτηκε απ’την καρεκλα,ειπε ‘μαλιστα’ και μας οδηγησε δυστυχως,σε μια απ’τις κεκλιμενες μαυρες σκαλες που θα μπορουσες να τις πεις,γιατι όχι, ‘’μαυρες τρυπες ’’.

Κατεβηκαμε ένα επιπεδο πιο κατω κι ο οδηγος μας φροντισε να πατησει ένα διακοπτη για να φωτιστει ο χωρος.Καποιες μπερδεμενες φωνες ακουστηκαν σε αγριο τονο:’’Γαμω το Χριστο μου,ποιος μαλακας αναψε τα φωτα;Κλεισ’το μη σου γαμησω…’’Ο συνοδος μας το’κλεισε αμεσως και ανοιξε ένα πιο διακριτικο χρωματος κοκκινου.Με μια γρηγορη ματια διακριναμε καμια δεκαπενταρια τριαδες από κουκετες,καλτσες πεταμενες στο δαπεδο,έναν καδο απορριματων που’χε ξεχειλησει και μια απαισια μυρωδια ποδαριλας και ιδρωτιλας μας εσπασε το ρουθουνι.’’εδώ θα κοιμηθειτε μαζι με αλλους 58…’’μας ειπε οσυνοδος και γελασε ειρωνικα.Αρκετα χρονια μετα εμαθα ότι η φιλοσοφια των Αμερικανων κατά την κατασκευη των πολεμικων τους πλοιων διαφερει κατά πολύ από αυτή των Ευρωπαιων.Οι πρωτοι νοιαζονται μοναχα για το επιχειρησιακο κομματι και αδιαφορουν για τις ενδιαιτησεις και τις συνθηκες διαβιωσης του πληρωματος.Ευκολα μπορει να φανταστει κανεις γιατι συμβαινει αυτό ,αν αναλογιστει ότι οι Αμερικανοι στελνουν τα πλοια τους να πολεμησουν σ’ολο τον κοσμο για να αποκαταστησουν …την παγκοσμια ειρηνη!Απο την άλλη πλευρα οι Ευρωπαιοι φροντιζουν να κατασκευαζουν πιο βιωσιμα πολεμικα πλοια γιατι τα περισσοτερα ταξιδια τους είναι ‘τυπου κρουαζιερας’,εκτος κι αν δεχτουν πιεσεις να συνδραμουν στις ειρηνευτικες αποστολες των Αμερικανων.

Ο οδηγος μας, ειτε γιατι ηταν συνηθισμενος ειτε γιατι ειχε προβλημα με το διαφραγμα του,εδειξε να μην τον ενοχλει η μυρωδια του θαλαμου.Αφου μας εδωσε τις πρωτες οδηγιες,αποχωρησε,μας αφησε να τακτοποιηθουμε και μας εδωσε ραντεβου για αργοτερα.Κατα περιεργο τροπο τα κρεβατια που μας εδειξε ηταν όλα τα κατω-κατω απ’τις τριαδες.Χαρηκαμε βεβαιως γιατι θα’ταν πιο ευκολο να τα στρωνουμε αλλα παραξενευτηκαμε γιατι ειθισται στο στρατο οι νεοι να περνουν τα πανω κρεβατια.Μετα από τρεις μερες αναθεωρησαμε καθως μια δεξαμενη πετρελαιου ξεχειλησε και όλα τα κατω κρεβατια πλημμυρισαν και καταστραφηκαν σχεδον όλα τα ρουχα που’χαμε στους αποθηκευτικους τους χωρους.’’Ετσι εξηγουνται τα προνομια…αμοιροι νεοεπιβιβασθεντες…’’Ενας απεσταλμενος μας ειδοποιησε ότι θα’ρθει βαρκα να μας παρει και χαριστικα μπορουμε αποψε να διανυκτερευσουμε σπιτι μας,λογω του επικειμενου ταξιδιου,αλλα αυριο πρεπει να επιστρεψουμε νωρις το πρωι,προετοιμασμενοι με σωβρακοφανελες και αλλαξιες για εφταημερο εν πλω.Αν και δεν ξεραμε τι εστι ταξιδι εν πλω,η ανακοινωση μας γεμισε χαρα γιατι θα αποχωρουσαμε απ’το σιδερενιο μπουντρουμι,εστω για αποψε.

Την επομενη χαραματα επιβιβασθηκαμε ξανα στο πολεμικο πλοιο .Τα μεγαφωνα φωναξαν και εγινε μια ‘’κληση απαντων’’όπως αποκαλειται.Το πληρωμα μαζευτηκε για να παρουμε παρουσιες και στη συνεχεια πηγαμε στα ποστα εργασιας μας.Δυστυχως το ποστο μου ηταν το υπογειο που’βγαζε ‘φωτια και λαβα’,και όπως αργοτερα εμαθα,ηταν το λεβητοστασιο του πλωραιου συγκροτηματος.Κατεβηκα γρηγορα την καθετη σκαλα που οδηγουσε δυο επιπεδα κατω απ’τον εσωτερικο κυριο διαδρομο.Ημουν βιαστικος,όχι από χαρα,αλλα γιατι καιγανε οι χειρολαβες τις σκαλας και δεν μπορουσες να τις πιασεις.Το λεβητοστασιο ειχε γυρω στους 35 βαθμους κελσιου εκτος από καποια μεμονωμενα σημεια που δροσιζονταν από αεραγωγους.Η υποδοχη που μου εγινε ηταν ένα τυπικο καλωσορισμα που συνοδευονταν από μερικα ειρωνικα σχολια.Ενας επικελευστης,ανωτερος μου φυσικα,με ρωτησε το ονοματεπωνυμο και μερικα αλλα τυπικα που δεν θυμαμαι .Σαν με ειδε λιγο μαζεμενο,πηρε υφος και μου ειπε ‘’θα σου κανω ένα τεστ για να βγαλω ορισμενα συμπερασματα’’ και στη συνεχεια με ρωτησε ποσο κανει 7 επι 6.Εγω νομιζα ότι μου κανει πλακα και του απαντησα με σοβαρο υφος ότι 7 επι 6 κανει 36.Με κοιταξε περιφρονητικα και ειπε:’’Παλι αχρηστα κορμια μας στειλανε’’ , κουνησε και το κεφαλι καπως και συνεχισε:’’…καημενε που να καταλαβεις;το γυμνασιο το’χεις βγαλει;’’

‘’Εχω τελειωσει το λυκειο αλλα δεν καταλαβαινω τι σχεση εχει…’’

‘’αν εχει σχεση!εγω που με βλεπεις εχω βγαλει τη Σιβιντανιδειο Σχολη.Ξερεις τι εστι Σιβιντανιδειος;’’

Θυμαμαι το ειπε με τετοιο στομφο λες κι ειχε βγαλει το Χαρβαρντ.Ημουνα ρακος ψυχολογικα γιατι ο τυπος με αντιμετωπιζε λες κι ημουν σκουπιδι.Σκεφτομουν ότι δεν είναι δυνατον να’χω προισταμενο αυτόν τον ηλιθιο.Βεβαιως κι ειχα κάθε δικαιωμα να σκεφτω ότι ηταν ηλιθιος κι ας μην τον ηξερα.Πώς να χαρακτηρισω έναν ανθρωπο που δεν με ξερει,θεωρει δεν ξερω και γω τι για μενα,και επιβεβαιωνει την αυθαιρετη εντυπωση που εχει μ’ένα εξισου αυθαιρετο τεστ προπαιδειας !Ας μην αναφερθω και στο απαξιωτικο υφος που ειχε και δεν δικαιολογειται σ’οποιοδηποτε γνωστικο επιπεδο κι αν ανηκα.Επνιξα την οργη μου και τον αφησα να ικανοποιησει τα κομπλεξ που αναμφισβητητα ειχε.Ξαναπηρε το λογο και μου ειπε αυταρχικα:’’παρε κουβα,σφουγγαριστρα και συρματινη βουρτσα και θα καθαριζεις καθ’ολη την εξαωρη βαρδια σου’’.Εκτελεσα και σημειωνω για να σας κατατοπισω ότι το 24ωρο χωριζονταν σε τεσσερεις 6ωριες εκ των οποιων ειχα βαρδια τις δυο από αυτές,θεωρητικα τουλαχιστον ,γιατι πρακτικα στα πρωιμα εκεινα χρονια δουλευα τουλαχιστον 18 ωρες την μερα.Kαι σ'αυτο τον κυκλο των βαρδιων διακρινεις δυο χαρακτηριστικες συναισθηματικες καταστασεις.Διακρινεις την ανακουφιση στα χαμογελαστα προσωπα αυτων που παραδιδουν βαρδια και απο την αλλη βλεπεις την απογοητευση στα αγουροξυπνημενα προσωπα αυτων που παραλαμβανουν βαρδια.Και δεν ειναι λιγες οι φορες που συναντιουνται στο διαδρομο οι μεν με τους δε και δε μιλιουνται μεταξυ τους γιατι νοιωθουν ενα συναισθημα παρομοιο με το μισος,που ευτυχως διαρκει μοναχα το επιμαχο μισαωρο της αλλαγης βαρδιας.Τελοσπαντων, στην πρωτη εκεινη βαρδια,επι εξι ωρες καθαριζα κι ειχα και τον μαλακα να με επισκεπτεται καπου-καπου να μου αραδιαζει τα κομπλεξικα του.

Σαν εφθασε το τελος της βαρδιας,κατά τις δυο το μεσημερι,εφυγα εξουθενωμενος απ’το λεβητοστασιο και πηγα στην τραπεζαρια να φαω μεσημεριανο.Το πρωτο εκεινο μεσημεριανο μού θυμισε ταινιες με φυλακισμενους.Αργοτερα μου ‘γιναν συνηθειο αυτές οι καταστασεις και τις καταπια όπως πολλα αλλα στραβα του στρατου,και θα’λεγα μαλιστα ότι σιγα σιγα επαθα ένα ειδος ανοσιας και εγινα ασυμπιεστος κατά μια εννοια…Με υποδειξη ενός συναδελφου πηγα στα πινακοπλυντηρια να παρω σκευη και κουταλοπιρουνα για να μπω στην ουρα να σερβιριστω.Χρεη πλυντηριου εκανε ενας ναυτης που φορουσε μια στολη γεμετη λιγδα,προσπαθουσε να πλυνει ,αν και εδειχνε να μην τον ενδιαφερει.Δεκαδες δισκοι ηταν πεταμενοι δεξια κι αριστερα και τα αποφαγια ειχαν βουλωσει τους νεροχυτες.Επικρατουσε ένα χαος κι αυτος ο ανθρωπος ηταν τοσο βρωμικος,που δεν ηθελα σε καμια περιπτωση να μου πλυνει τα μαχαιροπιρουνα μου.Και πραγματι ετσι εγινε.Δεν μου τα’πλυνε γιατι κοπηκε το νερο.Περιμεναμε ασκοπα ένα τεταρτο.Τοτε παρατηρησα τον μπροστινο μου κι εκανα ότι κι αυτος.Πηρα το πιρουνι μου και το εσυρα στο υφασμα του δεξιου ποδιου για να καθαρισει.Στη συνεχεια πηρα ένα δισκο και καθαρισα με μια χαρτοπετσετα τα υπολειμματα του προηγουμενου.

‘’Αμα πειναει ο ανθρωπος κανεις να μην τον κρινει…’’

Με δυσκολια μετα από πολύ ωρα στην ουρα,σερβιριστηκα,αγνοωντας τις κατσαριδες που βολταρανε στο μαγειριο.Καθησα τελικα σ’ένα τραπεζι μαζι με τεσσερεις αλλους.Στην πρωτη μπουκια καταρριφθηκε ο μυθος για την ποιοτητα του φαγητου του πολεμικου ναυτικου.Δευτερη μπουκια δεν προλαβα να βαλω στο στομα μου γιατι με διεκοψε ο απεναντι:

‘’…εδώ που καθησες καθονται μοναχα οι παλιοι…παρε το δισκο σου και πηγαινε αλλου να φας…’’

Προσπαθησα να του εξηγησω οσο πιο ευγενικα γινεται ότι δεν υπηρχε άλλη θεση,αλλα αυτος συνεχισε τα δικα του.Εκρινα σκοπιμο να τον αγνοησω.Τοτε,σηκωθηκε,πηρε το δισκο του,πλησιασε διπλα μου και αδειασε τα υπολειματα του φαγητου του στο δισκο μου.Δεν ξερω ποιοι λογικοι συνειρμοι με κρατησαν ψυχραιμο.Σηκωθηκα κι εφυγα νηστικος.

Βγηκα στο κυριο καταστρωμα για να ηρεμησω και αναψα τσιγαρο,τροπος του λεγειν,καθως δεν καπνιζω.Αγναντευα τον μακρινο οριζοντα και φανταζομουν ότι καπου στο βαθος ηταν στερια και το ζεστο σπιτακι μου…Υστερα από μια ωρα ονειροπωλησης πηρα το δρομο για την κουκετα μου.Παρ’ότι πιστευα ότι οι κανονες υγιεινης πρεπει να τηρουνται αυστηρα,δεν καταφερα να πεισω τον εαυτο μου να κανει ντους και επεσα στο κρεβατι με τα ρουχα,κουρασμενος και καταιδρωμενος.Για πρωτη φορα εδωσα αλλοθι σ’αυτους που κοιμονταν στον ιδιο χωρο,αυτους που τους ειχα χαρακτηρισει ‘λιγδιαρηδες’ όταν πρωτοκατεβηκα και με πηρε η μποχα.Λιγο πριν με παρει ο γλυκος υπνος στην αγκαλια του,ανοιξα το ντουλαπακι μου,δραστηριοποιηθηκαν μερικες κατσαριδες,τις μετρησα όπως μετραμε τις κοτες στο κοτεσι,ηταν ολες εκει,αφησα το πορτοφολι μου και κλειδωσα πριν το σκασει καμια τερεζα.Αναθεμα κι αν κοιμηθηκα δυο ωρες.Ηρθαν και με ξυπνησαν προωρα γιατι ειχε πεσει δουλεια στο λεβητοστασιο.Ή τουλαχιστον αυτό μου ειπαν…Κατεβηκα και δουλεψα τρεις ωρες εκτος βαρδιας κι άλλες εξι γιατι εφθασε η ωρα της βαρδιας.Τελειωσα δυο η ωρα μετα τα μεσανυχτα κι ημουν κατακοπος.Εφυγα τροχαδην για να επισπευσω το ντους και να κερδισω οσο περισσοτερο χρονο υπνου!

Η ουρα στις ντουζιερες ηταν μεγαλη ,λειτουργουσε μονο μια από τις τεσσερεις και αναγκαστικα περιμενα υπομονετικα.Δυστυχως όμως δεν εκανα ντους γιατι το νερο κοπηκε.Μου εξηγησαν ότι αυτό συμβαινει καθημερινα γιατι τα αποθεματα νερου είναι λιγα,ο αφαλατωτης υπολειτουργει και όπως χαρακτηριστικα ειπαν:’’…οποιος προλαβε τον Κυριο ειδε…’’.Καποιος άλλος προσθεσε ότι ειχε τυχει να’χουν τα νερα κλειστα και να μην εχουν κανει μπανιο μια ολοκληρη βδομαδα!Δεν τον πολυπιστεψα .Σ’ένα κατοπινο ταξιδι το βιωσα κι αυτό και αναγκαστηκα όταν βγηκα σ’ένα νησι να παω να νοικιασω δωματιο για να κανω μπανιο επειτα από δεκα μερες!Παντως εκεινη την πρωτη βραδια εν πλω δεν καταφερα να κανω μπανιο.Εφυγα απογοητευμενος απ’τις ντουζιερες και πηγα να κοιμηθω.Αυτος ο κυκλος βαρδια-υπνος-βαρδια-υπνος συνεχιστηκε και τις επομενες μερες του ταξιδιου και τελικα,μετα από μερικα ταξιδια εγινε συνηθεια.

Μετα από αυτές τις γλυκοπικρες αναμνησεις των πρωτων ημερων στο πολεμικο ναυτικο,δεν μπορω να μην αναφερω την τηλεφωνικη συνομιλια που ειχα μ’ένα θειο μου που’ταν μες στα πραγματα καθως ηταν χρονια στο Ναυσταθμο.Η συνομιλια πραγματοποιηθηκε λιγες μερες πριν μπω στο πολ.ναυτικο,όταν μου αναγγελθηκε ότι ημουν στους επιτυχοντες;

(ντριιιιν,ντριιιιν)

-παρακαλω

-ελα θειο ο Νικος ειμαι,με πηραν στη δουλεια…

-τι ειδικοτητα;

-Μηχανικος,θα ειμαι σε καραβι…ξερεις αν θα ταξιδευω;…γιατι ξερεις…δεν θελω να ταξιδευω…αν εχει ταξιδια να μην καταταγω…

-όχι μην φοβασαι,το πολύ-πολύ να κανετε καμια περιπολια 2 ή 3 μερες το μηνα. Γυρω-γυρω απ’το νησι…

-Α,ενταξει…γιατι ανησυχησα…καληνυχτα.

Μετα από 12 χρονια υπηρεσιας,αν τα αθροισω,εχω στις πλατες τουλαχιστον 4 χρονια εν πλω κι αλλα 3 χρονια εικοστετραωρες υπηρεσιες,δηλαδη εφτα απ’τα δωδεκα χρονια μες στη λαμαρινα!Κι εχω ταξιδεψει Ιταλια,Γαλλια,Ισπανια,Βουλγαρια,Ρουμανια,Ρωσια,Ουκρανια.Αγγλια ,Ολλανδια,Αιγυπτο,Περσικο κολπο…(γυρω απ’το νησι όπως το’χε πει ο θειος…εκτος κι αν εννοουσε το μεγαλο νησι την Αφρικη…).

Δεν ξερω αν τελικα πρεπει να τον κατηγορω τον θειο μου ή να τον ευγνομονω.Γιατι’ κακα τα ψεμματα’,ο,τι ειμαι το οφειλω κατά ένα μεγαλο ποσοστο σ’αυτή την κωλοδουλεια,στα ταξιδια,στις εμπειριες που συνελλεξα απ’τα ταξιδια,στις ατελειωτες ωρες περισυλλογης στα εν πλω,σ’ολες αυτές τις δυσκολες συνθηκες που με καναν πιο δυνατο…Που είναι όμως εκεινη η περηφανια που ενοιωσα όταν μου ανηγγειλαν ότι θα φορεσω την στρατιωτικη στολη;Μην ταχα χαθηκε μεσα στις φουρτουνιασμενες θαλασσες που ταξιδεψα;Ή μηπως κρυφτηκε στ’αμπαρια του πλοιου;Που είναι η διαθεση για χιουμορ που ειχα όταν ειπα στην μανα μου ‘’Μανα θα παω στα καραβια…’’:…Θυμαμαι ημουν τοσο χαρουμενος τοτε…εγω ημουν χαρουμενος και η μανα μου εκλαιγε…εγω εκανα αποχαιρετηστηρια γλεντια κι η μανα μου βουρκωνε…’’μανα θα παω στα καραβια…’’

Λιγους μηνες μετα καταλαβα ποσο λαθος ειχα που πικαριζα τη μανα μου…λιγους μηνες μετα όταν ακουγα στα εν πλω ξανα το στιχο και δεν μου’μοιαζε πλεον καθολου αστειος…Αστειος πλεον ημουνα εγω που βουρκωνα καταμεσις πελαγου…Δικαια τιμωρια!Κι ακομα ξεπληρωνω το παλιο χρεος μου προς την μανα μου…

Το κιτρινο μπλου-μπερντ

2006-07-28T04:30:00.000-07:00

(η ιστορια βασιζεται σε αληθινα γεγονοτα που συνεβησαν το 1996)

Ο ηλιος μπουκαρε απ'την μπαλκονοπετρα απροσκλητος και εγινε αντιληπτος με καθυστερηση τριων ωρων.Η ωρα ειχε παει εννια το πρωι.Ανοιξα το δεξι ματι με δυσκολια και το αριστερο ακολουθησε μηχανικα.Γυρισα στο δεξι πλευρο,ανασηκωσα νωχελικα την κατσαρολα απ'το πατωμα,ειδα απο κατω το ρολοι σταματημενο στις 05:45.Αν κι ειχα παρει ολα τα απαραιτητα μετρα-ρολοι καμπανα και χυτρα ταχυτητας για δυνατοτερο ηχο-δεν καταφερα να σηκωθω εγκαιρως και για πολοστη φιρα θα παω στη δουλεια καθυστερημενος.Προς στιγμην σκεφτηκα να την πεσω επιπλεον μια ωρα,ετσι κι αλλιως τα χεστηρια δεν τα γλιτωνα!Σκεφτηκα ομως οτι ειμαι επαγγελματιας...και πεταχτηκα αποτομα απ'το κρεβατι,τοσο αποτομα,που ενοιωσα μια μικρη ζαλαδα.Με γρηγορο βημα μπηκα στο μπανιο,ανεβαλα το πρωινο κατουρημα λογω ελλειψης χρονου παρ'οτι γνωριζα οτι η μυρωδια της αμωνιας ειναι το καλυτερο τονωτικο!Σταθηκα μπροστα στο νιπτηρα,πηρα δυο σταγονες με τα δαχτυλα μου και απομακρυνα τις τσιμπλες απ'τα πρησμενα ματια.Εβρεξα τα μαλλια και τους εδωσα ενα ανεμελο στυλ με το δυνατο gel που βρισκεται μονιμα διπλα στη νικελενια μπαταρια νερου.Πριν απομακρυνθω απ'τον καθρεφτη διαπιστωσα για μια ακομη φορα ποσο ομορφος ειμαι,παρα τη μικρη ατελεια των πεταχτων αυτιων μου.Σκεφτηκα οτι αρεσει το baby face στις γυναικες και τα μεγαλα αυτια μπορω να τα καλυψω με το τρυκ της μακριας φαβοριτας!Αριστο το DNA μου...αλλα κανεις δεν ειναι τελειος!Θυμηθηκα οτι,ολοκληρος προεδρος της Αμερικης κι οταν εφευγε απ'τον Λευκο Οικο οι υπαλληλοι μετρουσαν τα ασημικα...

Αφησα κατα μερος τις ναρκισοφιλοσοφιες μου και ντυθηκα επι τροχαδην.Ξεχασα να φορεσω κολωνια και σχεδον εσπρωξα το κορμι μου στη στριφογυριστη σκαλα του κλιματοστασιου.Η δινη της καταβασης με ψιλοζαλισε.Βγηκα στο δρομο θολωμενος,κατευθυνθηκα στη σταση του λεοφωρειου και σηκωσα το δεξι χερι για να σταματησω ταξι!Τρια ταξι ηταν αγκαζε,δυο δεν σταματησαν γιατι παρεδιδαν βαρδια και αλλα τρια ηταν ελευθερα,αλλα πηγαιναν ''συστημενα'',οπου γουσταραν...Επιβεβαιωσα για πολλοστη φορα οτι οι ταριφες ειναι μαλακες,οχι ολοι,μοναχα αυτοι με τα κιτρινα ταξι!Τοτε ηταν,αν θυμαμαι καλα,που περασε μια μικρη λολιτα που φορουσε ασπρο παντελονι με μαυρο στρινγκακι.Εκει να δεις ζαλαδα!Ενας παππους βαριαναστεναξε στη θεα της μικρης νεραιδας και κοντεψε να πεσει απ'το μηχανακι του.Εγω χαμογελασα πονηρα με το χερι...τεταμενο ψηλα.Μετα απο σαραντα λεπτα αναμονης κι ενω το χερι μου ειχε παθει αγκυλωση,σταματαει ενα κιτρινο bluebird ταξι με ενα ηλικιωμενο ζευγαρι στο πισω καθισμα.Δισταζω προς στιγμην γιατι μπαινω μονο σε μερσεντικα με clima , του λεω τον προορισμο μου,μου εξηγει οτι θα κανουμε μια μικρη παρακαμψη χωρις να με χρεωσει και τελικα δεχομαι την προταση του.

Καθομαι μπροστα,κλεινω την πορτα και καλημεριζω τους ηλικιωμενους.Ταυτοχρονα ο οδηγος ανεβαζει το volume του ραδιοφωνου με αποτελεσμα να μην ακουσω αν οι συνεπιβατες μου απαντησαν.Η ενταση ειναι στα κοκκινα,ειμαστε συντονισμενοι στην ''εκκλησια της ελλαδος'' ,διασχιζουμε την Γρηγοριου Λαμπρακη κι ο ταριφας με γλενταει με τον πρωινο ορθρο στα πλατω.Πιο κατω αφηνουμε τη γερουσια κι ο οδηγος κρινει πως πρεπει να ανοιξει κι αλλο την ενταση... καθως αντεχουν τ'αυτια μας.Δεν φθανουν τα χαλια που'χαμε,ο οδηγος ηθελε και συζητηση .Αρχιζει δειλα δειλα(αφου μειωσε λιγο το volume)να μου λεει για την Αγια Αθανασια του Αιγαλεω.Εγω εκανα τον αδιαφορο αλλα αυτος το'χε μαθει το παραμυθι απ'εξω:
''...οταν η Αθανασια ηταν μικρο κοριτσακι τριγυρνουσε στο λοφο του Αιγαλεω και ειδε οραμα την Παναγια,μεγαλη η χαρη της...η Παναγια της μηνυσε να στειλει μηνυμα στον κοσμο...αυτη αθωα κοπελιτσα ρωτησε πώς ειναι δυνατον να την πιστεψουν...και τοτε η παναγια εκανε το θαυμα...και η Αγια Αθανασια,μεγαλη η χαρη της κι αυτη...εχει χαραγμενα στο στηθος της γραμματα Κυριας!''(Η ιστορια μου θυμιζε παραλλαγη γνωστου οραματος...αλλα δεν εδωσα σημασια) .
Διακοπτει το μονολογο,φρεναρει και τραβαει χειροφρενο!Βγαζει απ'τον κορφο του δυο φωτογραφιες και μου δειχνει την γριουλα Αθανασια μ'ενα αποκαλυπτικο βε μπλουζακι το οποιο αφηνει να διακρινονται τα θεοσταλτα χαραγμενα γραμματα στο στηθος της.Αναμεσα στις προτασεις του παρεμβαλονταν συνεχεια το εξης:''... αυτο ηταν τυχαιο;οχιιι! σημαδι απο το θεοοο!!!''Ειχαμε φθασει Αμφιαλη και ο γολγοθας μου συνεχιζονταν,παλι καλα που κρατησε λιγοτερο απ'οτι του Χριστου...Σημαδι απ'το θεο το ενα,σημαδι απ'το θεο το αλλο...αρχισα να νευριαζω κι ημουν στο τσακ να τον σημαδεψω μονιμα με τον αναπτηρα του αυτοκινητου!Εδωσα τοπο στη οργη και θελησα να το δω το συμβαν με χιουμορ.Και πανω που πηγα να ηρεμησω, πεταγεται σε μια διασταυρωση ενα αυτοκινητο μπαινει μπροστα μας και ο Αι-ταριφας αφηνει το τιμονι,αρχιζει να σταυροκοπιεται και φωναζει:''το 'δες αυτο;σημαδι απο το θεοοοο!σημαδι απο το θεοοοο!''Αφου γλιτωνουμε το τρακο κοιταζω και γω μπροστα να δω τι στο διαολο ειδε.Και δεν θα πιστεψετε τι ειδα!Το προπορευομενο αυτοκινητο που συμπτωματικα πεταχτηκε μπροστα μας ειχε γραμμενο στη σκονη του πισω παρ-μπριζ τη φραση ''ιησους χριστος νικα''.Επαθα δε τετοιο σοκ αναλογιζομενος τις πιθανοτητες να συμβει τετοια συμπτωση ,που αρχισα να πιστευω οτι ηταν πραγματι σημαδι απ'το θεο...

Το κιτρινο μπλου-μπερντ φθανει στον προορισμο του κι ο νεαρος βγαινει φορτωμενος με βιβλια,βιβλιαρακια,εικονες ,φωτογραφιες,κομποσκοινια,σταυρουδακια και μ'ενα κεφαλι καζανι απ'την πλυση εγκεφαλου που δεχτηκε καθ'ολη τη διαδρομη.Πληρωνει με εκπτωση χαριν της συζητησεως και δινει ραντεβου για την κατηχηση της Κυριακης στο Αιγαλεω.Η κατηχηση θα γινει απ'την ιδια την Αγια Αθανασια,μεγαλη η χαρη της...Ευτυχως τελικα δεν πηγε παρα τα οφθαλμοφανη σημαδια απ'το θεο!!

Παραληρημα ή παραλη-ριμα...

2006-07-25T03:08:00.001-07:00

Βαρεθηκα μες στη ζωη να κανω τον υπνοβατη

που τριγυρνα χαραματα διχως να εχει χαρτη

ξυπνηστε με απ'το ληθαργο θελω κι εγω να ζησω

θελω μεμιας ν'απαρνηθω ν'αφησω τ'αλλα πισω

θελω να κανω τον τρελο,να κανω το σαλτιμπαγκο

να βρω τον αυθορμητισμο να πω 'οχι' στα 'πρεπει'

για να προλαβω τη ζωη καθως ο χρονος τρεχει,

μ'εχει δαμασει ο χρονος t και μ'εχει κανει πιονι

και ειμαι μεχρι το λαιμο χωμενος μες στο χιονι

το χιονι μ'εκανε μπλαβι και μοιαζω μ'ενα πτωμα

κι ομως ακομα εχω ψυχη κι ας ειμαι αποψε λιωμα

θα βαλω δυνατη φωνη και θα βροντοφωναξω:

''Αστε με καργιοληδες να ζησω αλλιως θα σας ρημαξω...''

Σπονδυλωτη ιστορια...

2006-07-17T06:36:00.000-07:00

...Ειναι μια συνεφιασμενη μερα κι ο ηλιος ειναι σχεδον κρυμμενος.Τα συννεφα μετακινουνται απο ανατολικα προς δυτικα.Θαρρεις πως σημερα θα βρεξει.Οι οχθες του ποταμου ειναι καταπρασινες.Τα νερα κυλανε ηρεμα με κατευθυνση τη θαλασσα.Μερικα πουλια κολυμπανε και καποια αλλα κανουν χαμηλες πτησεις πανω απ'το ποταμι.Το νερο παρασυρει κλαδακια και μικρα φυλλα που ενοχλουν τους φτερωτους κολυμβητες.Λιγα μετρα απ'την ακροποταμια απλωνεται το δασος που δινει στεγη σε χιλιαδες ειδη ,φυτα και ζωα.Πενηντα μετρα πιο μεσα,αναμεσα σε δυο αιωνοβια δενδρα,ενα ζευγαρι ελαφια στεκονται αντικρυ και κοιταζονται με νοημα.Δεν αργουν να βρεθουν το ενα πανω στο αλλο.Ειναι περιοδος αναπαραγωγης.Αφου εκπληρωσουν το αρχεγονο ενστικτο βαδιζουν υπερηφανα διπλα διπλα στο μονοπατι και φθανουν στο ποταμι.Βαζουν τις μουσουδες τους στο νερο για να ξεδιψασουν...

...ειναι πρωτες πρωινες ωρες.O κυνηγος με πληρη εξαρτηση εχει ξεκινησει.Ο ηλιος καλα-καλα δεν εχει βγει και το φως ειναι λιγοστο.Τα κοτσυφια τιτιβιζουν και πετανε απο δενδρο σε δενδρο.Οι κουρουνες τραγουδανε το δικο τους ασχημο σκοπο.Κελαηδισματα απο διαφορα πουλια δημιουργουν μια μουσικη πανδαισια.Δυο κοτσυφια φερνουν σε επαφη τα ραμφη τους.Το κελαηδημα τους ειναι πιο γλυκο απ'τ'αλλα κοτσυφια γιατι-ας μου επιτραπει η εκφραση-ειναι ερωτευμενα.Καπου καπου ραμφιζουν τα φυλλα του δενδρου και ξεδιψανε με τις πρωινες δροσοσταλιδες...

...οι μπαλκονοπορτες ειναι σχεδον κλειστες.Φωτεινες δεσμες σχηματιζονται στους τοιχους απ'το λιγοστο φως που εισερχεται στο καθιστικο.Ακουγεται απαλη μουσικη απ'το στερεοφωνικο.Δυο γυμνα κορμια μπλεκονται πανω σ'εναν γκρι καναπε φινιρισμενο απο λεπτοδουλεμενο ξυλο οξιας.Τα χερια μπερδευονται,τα χειλη ενωνονται και τα ιδρωμενα κορμια σμιγουν.Η ερωτικη συνευρεση μοιαζει με αρχαια ιεροτελεστεια.Οι ανασες αναμιγνυονται με τη μελωδια του ραδιοφωνου και οι παλμοι της καρδιας ανεβαινουν.Σφιχταγκαλιασμενοι φθανουν στην κορυφωση και καταληγουν με δυο πνιχτους λυγμους.Υστερα γερνουν ανασκελα πιασμενοι χερι-χερι και διαγραφεται στα προσωπα τους μια ηρεμη εκφραση ανακουφισης.Η Τζουντ ανασηκωνεται,περνει απ'το γυαλινο τραπεζακι το ποτηρι με το παγωμενο νερο και το κατευθυνει προς τη στοματικη κοιλοτητα για να ξεδιψασει...

...Ενα λιονταρι που παραμονευει απο ωρα επιτιθεται ξαφνικα.Δεν προλαβαινουν να αντιδρασουν.Δεν εχουν καν ξεδιψασει!Τα δοντια του λιονταριου καρφωνονται στον ομορφο λαιμο της ελαφινας.Ματαια χτυπιεται για να ξεφυγει.Το αρσενικο το βαζει στα ποδια.Το ζεστο ελαφισιο αιμα σταζει στην οχθη του ποταμου και βαφει κοκκινες τις νερολαξευμενες πετρες .Ενας μικρος κυματισμος ξεπλενει το αιμα.Μπροστα στα ματια της ελαφινας περνανε οι ομορφες στιγμες που εζησε πριν λιγη ωρα και θυμαται τις ξενοιαστες βολτες στο αχανες δασος...

...Ο προσδιορισμενος υδροβιοτοπος που ζουνε, θεωρητικα, προστατευει τα πουλια και τα ζωα.Πρακτικα δεν ισχυει!Τα δυο μικρα κοτσυφια χαιρονται το παιχνιδι τους ωσοτου ο διαπιστευμενος κυνηγος παρει στα χερια του την αδεια για να εισελθει να κυνηγησει στο Δελτα.Παραμονευει τα δυο πουλια και την καταλληλη στιγμη παταει τη σκανδαλη.Τα σκαγια απλωνονται και κατευθυνονται κατα πανω τους.Το θυληκο ειναι πιο τυχερο απ'το αρσενικο.Ο κοτσυφας τραυματιζεται,χανει την ισορροπια του,πεφτει χτυπωντας απο κλαδι σε κλαδι και ακουγεται ο θορυβος απο το συρσιμο στα φυλλα.Στη γρηγορη διαδρομη ως το εδαφος προλαβαινει να σκεφτει τη μικρη φωλια τους,τους νεοσσους που περιμενουν με λαχταρα την τροφη τους,την κοτσυφινα που ευτυχως γλιτωσε.Ενα κυνηγητικο σκυλι σηκωνει με τα δοντια του το σκοτωμενο κοτσυφι απο το εδαφος,μια σταγονα αιμα πεφτει στο χωμα και καταπινεται αμεσως απ'τη διψασμενη γη...

...Ενω το νερο κατεβαινει στον οισοφαγο,οι σειρηνες αρχιζουν να ουρλιαζουν κι η Τζουντ τρομαγμενη παραλιγο να πνιγει.Πανε τρεις μερες τωρα που το Ισραηλ βομβαρδιζει το Λιβανο.Οι επισημες αιτιολογιες δεν γινονται ευκολα πιστευτες αλλα δεν εχει σημασια.Οι ντοπιοι δεν προλαβαινουν να σκεφτουν γιατι τρεχουν να σωθουν!Η Τζουντ και ο Τομ πεταγονται απ'το κρεβατι,καλυπτουν τη γυμνια τους μ'ενα προχειρο ενδυμα και τρεχουν προς την εξοδο για να οδηγηθουν στο καταφυγιο της γειτονιας.Εξω ψιλοβρεχει,πραγμα σπανιο για την περιοχη,και κατα διαστηματα πεφτουν πυραυλοι που σφυριζουν.Ενας πυραυλος σκαει κοντα στον Τομ και τη Τζουντ.Πεφτουν κι οι δυο αιμοφερτοι στην ασφαλτο χτυπημενοι απ'τα καυτα θραυσματα.Σφιχταγκαλιαζονται,αιμορραγουν,ολη η ζωη περναει μπροστα τους και τελικα πεθαινουν.Το ψιλοβροχο ξεπλενει την ασφαλτο απ'το αιμα τους...

σημειωση:animal vs animal

man vs animal

man vs man

Η πορεια ενος αναγνωστη...

2006-07-09T09:17:00.000-07:00

(δεκα χρονια πριν...μπαινω σ'ενα βιβλιοπωλειο)
-καλημερα σας
-καλημερα σας,τι θα θελατε;
-...ψαχνω ενα βιβλιο,δεν γνωριζω ουτε τον τιτλο,ουτε τον συγγραφεα ,ουτε τις εκδοσεις...
-πλακα μας κανετε κυριε πρωι-πρωι;
(μπαινω σε αλλο βιβλιοπωλειο)
-καλημερα σας,ψαχνω ενα βιβλιο αλλα δεν γνωριζω συγγραφεα,τιτλο ή εκδοσεις...
-και τι ακριβως θελετε κυριε απο μενα;
-προκειται για την ιστορια καποιων ανθρωπων που ζουν στο παρισι...
-...παλι καλα που δεν ψαχνετε για εναν κινεζο με σχιστα ματια που ζει στην Κινα!...σας παρακαλω κυριε,εδω ειναι βιβλιοπωλειο κι οχι μαντειο.Καλη σας μερα.
(μπαινω σε τριτο βιβλιοπωλειο)
-καλημερα σας
-καλημερα,ελπιζω να μην με διωξετε οπως οι αλλοι...
-μα γιατι κυριε να σας διωξω;
-...ψαχνω ενα βιβλιο,δεν γνωριζω τον τιτλο,δεν γνωριζω τον συγγραφεα,δεν γνωριζω τις εκδοσεις...γνωριζω οτι προκειται για την ιστορια καποιων που ζουν στον κατω κοσμο και ακουν τον ηχο του μετρο γι αυτο και πιθανολογουν οτι αν σκαψουν ,ισως να μπορεσουν να βγουν στον απανω κοσμο...
--...κατι μου θυμιζει κυριε,ισως ο Αλεξακης...αφηστε με να το τσεκαρω...μπορειτε να περασετε αυριο;
-Ευχαριστω πολυ,καλη σας μερα,θα περασω αυριο.
(πραγματι περασα την επομενη και μου το ειχε φερει.Επροκειτο για το ''πριν ''του Β.Αλεξακη.Ηταν ενα απ'τα πρωτα βιβλια που διαβασα,ηταν υπεροχο και με εσπρωξε να συνεχιζω να διαβαζω...να'ναι καλα ο υπαλληλος που μου'δωσε σημασια!)

(πεντε χρονια πριν.Μπαινω σε παλαιοβιβλιοπωλειο.)
-καλημερα σας μηπως εχετε το ''κοκκινο'' του Σκανδαλ;
-δεν το γνωριζω κυριε
-...μηπως υπαρχει το''μαυρο'' του Σκανδαλ;
-ουτε κι αυτο το γνωριζω και ομολογω οτι δεν γνωριζω ουτε τον συγγραφεα...
-...λογικο κυριε...πώς ειναι δυνατον καποιος να γνωριζει ολους τους συγγραφεις;μηπως αν κοιταζατε τα μαυρα και τα κοκκινα βιβλια που εχετε στα ραφια...μονο των ξενων συγγραφεων;
-(νευριασμενος ο βιβλιοπωλης)Κυριε σας παρακαλω καν'τε μου τη χαρη...δεν εχω την ορεξη σας και εχω και πολυ δουλεια...

Τελικα μετα απο πολλες επισκεψεις στο παλαιοβιβλιοπωλειο το ειδα μπροστα μου.Επροκειτο για το βιβλιο ''το κοκκινο και το μαυρο'' του Στανταλ!Που να το φανταζομουν οτι ηταν ενα βιβλιο;

(πριν δυο χρονια)
Εψαχνα να βρω ενα λεξικο του Φυτροπουλου-Τεγακη και ειχα κοπιασει πολυ,ετρεχα απο βιβλιοπωλειο σε βιβλιοπωλειο.Τελικα αποδειχθηκε οτι ηταν του Τεγοπουλου-Φυτρακη(τα'χα αναγραμματισει τα ονοματα...τι ατυχια!)

(πριν ενα χρονο μπαινω σε ενα αλλο βιβλιοπωλειο)
-καλημερα σας
-καλημερα σας κυριε,μπορω να σας εξυπηρετησω;
-Μαλιστα,θα ηθελα τον ''Οδυσσεα'' που το εχει εκδοσει ενα ς ανθρωπος χωρις ιδιοτητες...
-δεν τον γνωριζω κυριε αυτον τον εκδοτικο οικο...
-Μα πως κυριε, ειμαι βεβαιος...
-...μηπως προκειται για τον ''Οδυσσεα'' του Τζεημς Τζόυς;
-οχι κυριε ΘΕΛΩ(επιμενω) τον Οδυσσεα που εχει εκδοσει ο ανθρωπος χωρις ιδιοτητες...
ΑΦΟΥ επιμενω,παταει στο πληκτρολογιο ο ανθρωπος καποια στοιχεια και διαπιστωνω οτι ηταν τελικα το βιβλιο ''ο ανθρωπος χωρις ιδιοτητες'' των εκδοσεων ''οδυσσεας'' του συγγραφεα Ρομπερτ Μουζιλ...
-...Συγγνωμη κυριε,εκανα ενα μικρο λαθος,δεν μου'χει ξανασυμβει...(μικρο ψεμα,παντως τελευταια ταλαιπωρουμαι λιγοτερο στα βιβλιοπωλειο...κατι εχω μαθει απ'τις κακοτοπιες!)

Βγαινω απ'το παραπανω βιβλιοπωλειο, στεκομαι και χαζευω στην εισοδο και...περναει μπροστα μου μια ΝεκΡοΦορα!!!!!!!!!

Το Μυστηριο...στον οικο του θεου

2006-07-07T04:57:00.000-07:00

...Η Ελεν ανοιγει με προσοχη το παραθυροφυλλο για να μην τριξει.Κοιταζει δεξια,κοιταζει αριστερα,δεν βλεπει ψυχη.Περναει με προσοχη το ενα ποδι πανω απ'το περβαζι και υστερα τραβαει και τ'αλλο.Μεμιας βρισκεται στο εδαφος στο πισω μερος της μονοκατοικιας.Βαδιζει με προσοχη στο ψιλο χαλικι γιατι την δυσκολευουν τα ψηλα τακουνια της δουλειας.Στην προσπαθεια της να πηδηξει την εξωτερικη μανδρα,σχιζει το τιγρε φορεμα της.Το σκαει τρεχοντας και προσπαθει να κραταει την ισοροπια .Ειναι πολυ δυσκολο με τακουνι 10 εκατοστα!Σταματαει λιγο πιο κατω και κοιταζει πισω.Το μονο που μπορει να διακρινει ειναι το κοκκινο φαναρι στην εισοδο του μικρου επαρχιακου οικου ανοχης...Κανει μεταβολη και συνεχιζει να τρεχει.Αφηνει πισω τη μιζερη ζωη και ελπιζει για κατι καλυτερο.Τοσα χρονια ηταν δεσμια του προστατη της!Τοσα χρονια σχεδιαζε την αποδραση της!Ας ψαξει επιτελους για λιγη ευτυχια...

...Ειναι σχεδον ολα ετοιμα.Πληθος ειναι μαζεμενο εξω απ'την εκκλησια.Ολοι φορανε τα καλα τους και χαμογελανε.Περιμενουν το ζευγαρι.Το νυφικο αυτοκινητο φθανει,σταματαει λιγο πιο κατω,βγαινουν απο μεσα καί η νυφη καί ο γαμπρος.Θελανε να ξεφυγουν απ'τα καθιερωμενα γι αυτο ηρθαν μαζι.Βαδιζουν χερι-χερι πανω σ'ενα κοκκινο χαλι ενω το πληθος χειροκροταει ακαταπαυστα.Περνανε κατω απο λευκες κορδελες και μπαινουν στο εσωτερικο της εκκλησιας.Παντου πρασιναδα και ανθη.Θαρρεις οτι εισαι σε κηπο κι οχι μεσα σε ναο.Καποιοι κακοπροαιρετοι βρισκουν ευκαιρια να το σχολιασουν αρνητικα.Ας ειναι...Ο Γιωργος και η Αντζυ σταματανε στην προκαθορισμενη θεση.Διπλα τους παρατασονται οι πιο στενεις συγγενεις και πιο πισω βολευονται οι υπολοιποι καλεσμενοι.Η εκκλησια εχει ξεχειλισει!Το ''μυστηριο'' αρχιζει.Το ζευγαρι λαμπει απο ευτυχια.Αραγε τι να σκεφτονται αυτη τη στιγμη;Ο Γιωργος παρακολουθει τα λογια του ιερεα.Η Αντζυ εχει ενα μονιμο πλατυ χαμογελο που κρυβει τη μικρη στενοχωρια της...Ηθελε καιρο τωρα να μιλησει στο Γιωργο για την προηγουμενη ζωη της...για το ονομα που αλλαξε...ηθελε να του πει τοσα πολλα...αλλα παντα δισταζε...ισως καποια αλλη στιγμη...αλλα αν δεν το'κανε ως τωρα ισως ειναι καλυτερα να μην του μιλησει ποτε...πιθανον να μην την καταλαβει...ισως να της ριξει ευθυνες...δυσκολο να πιστεψει οτι δεν ηταν επιλογη της...
Ο ιερεας ψελνει μηχανικα και αφηρημενα.Φοβασαι μην πει λαθος ονοματα,φοβασαι μην ξεχαστει και πει τα ονοματα του προηγουμενου ζευγαριου που παντρεψε πριν μιση ωρα!Τι κατασταση κι αυτη...απ'την πισω πορτα βγαινει το ενα ζευγαρι,απ'την μπροστινη μπαινει το αλλο.Ας οψεται...Ο ιερεας συνεχιζει με επιβλητικο υφος.Ενω προφερει ''...και η δε γυνη να φοβειται τον ανδρα...'',ενας φιλος σκουνταει διακριτικα τον πατερα του γαμπρου και του δειχνει με το δακτυλο του προς το πατωμα...Η Αντζυ σηκωνει το ποδι και παταει με ναζι το Γιωργο.Ο πατερας του Γιωργου συνεφιαζει,παθαινει ενα μικρο αμοκ,σπρωχνει τους διπλανους,φωναζει σαν τρελος,βουταει ενα μαχαιρι που υπηρχε πανω στο τραπεζι διπλα στο μπουκαλι με το κρασι,επιτιθεται με μανια προς τη νυφη.Πριν προλαβει ο Γιωργος να την προστατεψει,της καταφερνει δυο μαχαιριες,της σκιζει το νυφικο και την τραυματιζει βαρια.Το κοκκινο αιμα της ποτιζει το καταλευκο νυφικο ενδυμα.Ο Γιωργος στην προσπαθεια του να προστατεψει την παρ'ολιγο συζυγο του,αρπαζει ενστικτωδως τον πατερα του,το πληθος τραβιεται προς τα πισω κι ο Γιωργος τραυματιζεται θανασιμα.Η Αντζυ εχει πεσει στο πατωμα,διπλα εχει πεσει ο Γιωργος,το πληθος απορει,ο πατερας του γαμπρου χτυπιεται σαν τρελος,φωναζει ,τρεχει και ανεβαινει στον αμβωνα,μπηγει το μαχαιρι στην καρδια του,το στριβει και δινει τελος στη ζωη του.Οι πιο ψυχραιμοι τρεχουν να προσφερουν τις πρωτες βοηθειες στη νυφη και στο γαμπρο που ασφυκτιουν αναμεσα στους στενους συγγενεις.Καποιος παιρνει τηλεφωνο την αστυνομια και ενα ασθενοφορο.Το ασθενοφορο φευγει γεματο.Το περιπολικο φευγει αδειο γιατι ο δραστης ειναι ηδη νεκρος...

Την επομενη το εσωτερικο της εκκλησιας γεμιζει και παλι.Πολλες χθεσινες γνωριμες φατσες δινουν το παρων.Λειπουν αρκετοι.Αναμεσα στους συγγενεις σκορπιζονται και μερικοι ασφαλιτες με πολιτικα.Προσπαθουν να εκμαιευσουν οτι μπορουν.Λειπουν βεβαια οι χθεσινοι πρωταγωνιστες,η νυφη κι ο γαμπρος,η Αντζυ κι ο Γιωργος.Ο Ανεστης ,ο πατερας του γαμπρου,στεκεται ανασκελα στο ξυλινο γυαλισμενο φερετρο.Φοραει το ιδιο κουστουμι που φοραγε κι εχθες!Καποιος το 'χει μανταρει στο σημειο της καρδιας.Η συζυγος του στεκεται καταβεβλημενη πιο διπλα σε μια ξυλινη καρεκλα.Φοραει κι αυτη τα χθεσινα ρουχα γιατι δεν προλαβε ν'αλλαξει!Το κλιμα ειναι βαρυ.Ο ιερεας ,οπως και χθες,ψελνει μηχανικα.Καποιος κυριος πλησιαζει τη συζυγο του νεκρου και της δειχνει διακριτικα ενα σημειωμα.Αυτη σαστιζει προς στιγμη,πεταγεται υστερα στον αερα,φωναζει σαν τρελη, τραβαει τα μαλλια της,σπρωχνει δεξια αριστερα,βουταει ενα κηροπηγιο ,επιτιθεται στον νεκρο συζυγο της και τον χτυπαει με μισος.Αυτος ανημπορος ν'αντιδρασει γιατι εχει δεμενα τα χερια.Δεν της δινει καμια σημασια.Οι ασφαλιτες αρπαζουν την συζυγο που ειναι σε εξαλλη κατασταση.Σε λιγη ωρα φθανει το ιδιο ασθενοφορο που ηρθε κι εχθες καθως και το ιδιο περιπολικο!Αυτη τη φορα το περιπολικο φευγει γεματο ενω το ασθενοφορο φευγει αδειο γιατι ο Ανεστης ειναι ηδη νεκρος!

Τριτη μερα.Στο εσωτερικο της εκκλησιας επικρατει απολυτη ησυχια.Η καθαριστρια στριβει το κλειδι στην πορτα και μπαινει για να συγυρισει.Τιποτα δεν θυμιζει τα γεγονοτα που συνεβησαν χθες και προχθες.Κι ομως...στο σημειο που καθονταν χθες η συζυγος του Ανεστη υπαρχει στο πατωμα ενα σημειωμα.Η καθαριστρια το σηκωνει και διαβαζει:''...λυπουμαστε πολυ ...ο Γιωργος Κωνσταντινου του Ανεστη και της Σοφιας υπεκυψε στα τραυματα του...τα θερμα μας συλλυπητηρια...''.Και δυο μετρα πιο διπλα,εκει που προχθες στεκοταν ο πατερας του γαμπρου,ειναι πεσμενη μια φωτογραφια.Η καθαριστρια τη σηκωνει και βλεπει την Αντζυ(ή καλυτερα την Ελεν)να ειναι γυμνη και να επιδιδεται σε αχαλινωτο σεξ με δυο ευσωμους αγνωστους κυριους...

Παραμυθι με σκυλους...

2006-07-01T02:59:00.000-07:00

Ο Ροκο κι η Ριτσι ειναι δυο ομορφα σκυλια λαμπραντορ.Ειναι πρωι και τρυγιριζουν στους δρομους της γειτονιας.Ο Ροκο κοιταζει με τα μεγαλα σκυλισια ματια του την Ριτσι και νοιωθει ευτυχισμενος(η ευτυχια δεν ειναι προνομιο του ανθρωπου!).Κατα διαστηματα χοροπηδανε,γαυγιζουν και δαγκωνουν τις μυσουδες τους.Πανε δυο χρονια που'χουν γνωρστει σε μια επιδειξη σκυλων.Αν ησαν ανθρωποι θα λεγαμε οτι ειναι αρραβωνιασμενοι.Ο Ροκο κανει τα παντα για την ομορφη σκυλιτσα του.Δεκαδες φορες της εχει δωσει το κοκκαλο του κι εχει μεινει νηστικος(υπαρχουν ανδρες που θα το'καναν αυτο;).
Τα αφεντικα τους μενουν στην ιδια γειτονια και συναντιουνται ολοι τα Σαββατοκυριακα και ψηνουν.Ο Ροκο κι η Ριτσι πολυ τις γουσταρουν αυτες τις συναντησεις γιατι περιλαμβανουν πολλα κιλα κοκκαλα...Να'τοι!Βγαινουν γαυγιζοντας απο ενα στενο περιπου 'χερι-χερι'.Κοντοστεκονται γιατι βλεπουν στο απεναντι παρκακι μια μπαλα.Κανουν ενα νοημα μεταξυ τους και τρεχουν προς τη μπαλα.Και ξαφνικα...ενα φορτηγο που δεν το'χαν προσεξει παρασυρει τη Ριτσι και τη σκοτωνει.Ο Ροκο γαυγιζει λυπημενα πανω απ'το αψυχο σκυλισιο κορμι της(μηπως αμφιβαλεται αν τα σκυλια εχουν ψυχη;).Γινεται σαματας και επιτα απο λιγη ωρα ερχονται τα αφεντικα τους.
Περασαν 12 μηνες.Ο Ροκο μολις εχει ξεπερασει το χαμο της ομορφης σκυλιτσας του.Τα 'χε δωσει ολα γι αυτην και η μοιρα του'παιξε ασχημο παιχνιδι.(και τα σκυλια εχουν πεπρωμενο !)Καθεται καθισμενος στο παρκο και παρατηρει την κινηση.Ξαφνικα δεχεται επιθεση απο ενα αλλο Λαμπραντορ.Προκειται για τον πατερα της Ριτσι που θεωρει υπαιτιο τον Ροκο για το ατυχημα...

σημ.:και σαν εφτασε το τελος της μικρης μας παιδικης ιστοριας θα'θελα τωρα να αντικαταστησετε τους σκυλους με ανθρωπους και να μαντεψετε τι συνεβη.Και για να μην κουραζεστε,σημειωνω:ο Γιωργος κι η Μαρια ηταν αρραβωνιασμενοι και ευτυχισμενοι,καναν την βολτα τους με το μηχανακι.Σ'ενα φαναρι ηταν σταματημενοι και πηγε κι επεσε πανω τους ενα φορτηγο.Η Μαρια σκοτωθηκε,ο Γιωργος μαραζωσε.Για εναν ολοκληρο ο Γιωργος ηταν ρακος και υστερα ηταν κατηγορουμενος απ'τον πατερα της Μαριας.Κατηγορουμενος ,αυτος,που θα εδινε και την ιδια του τη ζωη για τη Μαρια.

Και τωρα πειτε μου:νομιζετε οτι ο ανθρωπος επειδη εχει λογικη διαφερει απ'τα ζωα;Κι ομως...τελικα η λογικη κανει τον ανθρωπο να διαφερει και ακουστε τη διαφορα:''ο Γιωργος δεν αντεξε την πιεση και τελικα αυτοκτονησε ενω ο Ροκο συνεχιζε να τριγυρνα γαυγιζοντας...

Eνα αναμνησιακο...

2006-06-29T14:12:00.000-07:00

...ηταν μια μερα δυσκολη ξημερωνε τεταρτη
κανεις δεν το περιμενε ο Τασος τι θα παθει
ενας μικρος μας το'φερε το μυνημα του πονου
ο Τασος κατω κειτονταν σε μια γωνια του δρομου.
Ηταν τροχαιο ειπανε ,δεν εφταιγε ο Τασος
ενας μαλακας εφταιγε που εβγαινε απ'το δασος...

...ημουν δωδεκα χρονω και προσπαθησα να φτιαξω ενα ροκ τραγουδακι για να το συνοδευω με μια κιθαρα στην παραλια.Αυτο ειναι οτι θυμαμαι μετα απο 17 χρονια.Η αληθεια ειναι οτι ντρεπομαι που βγαζω στη φορα αυτους τους στιχους(δεν ξερω γιατι!)και ατιλαμβανομαι οτι δεν ηταν τιποτα σπουδαιο,αλλα ειναι κατι δικο μου και ηθελα να το εκθεσω...Μαλιστα χαθηκε το τετραδιο που ειχα μεσα τα παιδικα ποιηματα/τραγουδια και στεναχωρηθηκα πολυ.Θυμαμαι τοτε οτι εγραφα και στιχους αλα νησιωτικα τραγουδια:

...πεντε ναυτοπουλα απ'τον ΠΕΙΡΑΙΑ
ηρθαν μια μερα στη φτωχογειτονια...κτλ.(δεν θυμαμαι αλλο...)

και λιγο αγγλικο παιδικο:
if yoy are a lovely girl
don't be dressed in the purple
and the money isn't first
you must fight for the rest...

...συμφωνα με το πρωτοκολλο

2006-06-28T11:27:00.000-07:00

...το φερετρο σκεπασμενο με την ελληνικη σημαια περναει μπροστα μου.Αλλος ενας συναδελφος χαθηκε(επεσε το θανατικο που λεει κι ο ποιητης...).Συμφωνα με το πρωτοκολλο πρεπει να χαιρετησω στρατιωτικα!Το ξερω οτι θα νοιωσω γελοιος...αλλα εχω χρεος να το κανω,οχι χρεος προς το 'σωμα' αλλα χρεος προς τον Θαναση.Σηκωνω κοφτα το δεξι μου χερι και χαιρεταω βουρκωμενος...Τι κι αν βουρκωσα χθες;Αφου αυριο θα τον εχω ξεχασει...(σημειωνω οτι παρ'ολιγο να μην παω στην κηδεια γιατι ηθελα να παω για μπανιο!).

Σαν δυο σταγονες νερο....

2006-06-26T08:11:00.000-07:00

(αντι προλογου: ''...ο θανατος ειναι αναποφευκτος,αλλα εχουν σημασια οι συνθηκες κατω απ'τις οποιες πεθαινεις...'')

23 Ιουνιου 2006.Μονοκατοικια.Οι εξωτερικοι σοφαδες εχουν πεσει κι η αυλοπορτα ανοιγει δυκολα απ'τα χορταρια που'χουν φυτρωσει.Τα ξυλινα παραθυροφυλλα κρεμονται μισοσπασμενα και τριζουν με το πρωτο αερακι που θα πιασει.Στο εσωτερικο του σπιτιου υπαρχει υγρασια και οι τοιχοι εχουν ξεφλουδισει.Μια γριουλα καθεται στον καναπε της κουζινας και κοιταζει ενα αλμπουμ με παλιες ασπρομαυρες κιτρινισμενες φωτογραφιες.Για πολλη ωρα το βλεμμα της ειναι καρφωμενο σε δυο διπλανες φωτογραφιες.Η μια δειχνει ενα ζευγαρι νεονυμφων στην πορτα της εκκλησιας με τα προσωπα τους να λαμπουν απο ευτυχια.Η αλλη απεικονιζει το ιδιο ζευγαρι να κρατανε στα χερια τους δυο μωρακια.Το ενα χαμογελαει και το αλλο ειναι συνοφρυομενο.Οι γονεις τους χαμογελανε στο φακο.Η γριουλα αρχιζει να φερνει στο μυαλο της τον γαμο των παιδιων της.Αρχιζει να ξεφυλλιζει το αλμπουμ και ψαχνει τις σχετικες φωτογραφιες.Ματαια ομως γιατι οι γαμοι των παιδιων της ειναι προιον της καλπαζουσας φαντασιας της...Ξαφνικα βουταει τρια κουτια με χαπια και καταπινει το περιεχομενο τους.Μεσα σε λιγα λεπτα το αψυχο κορμι της στεκεται πεσμενο πανω στο αλμπουμ...

23 Οκτωβριου 1994 ωρα 09:30.Η αιθουσα του δικαστηριου ειναι καταμεστη.Δυο αστυνομικοι οδηγουν τον κατηγορουμενο στην αιθουσα.Μολις γινεται αντιληπτος απ'το πληθος ακουγονται αποδοκιμασιες:''φονια...φονια...'' Ο κατηγορουμενος με σκυφτο το κεφαλι πλησιαζει και καθεται στο εδωλιο.Σηκωνει προς στιγμη τα ματια του και κοιταζει κατευθειαν προς μια κυρια που καθεται στην πρωτη σειρα.Ειναι η μονη που δεν φωναξε κατα την εισοδο του.Μοναχα δακρυσε.Ειναι η μανα του.Ξερει πως ο γιος της ειναι ενοχος αλλα το καθηκον της μανας την προσταζει να παρει το μερος του.Η οχλοβοη συνεχιζεται.Η πορτα πισω απ'τις εδρες ανοιγει κι οι δικαστες μπαινουν στην αιθουσα.Μεμιας γινεται ησυχια.Η συνεδριαση αρχιζει.Ενας -ενας παρελαυνουν ολοι οι μαρτυρες κατηγοριας.Ολα ειναι εις βαρος του κατηγορουμενου!Η ζυγαρια γερνει προς τη μερια με το βαριδι ''ενοχος''.Ο προεδρος ζηταει να προσελθει ο τελευταιος μαρτυρας,μοναδικος μαρτυρας υπερασπισης.Ειναι η κυρια της πρωτης σειρας.Ειναι η μανα του.Προσπαθει να αλλαξει τη ροη της δικης.Σχεδον ικετευει.Ξερει ομως πολυ καλα οτι το δικαστηριο στηριζεται σε στοιχεια και δεν δικαζει βασει συναισθηματισμων.Αφου τελειωνουν οι μαρτυρες ,οι δικαστες αποχωρουν απ'την ιδια πορτα που μπηκαν και επιστρεφουν επειτα απο 15 λεπτα.Αποφασιζουν ομοφωνα οτι ο κατηγορουμενος ειναι ΕΝΟΧΟΣ.Οριζουν θανατικη ποινη...Η μανα δεν τα καταφερε...Λυγιζει και κλαιει απαρηγορητη.Δεν εχει ουτε τη δυναμη να φωναξει.Μοναχα κλαιει σιωπηλη και ψιθυριζει:''...ποσο τυχερος ησουν Μανωλη...''.

18 Ιουλιου 1983. Ο Μανωλης με τους δυο γιους του καθονται στο σαλονι και παρακολουθουν τηλεοραση.Ξαφνικα ο Μανωλης κανει ενα νοημα,βαζει το χερι στο στηθος του και λιποθυμαει.Επειτα απο μιση ωρα ο γιατρος επιβεβαιωνει το θανατο του απο καρδιακη προσβολη...Την επομενη στη νεκρωσιμο τελετη ολοι σιγοψιθυριζουν:''...αχ ρε Μανωλη ποσο ατυχος εισαι...τωρα που ορθοποδησες,τωρα που μεγαλωσαν τα παιδια σου...δεν προλαβες να τα χαρεις...κι αυτη η γυναικα σου...μακαρι να της δωσουν κουραγιο τα δυο παληκαρια σας...ποσο ατυχος εισαι ρε Μανωλη...''(κι ομως....ο Μανωλης ειναι ο πιο τυχερος απ'ολους...)

16 Ιουνιου 1973 .Διπλα στην πλατεια του συνοικισμου,πενηντα μετρα απ'το δημοτικο σχολειο,μια παρεα ισαμε δωδεκα παιδια παιζουν ποδοσφαιρο σε μια χωματινη αλανα.Ειναι καταμεσημερο,ο ηλιος καιει και αφηνει σημαδια στα παιδικα κορμια,αλλοτε μερικες κοκκινιλες κι αλλοτε ενα μικρο βε(v) στο στερνο.Κι οι δωδεκα τρεχουν ακαταπαυστα πανω-κατω και σηκωνεται ενα μικρο συννεφο σκονης που κολλαει πανω στα ιδρωμενα παιδικα κορμια ενω ακουγονται λεπτες φωνες απ'ολες τις κατευθυνσεις.Ξαφνικα μετα απο ενα σκληρο μαρκαρισμα,ενα παιδακι σωριαζεται στο εδαφος και ματωνει στο γονατο και στον αγκωνα.Γινεται μια μικρη συρραξη!Ολα τα παιδια αλληλοσπρωχνονται και διαπληκτιζονται εντονα.Ενα παιδακι χτυπαει 'γροθια' ενα αλλο.Αυτο βαζει τα κλαματα.Ο αδερφος του τρεχει να το υπερασπισει.Γινεται το ελα να δεις...Ενας μικρος πηγαινει σ'ενα διπλανο σπιτι και φωναζει βοηθεια.Μια μανα βγαινει τρεχοντας απ'την κουζινα και κατευθυνεται στην αλανα.Αρπαζει τους δυο γιους της απ'το χερι και προσπαθει να ηρεμησει τ'αλλα παιδια.Η παρεξηγηση λυνεται.Η μανα κατευθυνεται με τα παιδια της στο σπιτι.Τα δυο αδερφια ειναι χαρουμενα που βοηθησε ο ενας τον αλλο και δεχονται και μια μικρη επιβραβευση απ'τον πατερα τους:''...ετσι να'στε ενωμενοι κι αγαπημενοι...''

13 Σεπτεμβριου 1969 .Δικτατορια.Απαγορευεται η κυκλοφορια μετα τις οχτω το βραδυ.Οποιος βρεθει εξω χωρις τη σχετικη αδεια συλλαμβανεται.Πιθανον να συλληφθει ακομα κι αν εχει αδεια...Ετσι ειναι τα στρατιωτικα καθεστωτα!Ο Μανωλης βγαινει κλεφτα απ'το σπιτι του.Κοιταζει το ρολοι.Αν κι ειναι 21:30 δεν μπορει να κανει πισω.Μολις τον ειδοποιησαν απ'το νοσοκομειο.Η γυναικα του ειναι στο μαιευτηριο κι απο στιγμη σε στιγμη θα γεννησει.Γλιστραει με προσοχη τα στενα και με τον παραμικρο θορυβο που ακουει τον πιανει ταχυπαλμια.Αν συλληφθει θα μεινει στο κρατητηριο ολο το βραδυ και θα'ναι κακοτυχια!Τα καταφερνει ομως και υστερα απο μιση ωρα ,να'τος περναει την εισοδο του νοσοκομειου.Τωρα καθεται στον προθαλαμο του μαιευτηριου.Παλι με τον παραμικρο θορυβο ανεβαινουν οι σφυγμοι του,για διαφορετικο λογο αυτη τη φορα.Η ωρα περναει.Ανοιγει η πορτα και τον πλησιαζει μια νοσοκομα:''...Κυριε Πολυλακη(πολυ-lucky) ειστε πολυ τυχερος
...μολις αποκτησατε δυο ομορφα διδυμα αγορακια.Ειναι υγιεστατα και μοιαζουν σαν δυο σταγονες νερο...''

20 Νοεμβριου 1992 .18:30 το απογευμα.Εχει πεσει σκοταδι και ψιλοβρεχει.Ο Κωστας με γρηγορο βημα κατευθυνεται σπιτι του.Δεν εχει ομπρελα,τα ρουχα του εχουν μουσκεψει και αρχιζει να τρεμει.Ενα τετραγωνο πριν το σπιτι του περναει εξω απο ενα σιδεραδικο και ακουει εναν μεταλικο θορυβο.Τί ποιο φυσιολογικο απο ενα μεταλικο θορυβο εξω απο ενα σιδεραδικο!Δεν δινει ιδιαιτερη σημασια.Προχωραει αμεριμνος.Στο επομενο στενο μολις πενηντα μετρα απ'το σπιτι του ,πεταγεται μπροστα του ενας ανδρας:
-Εσυ εισαι ρε Γιωργο;Με τρομαξες...
-Ειχες δικιο που τρομαξες...
Ο Κωστας βλεπει τον Γιωργο να κραταει εναν λοστο στο δεξι του χερι...Ο Γιωργος σηκωνει αποτομα το χερι του...φαινεται να δισταζει προς στιγμη μπροστα στη θεα του ειδωλου του...αλλα συνεχιζει την αποτροπαια πραξη του.Χτυπαει με μισος τον αδερφο του στο κεφαλι κι αυτος σωριαζεται κατω αιμοφερτος.Λιγο πριν ξεψυχισει ακουγεται να ψελλιζει:
-...θυμασαι τοτε που'παιρνα το μερος σου στην αλανα;...ποσο πολυ μοιαζαμε...
-...κι ομωσ αδελφουλη μου δεν μοιαζουμε...κι ας ειμαστε διδυμοι...

''Eιρωνεια''

2006-06-22T07:00:00.000-07:00

Ο Άις (eyes) ειναι 26 χρονων,ψηλος με γεροδεμενο κορμι,ξανθα μαλλια και ομορφα γαλανα ματια τα οποια εδω κι οχτω χρονια δεν μπορουν να δουν τον ομορφο ετουτο κοσμο γιατι ο Α'ις μετα απο μια βαρια ασθενεια εμεινε τυφλος.

Ο Ιαρχεντ (ear hand) ειναι 22 χρονων με μακρια μαυρα ισια μαλλια που καλυπτουν τα δυσαναλογα αυτια του.Εδω και τρια χρονια του εχουν ακρωτηριασει και τα δυο του χερια.Ο Ιαρχεντ δεν πτοηθηκε καθολου καθως ηδη ηταν κουφος εκ γενητης και ειχε μαθει να'ναι δυνατος κι αισιοδοξος.Παρατηρωντας τις εκφρασεις των αλλων,εχει μαθει κι ο ιδιος να γελαει κι ας μην εχει ακουσει ποτε του τον ηχο ενος γελιου.

Η Νάιστοκ (nice talk) καθεται παρεα με τους φιλους της κι αρκειται να πλαθει λεξεις με την νοηματικη γλωσσα.Κωφαλαλη μπορει να ειναι,αλλα δεν στερειται εξωτερικης ομορφιας.Εχει υψος κοντα στο 1,70 με ομορφες γαμπες,λεπτη μεση,πλουσιο στηθος,γλυκο προσωπο με σαρκωδη χειλη,μαυρα ισια μαλλια και πρασινα ματια.

Ο Α'ις δεν μπορει να θαυμασει την ομορφια της Νάιστοκ ''ιδοίας ομασι''αλλα την αγγιζει ποτε-ποτε,της χαιδευει τα μαλλια και το λειο δερμα της και ψηλαφιζει το καλαισθητο κορμι της.Το αγγιγμα της του αρκει.Ο Ιαρχεντ στη θεα του αγγιγματος τους αφηνει να κυλησουν απ'τα ματια του μερικα δακρυα ζηλειας.Μοναχα η Νάιστοκ βλεπει αυτα τα δακρυα και ρωταει τον Ιαρχεντ τί συμβαινει δια της νοηματικης.Ο Ιαρχεντ δεν μπορει να της εξηγησει με λογια γιατι η Νάιστοκ δεν ακουει,δεν μπορει να χρησιμοποιησει την νοηματικη γιατι ο ιδιος δεν εχει χερια.Συνεχιζει να δακρυζει ωσοτου ξεχαστει.

Οι τρεις φιλοι εδω και πεντε χρονια ζουν μαζι σε μια μονοκατοικια,και χωρις να το γνωριζουν,παιρνουν μερος σ'ενα πειραμα που ονομαζεται ''Ειρωνεια''.Μες στο ιδιο σπιτι,μαθανε να παιζουν,να γελαν,να κλαιν,να επικοινωνουν με το δικο τους τροπο.Σπανια ομως μπορουν να συμμετεχουν κι οι τρεις ταυτοχρονα!!Αρκουνται ομως στα λιγοστα που τους χαρισε η τυχη.Ας γινουν παραδειγμα για εμας τους αχαριστους...

Αισθημα ανωτερωτητας....

2006-06-22T04:43:00.000-07:00

...οποιος δεν εχει δει αλλον ανθρωπο αφ'υψηλου...να σηκωσει το χερι(μη στειλει ομως κομεντ γιατι θα τον κραξω!)

OΤΑΝ ΗΣΑΝ ΔΑΣΚΑΛΟΙ...(καθως αυτο το ειδος εκλειπει στις μερες μας)

2006-06-20T02:31:00.000-07:00

(μιας και φθασαμε στο τελος της σχολικης χρονιας ,ας ξεθαψω μερικες αναμνησεις απ'τα πρωιμα χρονια)

...ισογειο πετρινο κτιριο 50 τετραγωνικα σκεπασμενο με τσιγκο(ψευδαργυρος για τους νεωτερους που δεν ειχαν την τυχη ...)και μια μικρη αυλη αλλα 50 τετραγωνικα ,που φανταζε απεραντος καμπος στα ματια των μικρων συμμαθητων μου.Γελια ,χαρες και παιδικες φατσουλες ξεχειλιζαν το μικρο προαυλιο χωρις να μπορουν να δραπετευσουν καθως ηταν υπο την επιτηρηση της κυρα-Ντινας,μιας ψηλης ευσωμης γυναικας(νταρντανα θα την ονομαζα σημερα...).Μοναδικη τραυματικη εμπειρια:δεν προλαβαινα να παρω στα διαλειμματα μια πλαστικη κιθαρα.Λιγους μηνες μετα εγινε θρυψαλλα στα χερια μιας μικρης Τζανις Τζοπλιν και γνωρισα την απογοητευση για πρωτη φορα!Θυμαμαι και μερικες αποστολες που ειχα για να πιασω την μπαλα απο το μποστανι μιας στριφνης γιαγιας που με κερναγε ξυλιες αν διαπιστωνε τσαλαπατειμενα ζαρζαβατικα.

Αποφοιτησα επιτυχως απ'το νηπιαγωγειο και μεταφερθηκαμε μερικες εκατονταδες μετρα πιο κατω,στο δημοτικο σχολειο.Επροκειτο για ενα διωροφο πετρινο κτιριο με αρκετες αιθουσες που μπορουσε να στεγασει και τις εξι ταξεις του δημοτικου.Στο ισογειο ηταν οι τουαλετες και οι αποθηκες για τα ξυλα,καθως η θερμανση του σχολειου ηταν εξι μαντεμενιες ξυλοσομπες.Αυτες οι ξυλοσομπες ηταν ενας μικρος βραχνας,αφ'ενος μεν γιατι επρεπε να τις αναβουμε καθε πρωι και αφ'εταιρου γιατι καπνιζαν σαν φουγαρα.

Πριν δυο μηνες μπηκα σ'ενα δημοτικο σχολειο της Ευβοιας και συνειδητοποιησα οτι ηταν φτιαγμενο απ'το ιδιο καλουπι.Γυρισα με το μυαλο μου εξηντα-εβδομηντα χρονια πισω και φανταστηκα τον μοναδικο ''αρχιτεκτονα'' που του ανατεθηκε να σχεδιασει ολα τα δημοτικα σχολεια της χωρας!Αραγε να παιζοταν και τοτε μιζες;Δεν εξηγειται αλλιως οτι εχουμε διασπαρτα ανα την Ελλαδα(αραγε ποσα;) πανομοιοτυπα δημοτικα σχολεια με μεγαλες αιθουσες που χωριζονται με ξυλινα παραβαν για να ανοιγουν σε επετειους και συνελευσεις.

Η πρωτη μου δασκαλα δεν εμοιαζε καθολου με την νταρντανα νηπιαγωγο.Αυτη ηταν μια κοντη ευγενικη κυρια(θεουσα θα την ονομαζα σημερα),πολυ αυστηρη και μας μυησε στο σχηματισμο των πρωτων συλλαβων και λεξεων:

τ+α=τα π+α=πα τα,τα,...τατα... πα,πα....παπα.. μ+η=μη, λ=ο=λο ....μη+λο=μηλο

Επειδη δεν θελω να την αδικησω την πρωτη μου δασκαλα ,πρεπει να πω οτι η γνωμη μου γι αυτη (και το καπως ειρωνικο-αρνητικο ''θεουσα'')στηριζεται στην παιδικη,ισως λανθασμενη κριση,βασισμενη στο κλιμα της εποχης εκεινης ,που προσταζε καποιο δασκαλο να κανει κατηχηση .Υπηρχε οπως γνωριζετε ενα αυστηρο κλιμα στα σχολεια,ειδικα στα σχολεια της επαρχιας ,λογω της κλειστης κοινωνιας που επιτασσει ακομα πιο αυστηρους κανονες(εκ των υστερων αναθεωρησα και δεν πιστευω οτι οι αυστηροι κανονες ηταν αναγκαια αρνητικοι...).Την πρωτη δακαλα την ειχα και στην δευτερη ταξη του δημοτικου και δεν ειχε αλλαξει σχεδον τιποτε,εκτος απ'το γνωστικο επιπεδο μας.

Στην τριτη και τεταρτη δημοτικου ειχα δυο δασκαλους που θυμαμαι λιγοστα πραγματα.Για τον πρωτο θυμαμαι οτι εμενε κοντα στο σπιτι μου και για τον δευτερο οτι ηταν αυστηρος και δεν παρουσιαζε κανενα ενδιαφερον ως δασκαλος.Βαρυ βεβαιως το σχολιο αλλα οφειλω να αποτυπωσω ακριβως τη σκεψη μου...υποκειμενικη σκεψη ενος μαθητη!

Μια εικονα που μου εχει μεινει απο τις τεσσερεις πρωτες χρονιες στο σχολειο ειναι η εξης:στο μεγαλο διαλειμμα(10:00-10:30 που ενιοτε τραβαγε ωσ τις 10:45)ερχοταν μια κυρια που'χε φουρνο κι εφερνε μεσα σε μια μεγαλη δερματινη τσαντα το κολατσιο μας ,που ηταν μικρες ατομικες λαγανες(σαν κι αυτες της καθαρας Δευτερας).Ολοι ανεξαιρετως οι μαθητες παιρναν κολατσιο(μαλιστα την περικυκλωναμε με κινδυνο νατην γκρεμισουμε απο το πολυ σπρωξιμο).Κανεις μας δεν πληρωνε επι τοπου καθως ειχαν κανονισει οι γονεις μας να πληρωνουν μια φορα το μηνα.Υστερα απο πολλα χρονια αποφανθηκα οτι αυτη η μικρη λεπτομερεια στις συναλλαγες(και το κοινο κολατσιο) ειχε μεγαλη αξια,γιατι ολα τα παιδια αισθανονταν ισα μεταξυ τους. Φανταστειτε ενα παιδακι πως θα'νοιωθε αν δεν ειχε το αντιτιμο να παρει τη λαγανα του λογω οικονομικης δυσχερειας της οικογενειας του.Με το συστημα που ειχαμε στο σχολειο μου τα οικονομικα μεναν στο φουρναρη και στους γονεις, οι οποιοι μπορουσαν να πληρωνουν ετεροχρονισμενα ή με δοσεις,χωρις να το γνωριζουν οι ευαισθητες παιδικες ψυχες...

Ο εξωτερικος περιβαλλοντας χωρος του δημοτικου παρεμεινε ιδιος ολα τα χρονια που φοιτησα σ'αυτο.Συγκεκριμενα ,υπηρχε χωμα και χαλικι στρωμενο στην αυλη,μια πετρινη μαντρα και στο κεντρο μια γαλανολευκη σημαια προστατευμενη περιμετρικα απο σιδερενιο κιγκλιδωμα,λες και θα προσπαθουσαν οι μαθητες να την κατεβασουν για να υψωσουν αλλη!!Παντα στην αυλη υπηρχαν δυο αυτοσχεδια τερματα με δυο πετρες για δοκαρια και παιζαμε ποδοσφαιρο σε καθε διαλειμμα.Ακομα εχω σημαδια απ'τα συρσιματα πανω στα χαλικια!!!

Την επομενη χρονια δεν τη θυμαμαι καθολου.Λετε να μην φοιτησα στην πεμπτη δημοτικου;Μπα!...πιο ευκολα αποφευγεις το φανταριλικι παρα μια ταξη του δημοτικου(εκεινες τις εποχες...)!Στην εκτη δημοτικου ειχα μεγαλωσει αρκετα και μαζι με μενα ειχαν μεγαλωσει και τα προβληματα μου.Επιβεβαιωθηκε ετσι κι η λαικη παροιμια:''μικρα παιδια μικρα προβληματα,μεγαλα παιδια μεγαλα προβληματα...''.Ακουστε τι συνεβη:οι μαθητες του σχολειου αυξηθηκαν και το συμβουλιο των δασκαλων αποφασισε να ''εξορισει'' την εκτη ταξη σ'ενα αθλιο κουζινακι που ως τοτε ηταν βοηθητικος χωρος των δασκαλων για το ψησιμο των καφεδων!Μαλιστα ηταν ακριβως διπλα στο γραφειο του διευθυντη,οποτε ηταν διπλο το κακο:αθλιες συνθηκες και αμεσος ελεγχος!Παλι καλα που δεν παρθηκε αποφαση να αποφοιτησουμε προωρα για να ελευθερωθει μια αιθουσα!Ετσι τα μεγαλα παιδια της εκτης επωμιστηκαμε την ελλειψη οργανωσης και καταλαβαμε οτι χρειαζονται θυσιες σ'αυτο τον τοπο για να παει η παιδεια μπροστα.Εικοσι χρονια μετα ακομα θυσιες κανουμε και το εκπαιδευτικο συστημα ειναι ανυπαρκτο!!

...τελοσπαντων,καινουρια αιθουσα,καινουριο σχολικο ετος,καινουριος δασκαλος απο μεταθεση:Παυλος Σ. του Περικλη και της Σοφιας.Ειχε δυο παιδακια,τον Περικλη και τη Σοφια και τα'φερνε πολλες φορες στο σχολειο.Του εκανα πολλες φορες ''παρατηρηση'' για την επιλογη των ονοματων...Ο Παυλος Σ. ηταν πραγματικος δασκαλος και υπεροχος ανθρωπος.Αλλα επειδη ποτε δεν υπηρξε αξιοκρατια σ'αυτον τον τοπο,ο υψιστος φροντισε να αρρωστησει ο δασκαλος μας βαρια.Ειχα στεναχωρηθει (και απογοπητευτει με το θεο)αλλα ευτυχως ο δασκαλος το ξεπερασε.Ενα συμβαν που θυμαμαι ηταν το εξης:καποια πρωινα επρεπε να σηκωνομαι πριν το σχολειο και να μεταφερω τη μανα μου στο κτημα μ'ενα φορτηγο που ειχαμε.Μια μερα στο γυρισμο συναντηθηκαμε με το δασκαλο σε μια διασταυρωση.Του εδωσα προτεραιοτητα και μολις με ειδε εμεινε αναυδος και σταματησε λιγο πιο κατω για να επιβεβαιωσει οτι ημουν εγω(φανταστειτε οτι ημουν μολις εντεκα ετων και φανταστειτε ενα παιδακι στη θεση του οδηγου ενος φορτηγου...ειχε δικιο ο δασκαλος που κολλησε).Μετα απο μια ωρα στο σχολειο με καλεσε ιδιαιτερως , μου εκανε παρατηρησεις και μου ζητησε την επομενη να μιλησει με τον dad.Δεν εχω ιδεα τι ειπαν αλλα εγω συνεχισα καθως ηταν επιτακτικη αναγκη να μεταφερω τη μανα μου,αφου ο dad απουσιαζε το πρωι.
Επανερχομαι και δηλωνω οτι η εκτη δημοτικου ειναι η καλυτερη αναμνηση των σχολικων μου χρονων.

Πολλες φορες σκεφτηκα να ψαξω να βρω το τηλ. του δακαλου της εκτης και να τον συναντσω.Δεν ξερω γιατι δισταζω.Μπορει να φοβαμαι τοι δεν θα με θυμαται.Βεβαια ειναι λογικο αφου θα'χε χιλιαδες μαθητες σαν και μενα,αλλα παντα ενας μαθητης νοιωθει οτι ειχε κατι ξεχωριστο για να τον θυμουνται οι δασκαλοι...και αυτη η σκεψη του αρεσει...

Ολα τα παραπανω αποτελουν ενα πολυ μικρο κομματι απο τη σχολικη μου ζωη των πρωτων χρονων και τα 'γραψα αυθορμητα χωρις να επιδιωκω να περιγραψω τα χρονια εκεινα και βεβαια ειναι μοναχα μικρες αναμνησεις που προχειρα ανασυρθηκαν απ'το μυαλο μου.Κλεινωντας θελω να τονισω οτι για μενα οι ομορφες εικονες χανονται κατα την μεταβαση μου απο το επαρχιακο Γυμνασιο(στο οποιο δεν αναφερθηκα)προς το λυκειο της πολης στο οποιο πλεον επικρατουσε η επιδειξη,η πονηρια,η αταξια,το χαος...

Απολογια...

2006-06-18T14:26:00.000-07:00

Εχω πιασει τον εαυτο μου τοντελευταιο καιρο να κραταει μια σταση ''αμυντικη''.Τι θελω να πω:καθομαι σε παρεες(συντροφος,συναδελφοι,φιλοι)και ακουω μοναχα...Δεν με ενδιαφερει να παρω μερος στη συζητηση,αναλυω(μεσα μου) μοναχα αυτα που λενε ,και τις περισσοτερες φορες κατηγορω τον εαυτο μου οτι κραταει μια σταση απαξιωτικη,ενω ξερω οτι κατι τετοιο δεν ειναι αληθεια.Ειναι φορες που θελω να εξωτερικευσω μια σκεψη μου και δισταζω.Ισως ολα αυτα να ακουγονται φυσιολογικα,αν αναλογιστειτε οτι καθομαι σε παρεα για δυο ωρες και ολοι μιλανε ακαταπαυστα κι εγω εχω μιλησει μονο πεντε λεπτα...δεν ξερω...μηπως αρνουμαι να ζω;Μηπως ...λεω μηπως...

Οδος ...

2006-06-11T16:27:00.000-07:00

...ειναι ενας ασημος χωματινος δρομος πλατους εξι μετρων,που κανεις δεν θυμαται τ'ονομα του γιατι απλα δεν αναγραφεται πουθενα.Τεμνεται καθετα απο δυο αλλους οδους και περικλειει ενα χωρο που μετα βιας φιλοξενει 7-8 σχολιαροπαιδα που κλωτσανε το τοπι τους και διαπληκτιζονται.Ακους παντου γελια.Ο δρομος σφιζει απο ζωη.

Τα χρονια περνανε ,τα παιδια γινονται αντρες κι ο χωματινος δρομος γινεται ασφαλτος.Μια νεκροπομπη περναει και εχει πρωταγωνιστη εναν ακινητο... ανδρα εικοσι χρονων που αλλοτε σ'αυτο το δρομο ετρεχε,χοροπηδουσε,επαιζε ποδοσφαιρο.Ακους μοναχα ενα μοιρολοι.Ο δρομος ξεχυλιζει θανατο.

Περναει λιγος καιρος.Στον ιδιο δρομο τοποθετουνται ανα τακτα διαστηματα μπλε ταμπελες,που αναγραφουν τ'ονομα του για να μην το ξεχναει κανεις.Οι πρωταγωνιστες της νεκροπομπης ειναι παλι εδω.Λειπει μοναχα ενας...Αυτη τη φορα μαζευτηκαν ολοι για μια γαμηλια τελετη.Ακολουθουν κι αυτη τη φορα ,οπως μερικα χρονια πριν,την ιδια γνωστη διαδρομη που οδηγει στην εκκλησια του χωριου.Ακουγονται τραγουδια.

Λογω παρατ.........

2006-06-07T08:24:00.000-07:00

Το ονομα του ειναι Αστρος.Αν ηταν ανθρωπος σιγουρα θα’ταν κοσμοπολιτης.Πανω απο 40 χρονια ταξιδευει σ’ολα τα μηκη και πλατη του υπεροχου αλλα σκληρου μας κοσμου.Βεβαια τα τελευταια 10 χρονια μοιαζει μ’εκεινους τους υπερηλικες που ζουνε με μηχανικη υποστηριξη,γιατι οι συγγενεις τους επελεξαν οτι δεν πρεπει να πεθανουν και να ησυχασουν.Ομοιως κι ο Αστρος ενω εχει σοβαρα προβληματα σε ‘’οργανα ζωτικης σημασιας’’,εξακολουθει να χαροπαλευει πανω στις φουρτουνιασμενες θαλασσες.Μαζι του θαλασσοδερνονται και δεκαξι ναυτικοι,που αληθεια ειναι,δινουν μεγαλυτερη αξια στο χρημα παρα στην ιδια τους τη ζωη.Δεν εξηγειται αλλιως η επιμονη τους να ταξιδευουν μ’ενα σαπιο φερετρο!

Οι δεκατρεις απο δαυτους εχουν ακομη μικροτερη αξια κι ειναι ‘’αναλωσιμοι’’γιατι η σαρκα τους δεν ειναι λευκη...Στην μικρη κοινωνια του καραβιου,φαινεται ξεκαθαρα οτι δεν ανηκουν στην ελιτ ταξη,γιατι τα ποστα εργασιας τους ειναι μες στα αμπαρια και τα μηχανοστασια.Η επαφη τους με τα βρωμικα τμηματα του πλοιου ειναι ενας ακομη λογος που το πετσι τους σκουραινει καθημερινα ολο και πιο πολυ!

Οι τρεις εναπομειναντες,ο καπετανιος,ο πρωτος μηχανικος κιο Ρομπερτ,ειναι οι μονοι που απολαμβανουν το ταξιδι,διοτι εχουν ελευθερο ωραριο και διΑτηρουν ολα τα προνομια της θεσης τους.Γι αυτο ο Χασαν ο γερο-λαδας τους κοιταζει συνεχεια με αυστηρο βλεμμα και συλλογιζεται: ‘’...μοναχα στο θανατο ειμαστε ισοι σ’αυτο το σαπιοκαραβο’’. Υπαρχoυν βεβαια αμφιβολιες για το ορθον της σκεψης του καθως ουκ ολιγες φορες εχουμε ακουσει για επικεφαλεις που σφραγισαν τις καταπακτες και αφησαν να πνιγουν οι κατωτεροι του πληρωματος,για να σωσουν αυτοι το τομαρι τους!Ολο το πληρωμα εκτος απ’τους τρεις στρατηγους(ετσι τους ονομαζει ο γερο-Χασαν),ειναι πετσι και κοκκαλο!...Ακομα κι αν καταβροχθιζαν δεκα φορες τη μερα,ριχνανε τοση δουλεια,που αποκλειεται να βαζαν εστω κι ενα γραμμαριο!!

Μαζι με το πληρωμα ταξιδευει κι ενας ξεχωριστος επιβατης.Ειναι ο Ροκο.Το μποι του δεν ξεπερνα τα 80 εκατοστα.Θα μπορουσε να’ναι νανος ή ξωτικο.Δεν ειναι ουτε το ενα ουτε το αλλο.Δεν ειναι καν ανθρωπος.Προκειται για εναν σκυλο Αγιου Βερναρδου κι ας μην εχει καμια ιδεα για θεολογικα ζητηματα.Περναει κι αυτος το δικο του δραμα καθως ειναι το πρωτο του μπαρκο και τον εχει πιασει ναυτια!Ο Ροκο ειναι ηρωας που παιρνει μερος σε μια αποστολη σαν κι αυτη,γιατι εκτος απο τ’αλλα προβληματα,δεν μιλαει κανεις την σκυλισια γλωσσα!!Την ηρωικη αποφαση να ταξιδεψει δεν την πηρε μονος του.Θα μου πειτε,ποιός εγινε ηρωας συνειδητα;Μπορει ο Ροκο να μην ειναι ανθρωπος αλλα τελικα δεν διαφερει και τοσο πολυ...Οι ατελειωτες μοναχικες ωρες του Ροκο πανω στο πλοιο, τον βοηθανε να πεφτει σε περισυλλογη και να απομυθοποιει την εικονα που’χουν τα σκυλια για τους υποτιθεμενους ανωτερους ανθρωπους.

Το αφεντικο του Ροκο ειναι ο Αντεργκουπ,ο υπερτραφης μεσηλικας καπετανιος,που σε κανει να σκεφτεσαι οτι μοναχα ενας σκυλος Αγιου Βερναρδου θα του ταιριαζε!!Ο Ροκο απ’τη μερια του, νοιωθει οτι δεν εχει αναγκη απο κανενα αφεντικο αλλα δεν μπορει να το δημοσιοποιησει.Περιοριζεται σε ανεμελες βολτες στα στενα ορια της γεφυρας.Ειναι ισως η πρωτη φορα που αναπωλει τα πρωιμα χρονια που’ταν κουταβι κι ετρεχε στο καταπρασινο γκαζον του πρωτου αφεντικου.Ποσο το μετανοιωσε που’ταν ανυποτακτος και τον αναγκασε να τον πουλησει!

Το πλοιο βολοδερνει στις ανοιχτες θαλασσες πανω απο τριαντα μερες.Αν ησουν απλος παρατηρητης θα’λεγες οτι ειναι γερη κατασκευη.Αν ριξεις μια πιο προσεκτικη ματια θα καταλαβεις οτι απο στιγμη σε στιγμη θα σπασει στα δυο οπως το κλωναρι που χτυπηθηκε απο κεραυνο.Εκτος απ’το φορτιο και τα σημαδια των κυματων πανω στο σκαρι του,κουβαλαει και τις πονεμενες ιστοριες των ναυτικων που παλευουν να το κρατησουν ζωντανο, για να ελπιζουν οτι θα ξανασφιξουν στην αγκαλια τους τα αγαπημενα τους προσωπα.Τα μανιασμενα κυματα το χτυπουν απο παντου.Οι δεκαξι αντρες,εκτος απο την κουραση,νοιωθουν κι ενα ψυχολογικο βαρος καθως εχουν ν’αγγιξουν το γυναικειο κορμι πανω απο ενα μηνα!Ο Ροκο δεν το’χει αγγιξει ποτε ενω ο Χασαν σκεφτεται:’’να που υπαρχει κατι που ολοι ειμαστε ισοι...’’Αυτο το ονομαζει ‘θεια δικη’.

Αυριο πρωι-πρωι θα’χουν αφησει πισω τους τον Ινδικο και θα καταπλευσουν για τρεις μερες στο λιμανι του Ντοτο.Δυστυχως θα παραμεινουν ολοι εντος του πλοιου, και τις τρεις ημερες,γιατι πρεπει να ξεφορτωσουν.Χρονια τωρα οι μοιρα ειρωνευεται τους ναυτικους κατα αυτο τον τροπο.Ενω γυριζουν ανα τον κοσμο,ειναι αναγκασμενοι να μην γνωριζουν ολα τα μερη που’χουν πιασει λιμανι.Το μονο που τους απομενει στην μνημη απο αυτους τους τοπους, ειναι μοναχα η εικονα της κουκιδας πανω στο χαρτη!.

Σαν ξημερωσε το πλοιο εδεσε στο εμπορικο λιμανι,ενα απεραντο νεκροταφειο απο κοντεινερ,στιβαγμενα το ενα πανω στο αλλο,οπως οι κασελες στα οστεοφυλακια.Επειδη δεν υπαρχει χρονος για χασιμο,ξεκινησε το ξεφορτωμα απο νωρις.Η ζεστη ειναι ανυποφορη,ο ιδρωτας σταζει και τα ματια τσουζουν.Τα γλαροπουλια βγαζουν στριγγλιες,αλλα τ’αυτια μας εχουν συνηθισει και μιαζουν μ’ευχαριστες μελωδιες.Η ωρα περναει χωρις ιδιαιτερες εκπληξεις.Ο καπετανιος κι ο πρωτος μηχανικος ειναι οι μονοι που δεν κανουν χειρονακτικες εργασιες και επιβλεπουν χαμογελωντας.Αυτο το χαμογελο μας κουραζει πιο πολυ!

Ξαφνικα ,μια αναπαντεχη παρουσια μιας κυριας στην προβλητα μας αποσπα την προσοχη.Την κοιταζουμε στιγμιαια ,αλλα επειδη την βρισκουμε ασχημη δεν της δινουμε σημασια.Η μερα κυλαει κι η κουραση ειναι ανυποφορη.Μας εχουν λυθει τα γονατα και σαν τελειωνουμε,πεφτουμε για υπνο χωρις καν να βγαλουμε τα ρουχα μας.Ξυπναμε χαραματα και ξαναπεφτουμε με τα μουτρα στη δουλεια.Την ιδια περιπου ωρα ξαναπερναει στην προβλητα μια γυναικα.Αυτη ειναι πιο ευπαρουσιαστη απ’την χθεσινη γι αυτο κερδιζει αμεσως ορισμενα κολακευτικα σχολια.Συνεχιζουμε ομως να δουλευουμε σαν σκλαβοι και δεν καταλαβαινουμε ποτε βραδιασε κι ολας!Ξαναπεφτουμε ξεροι για υπνο.Τριτη και τελευταια μερα στο λιμανι ,κι ευτυχως εχει λιγοτερο ξεφορτωμα.Λες κι ειναι προγραμματισμενο,ξαναπερνα μια γυναικα ακριβως την ιδια ωρα.Απομενουμε καρφωμενοι πανω της και αναφωνουμε:

‘’θεε μου τι μου......ρα!!’’ Φαντασιωνουμε ερωτικες στιγμες μαζι της...Μοναχα ο Ροκο-με το σκυλισιο μυαλο του-αντιλαμβανεται οτι προκειται για την ιδια 50αρα κυρια που περναει καθημερινα για τη δουλεια της,και που σημερα τη βλεπουμε σαν θεα λογω παρατεταμενης αγαμιας...

Figura full !!!(ή τα ευρηματα της σκαπανης)

2006-06-01T03:19:00.000-07:00

Η συζητηση ξεκινησε με θεμα το γαμο,την τελετη, το στολισμο,τη δεξιωση,τους επωνυμους καλεσμενους και απ'οτι ισως καταλαβατε,τη φιγουρα που μας αρεσει να κανουμε.Στην αρχη ακουγα κυριως,τελικα δεν αντεξα,πηρα το λογο και ειπα:''Εγω στο γαμο μου εκανα δωρο σ'ολους τους καλεσμενους απο ενα κοσμημα 1000 ευρω''.Μεμιας βουβαθηκαν ολοι,αφησα να περασουν αρκετα δευτερολεπτα και συνεχισα:''...ηταν μοναχα ενα ζευγαρι που υπογραψαν ως μαρτυρες γιατι ο γαμος εγινε στο δημαρχειο...''.Αναθαρρεψαν,γελασαν και συνεχισαν να επιχειρηματολογουν,κατα τη γνωμη μου να λεν μαλακιες απλα για να περασει η ωρα...

Χωρις να το καταλαβουμε αρχισαμε να περιαυτολογουμε με συγκαληψη το επομενο θεμα που ηταν η ''πολυποθητη στεγη'' που σκεπαζει το κεφαλι μας, μαζι βεβαια με το βαρος του χρεους του δανειου,που πλακωνει τον αυχενα μας!Αρχης εξ αρχης οταν αγορασαμε (με τη συντροφο μου)το διαμερισμα,γνωριζαμε τι σημαινει εντυπωσιασμος σε αναλογες συζητησεις,γι αυτο και επιλεξαμε να'χει το διαμερισμα μας τρια(3) μπανια!Οταν ακουει ο αλλος τρια μπανια,φανταζεται οτι προκειται για διαμερισμα περι τα 250 τ.μ. Αν σε ρωτησει περισσοτερες λεπτομερειες,αρχιζεις να μιλας για το μινιμαλιστικο χαρακτηρα της διακοσμησης και φροντιζεις να οδηγησεις αλλου τη συζητηση για να μη μαθει οτι τα μπανια ειναι 3τ.μ το καθενα και οτι το υπολοιπο διαμερισμα εχει μοναχα ενα υπνοδωματιο και καταλαμβανει συνολικα μολις 60 τ.μ.Σημασια οπως ειπαμε εχουν οι εντυπωσεις...

Με τις πρωτες αυτες σκορπιες σκεψεις,αρχιζω να αναρωτιεμαι:Που καταντησαμε;Αγοραζουμε διαμερισματα,στα οποια με δυσκολια μπορουμε να στριβουμε αν δεν μετακινησουμε επιπλα και μετα βιας εχουν ενα μικρο μπαλκονι δυο επι δυο για να απολαμβανουμε το καφεδακι μας(...εννοειται χωρις θεα!).Παλι καλα που δεν ειναι χαμηλοταβανα αλα Τζον Μαλκοβιτς!Δεν το συζηταμε βεβαια για γιορτες και συνεστιασεις στο χωρο του σπιτιου!Γι αυτο υπαρχουν αλλωστε οι ταβερνες και μπορουμε καλλιστα να παμε με τους φιλους μας!Εκει θα μας περιποιηθουν(οχι παντα)και θα φροντισουν να εκμεταλευτουν την αδυναμια μας,που σε λαικα ελληνικα μεταφραζεται:''...θα μας πιασουν τον κωλο''.

Επειδη σε μερικα χρονια θα'μαστε αναγκασμενοι να μενουμε σε 30 τ.μ.,το επιχειρηματικο μου μυαλο μου υποδεικνυει να ανοιξω εργοστασιο με πτυσσομενα επιπλα,που θα τοποθετουνται σε βαλιτσακια αλα sport Billy!!Μη γελατε,γιατι αυτο ειναι πραγματικοτητα(βλεπε παιδικα δωματια σε στυλ στρατιωτικου κοιτωνα...)
Ολα τα παραπανω θα μπορουσες να τα προσπερασεις και να τα ξεχασεις ισως,αν δεν ηξερες οτι η τιμη ενος νεοδμητου διαμερισματος ξεκιναει απο 120000 ευρω και μπορει να φθασει ποιός ξερει πού!!!Ισως 200000ευρω,μπορει και 500000ευρω...(και βεβαια απο 60τ.μ εως 150τ.μ).

Παντως θα συμφωνησω σε κατι που νομιζω οτι ειναι απο ολους σας αποδεκτο:''...ειναι προτιμοτερο να ζεις σε γκαρσονιερα 350000 ευρω στο Παρισι παρα να ζεις σε ξυλινη καλυβα σε χωριουδακι της Ασιας...(δεν ειπα Αφρικη για να μην καταντησω γραφικος!!!)''.
Πραγματικα,ειναι ειρωνεια και ντροπη συναμα,να συζηταμε επι θεωρητικης βασεως για το προβλημα της στεγης,ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ!Αν μας ακουγε ενας απο τους εκατονταδες χιλιαδες που δεν μπορουν να εξασφαλισουν το αντιτιμο της καθημερινης τροφης,ειναι πιθανον να δακρυζε,να εσκυβε το κεφαλι και να απομακρυνονταν!Γιατι εκει καταντησαμε!!!Να ντρεπεται ο ανθρωπος για τη φτωχεια του κι οχι εμεις για τη σταση μας απεναντι σ'αυτον...
Θελω παντως να δηλωσω σε σχεση με το αρχικο θεμα(σχεδον ξεχασα ποιο ηταν...)και να πω οτι νοιωθω τυχερος και προνομιουχος που θα γραψω κατι ευθυς αμεσως και θα ταξιδεψει ανα τον κοσμο.Βεβαια ειναι σχεδον βεβαιο οτι θα το διαβασουν μοναχα οι ''εκλεκτοι του θεου''που εχουν την οικονομικη δυνατοτητα να'χουν ιντερνετ!!Συνεχιζω λεγοντας:
''Η πραγματικη αξια ενος σπιτιου διαμορφωνεται απο το εμψυχο υλικο που κατοικει μεσα σ'αυτο και δεν εχει καμια σχεση ουτε με την αντικειμενικη αξια της εφοριας αλλα ουτε και με την εμπορικη αξια της ηλιθιας αγορας!!''

Αφου με την προηγουμενη δηλωση επανηλθα στο θεμα σας δινω την παρακατω εικονα:

στην εισοδο της πολυκατοικιας αντι για τα κλασικα κουδουνια με τα ονοματα υπαρχουν επιτυμβιες στηλες με τα ονοματα μας!Κανω βολτα στο καθιστικο.Εχει μπει η ανοιξη,κι επειδη ασφυκτιουσα αναμεσα σε τεσσερεις τοιχους ολο το χειμωνα,τραβαω την κουρτινα,ανοιγω την μπαλκονοπορτα και βγαινω με βια προς τα εξω.Κοιταζω τη μοναδικη γλαστρα μου(μοναδικη σε εμβαδον ενος τετραγωνικου χιλιομετρου)που εχει φοντο πισω της χιλιαδες τονους μπετον!!Ανοιγω τα στηθη μου,παιρνω μια βαθια ανασα και φωναζω:''...Ουφ!επιτελους ηρθε η ανοιξη κι ολη η φυση ανθισε...(φυση=γλαστρα).Ειμαι ευχαριστημενος απ'την ποιοτητα ζωης μου,πινω το καφεδακι μου στο μπαλκονι και απολαμβανω την υπεροχη θεα της απεναντι πολυκατοικιας.Ζηλευω που δεν μενω απεναντι ωστε να'χω θεα το μπαλκονι μου με τον υπεροχο κηπο...Τα βαζω κατω με το μυαλο μου- κι επειδη δεν μπορει να κανει λαθος καθως το τεστ IQ μου ειχε υψηλα αποτελεσματα-βγαζω το εξης συμπερασμα:ειμαι σε καλυτερη μοιρα απο τους ανθρωπους που ειναι αναγκασμενοι να ζουν σε απομακρυσμενα χωρια στα βουνα της επαρχιας...Μια γρηγορη σκεψη ερχεται και φευγει με ηλιγγιωδη ταχυτητα,ακριβως οπως ηρθε.Λογω υψηλου IQ προλαβα να την αποκωδικοποιησω:''...μηπως ειμαι κοροιδο κι οχι σε καλυτερη μοιρα;''Μερικες χιλιαδες χρονια μετα στον τοπο της πολυκατοικιας μου,που πλεον ειναι σκεπασμενη,οι αρχαιολογοι φερνουν στο φως διαφορα ευρηματα.Οι επιτυμβιες στηλες που ηταν σχεδον αθικτες δεν τους αφησαν καμια αμφιβολια.Προκειται για ταφους και επειδη το κτισμα ηταν τεραστιο(οχταορωφη πολυκατοικια...για φαντασου!)σιγουρα προκειται για ταφους βασιλικης οικογενειας!!!

(τουλαχιστον καταλαβαν οτι επροκειτο για τους ταφους της συγχρονης εποχης μας!)